Unsatisfied, unexplored selves

Photo by Chela B. on Unsplash

If I was a circle I could roll
and play collecting grass;
I‘d travel all around the world,
visiting places, using no compass.

These thoughts were swirling in the mind
of a triangle equilateral
that imitated the humans around it
who always want a self that’s collateral.

A circle was rolling in another page of the notebook,
praying for getting stuck in an angle,
and it was thinking all the time
I could get some rest if I was a triangle.

The notebook was observing calmly
the wishes of the two unsatisfied shapes,
remembering the days when it wanted
to be a photo book of natural landscapes.

The pupil with the notebook
was trying to be like his dad,
and the teacher in the class of his
was dreaming about a University Chair.

Earth, the next bigger entity,
wisely didn’t have any wish,
because it knows very well 
it is important exactly as it is.


A walk Between The Two Hemispheres

Photo by Ermal Tahiri on Pixabay

I walk on the path between the two hemispheres
that mistakenly seem just material and too earthly.
It looks they are that when one is louder than the other,
when the one rules, keeping its pair almost silent.
I sense processes, vibrations in my whole body;
the place is pulsating, in symphony with my heartbeat.
I touch, I observe, I surrender to the miracle;
matter upgrades itself when recognizing its tenant.
A noetically formed energy lies within everything;
the only thing that is simultaneously in and out of spacetime.
I saw my Self which is made only of that energy;
It talked to me from that field where clocks are useless things.
The climax you search for is here on this path;
just harmonize the two sides, the semi-shpericals.
Wider perception, utilizing both at the same degree,
uncovers the experience of the whole brain functioning.
And there every paradox is automatically explained.
Epiphanies become natural events; this is your fate.
You’ll see that death is just a flash that makes you something else;
you’ll use that proof to live now more peacefully on Earth.
I looked at the surroundings to picture them before I let go,
feeling me, within myself, inside my enkephalos.
I stood and sensed and spoke non-verbally
to those two hemispheres I know we’ll synchronize.
I have seen what you accomplish when you are united;
when equally used, you make life a nonstop harmony.
I leave you now to go back to the earthly consciousness;
I influence (y)our waves to be at 38 Hz.


Προορισμός

Photo by Jeremy Thomas on Unsplash

Κάθε κόκκος της Άνοιξης
σ’ έναν του Φθινοπώρου αντιστοιχεί.
Και του Χειμώνα η λαλιά
δίχως το θέρος δεν ηχεί.
Η διαμάχη αντιθέτων
σύμπραξη είναι τελικά.
Κόσμοι γεννιούνται κάθε μέρα
και καταστρέφονται ξανά.
Μα κάθε μια διάλυση
πιο ισχυρή συμπύκνωση γεννά,
ώσπου η πρώτη η ουσία
κώδικας παύει να ‘ναι πια.
Τότε, το αποτύπωμα
που ‘χε από πάντα σκαλιστεί
είναι ορατό, κι η γνώση του
είναι αποκάλυψη τρανή.
Τα όρια του Σύμπαντος
ένα με του είμαι είναι, δες.
Η διεύρυνση της οπτικής
ταυτίζει περιφέρειες.
Στου χώρου πια την αγκαλιά
μια θέση άχρονη κρατάς.
Της έλλειψης την πλάνη
μ’ άθλους ξεσκέπασες …τὰν, όχι ἐπὶ τᾶς.


Ο μόνος πόλεμος

Φωτογραφία από  Ryoji Iwata στο Unsplash

Κόλαση είναι το να μη μπορείς να αντέξεις τον εαυτό σου.
Αυτός είναι ο μόνος πόλεμος που υπάρχει.
Κανένας πόλεμος δεν είναι χειρότερος από τον εσωτερικό.
Όλοι οι εξωτερικοί πηγάζουν από εκεί.

Κανένα οπλοστάσιο δεν είναι πιο αιματηρό
από τις αντίθετες δυνάμεις που παλεύουν
μέσα στου θνητού το πεδίο μάχης,
ώσπου με τον άυλο ένοικο να συμπλέουν.

Βόμβες, τανκς, όπλα και πύραυλοι
υπάρχουν στον κόσμο μόνο επειδή
τα κατώτερα ένστικτα του ατόμου
δεν έχουν απ’ το πνεύμα δαμαστεί.

Μα είναι μέσα απ’ την ένδον διαμάχη
που ειρήνη έρχεται σταδιακά,
όσο μονάδες διευρύνουν
της σάρκας τα ένθεα όρια.

Μπορούμε να υποστηρίζουμε οργανώσεις
δρώντας ενεργά κατά της αδικίας,
μα αν ξεχνάμε τον έσω αγώνα
χτυπάμε το αποτέλεσμα, όχι την αιτία.

Η κοινωνία είναι μια εκδήλωση
όσων διαδραματίζονται εντός.
Θα φτάσουμε στον πυρήνα, στον καρπό
ή απλώς θα ξύνουμε το κέλυφος;

The Cranberries – Zombie

Αναδόμηση

Photo by Featherstone Media on Unsplash

Από νωρίς δομείς ασυνείδητα και
σταδιακά εσένα·
ένα αντίστροφο παιχνίδι Jenga.
Κομμάτι, κομμάτι ο πύργος διαμορφώνεται,
με παρεμβολές πολλές·
πολυάριθμοι χτίστες.
Μια φωνή ψιθυρίζει κάποτε για τα
αταίριαστα κομμάτια εδώ κι εκεί·
αυτός ο πύργος δεν είναι ακριβώς εσύ.
Στην ώρα την κατάλληλη, αρχίζεις
την αποδόμηση·
αυθόρμητα ή από παρόρμηση.
Νέα παρτίδα Jenga ξεκινά, κανονικής κατεύθυνσης·
θυμωμένη, στιβαρή ή μουδιασμένη η αίσθηση.
Κάποια κομμάτια δεν είναι εύκολο
να τα αποχωριστείς·
μίξη πόνου και ανακούφισης.
Από θεοφάνεια σε θεοφάνεια, της ελευθερίας
ο δρόμος γίνεται μονός·
ολοκληρωτική κατεδάφιση η μόνη οδός.
Θρηνείς πάνω απ’ του κάποτε ναού
σου τα ερείπια·
ήταν εσύ για χρόνια πολλά.
Πίσω, σε ηλικίες μονές ψάχνεις
για τις αιτίες·
στους τότε χτίστες δίνεις τις ευθύνες.
Κάπου μεσ’ τα χαλάσματα, ένα έγγραφο με την
υπογραφή σου διακρίνεις·
σταματάς να επικρίνεις.
Γράφει πως και ως ενήλικας έδινες
συγκατάθεση·
γροθιά στα σωθικά σου η αποκάλυψη.
Μα ξάφνου η οπτική διευρύνεται και βλέπεις
πάλι τα χαλάσματα·
τέρμα τα φαντάσματα.
Συνειδητοποιείς ότι έχεις την ευκαιρία να
γίνεις ο μοναδικός σου χτίστης·
αυτόνομος, υπεύθυνος στοχαστής.
Η παρτίδα Jenga ξεκινά ξανά, συνειδητά
αντίστροφη αυτή τη φορά·
ένας εαυτοδημιουργός γεννιέται (ή θυμάται ξανά).