Από μια άλλη οπτική γωνία…

 

 

Μεσημέρι Τρίτης. Η πτήση μας από Αθήνα φτάνει στο αεροδρόμιο της Λάρνακας. Κάπου στην διαδρομή πριν τον έλεγχο διαβατηρίων και μέχρι την παραλαβή αποσκευών, μπαίνουμε στο ασανσέρ -λόγω παιδικού καροτσιού- και μαζί μας βρίσκεται μια ακόμα οικογένεια (μαμά, μπαμπάς, παιδί στο καρότσι). Χαμογελώ στο παιδί και σχολιάζω αυθόρμητα το γεγονός ότι το ένα του μάτι ήταν καλυμμένο με παιδικό, πολύχρωμο και χαρωπό τραυμαπλάστ. «Τι συνέβη; Είχαμε ατύχημα;», ρωτώ. Η συνέχεια ήταν τροφή για σκέψη τόσο για μένα όσο και για τον άντρα μου, όπως αντιληφθήκαμε και οι δύο την επομένη, αφού προφανώς είχαμε ήδη καθένας ξεχωριστά επεξεργαστεί τα συναισθήματά μας και είχαμε δει ξεκάθαρα ότι κάτι σ’ εκείνες τις λίγες κοινές στιγμές μας με τρεις ανθρώπους, μας είχε αγγίξει.

32e7c-alepou78

«Όχι, έτσι γεννήθηκε, χωρίς το ένα μάτι. Γι’ αυτό ταξιδέψαμε εδώ, για να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε». Αυτό μου απάντησε η μαμά και η όλη ενέργεια, ο τρόπος, ο τόνος της φωνής και η έκφραση του προσώπου της απέπνεαν μια εκπληκτική  άνεση, μια κανονικότητα, μια παντελή έλλειψη μιζέριας και μια φυσικότητα σαν να μου έλεγε «γεννήθηκε με λίγα μαλλιά αλλά εντάξει, θα βγουν κι άλλα»! Αν κάποιος απομόνωνε από την απάντησή της την φράση ‘χωρίς το ένα μάτι’ και άκουγε το υπόλοιπο, δεν θα φανταζόταν πως επρόκειτο για πρόβλημα σε κάτι σημαντικό που δυσκολεύει την καθημερινότητα και την λειτουργικότητα κάποιου-παιδιού ή ενήλικα. Ξέρω φυσικά πως πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν μια γεμάτη ζωή, δρουν και είναι μέλη ομάδων, εργάζονται και δημιουργούν έχοντας αναπηρία, όντες κωφάλαλοι κ.λπ. Επίσης, όλοι –ακόμα και όσοι δεν αντιμετωπίζουμε κάτι τέτοιο- δίνουμε μάχες με άλλα θέματα καθημερινά. Είναι όμως εκπληκτικό να συναντάς μια μάνα που έχει τόσο δυναμικά αποδεχτεί μια κατάσταση τέτοια, την διαχειρίζεται και αισιοδοξεί, παράλληλα όμως δεν περνά στο παιδί της το μήνυμα ότι η ζωή του τέλειωσε επειδή γεννήθηκε με ένα μάτι. Βλέπει όλο το θέμα από μια δική της –αξιοθαύμαστη κατ’ εμέ- οπτική γωνία.

0d247fdad1c212b232976642532cd021

«Εύχομαι να πάνε όλα καλά. Όπως και να ‘χει, να είναι ευτυχισμένο. Τι άνθρωπος θα γίνει, η ψυχή, αυτό έχει αξία». Ήταν και το δικό μου ύφος φυσικό, η απάντηση –σωστή ή λανθασμένη, σύμφωνη ή όχι με την άποψη όσων την διαβάζουν-  ήταν αυθόρμητη και από καρδιάς πηγάζουσα. Δεν σχολιάσαμε καθόλου το περιστατικό, παρά μόνο την επόμενη μέρα σε μια διαδρομή με το αυτοκίνητο. Ο άντρας μου είπε «εκείνη η μαμά χθες στο αεροδρόμιο,…» και πριν ολοκληρώσει την φράση του … «φοβερή! Το πρόσεξες κι εσύ;», του είπα. Μοιραστήκαμε τις σκέψεις μας για το πόσο κατάφερε η γυναίκα αυτή να μας περάσει ένα όμορφο μήνυμα και πόσο αληθινά(όχι επιφανειακά και τεχνητά διαμορφωμένη για καμουφλάζ) θετική ενέργεια εξέπεμψε με την στάση της. Περισσότερο από όλα όμως, επικεντρωθήκαμε στο πώς ο τρόπος που βλέπει την κατάσταση αυτή, θα λειτουργήσει καταλυτικά στην διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού αν -πράγμα που απεύχομαι- δεν καταφέρει η επιστήμη τελικά να δώσει μια λύση. Ακόμα και στην αντίθετη περίπτωση βέβαια, αν αποκατασταθεί το πρόβλημα του παιδιού, κρίνοντας από την νοοτροπία της γυναίκας εκείνης και υποθέτοντας ότι αυτή της η λογική διέπει και άλλους τομείς της ζωής της, πάλι μπορεί να αποτελέσει ισχυρή πηγή έμπνευσης τόσο για το παιδί της όσο και για άλλους ανθρώπους.

mjaxmy1jywfjytgxngexmzq2zji3

Μετά από ένα τέτοιο συμβάν, είναι αναπόφευκτη για το μυαλό μου η αυτόματη σύγκριση με περιπτώσεις γονέων που γνωρίζω και οι οποίοι μεγέθυναν με την συμπεριφορά τους ένα απλό και διαχειρίσιμο πρόβλημα που εμφάνιζε το παιδί τους (π.χ. μια δυσλεξία), αναφερόμενοι σε αυτό ως την καταστροφική δυσκολία της ζωής τους, μιλώντας μπροστά στο παιδί τους με εκείνη την εκνευριστική τάση παράβλεψης της παρουσίας του(λειτουργούν λες και εκείνο απουσιάζει ενώ κάθεται δίπλα τους) και χρησιμοποιούν επίθετα όπως ‘προβληματικό’ ή χαρακτηρισμούς όπως ‘χαζό’. Το έχω δει να συμβαίνει. Αυτό που κατάφεραν οι συγκεκριμένοι, είναι να πείσουν το παιδί ότι όντως είναι χαζό ή ανίκανο και εν τέλει, ανέθρεψαν έναν άβουλο ενήλικα που δεν μπορεί να σταθεί πουθενά ως ενεργό ον του κοινωνικού συνόλου, δεν εργάζεται και δεν αντέχει κανενός είδους ευθύνη. Είναι πραγματικά εξαιρετικά σημαντικό να αντιληφθούμε πως η συμπεριφορά μας μπορεί να επιδράσει καταλυτικά στην προσωπικότητα και την μετέπειτα ζωή των παιδιών μας. Ας αναλογιστούμε την ευθύνη αυτή και ας είμαστε πιο προσεκτικοί.

Blue Monday

Είναι μία από εκείνες τις φορές που ο αναγνώστης αισθάνεται πραγματική ευφορία από το δημιούργημα ενός συγγραφέα. Μια έκρηξη διαφόρων συναισθημάτων μπλεγμένων με θαυμασμό κάνει πάταγο και ξεσηκώνει το σύμπαν του κεφαλιού του. Όταν δυσκολεύεσαι να αφήσεις από τα χέρια σου ένα βιβλίο, όταν νιώθεις πως όλα γύρω σου έχουν παγώσει, ο χρόνος έχει σταματήσει και όλη σου η προσοχή είναι στραμμένη στο κείμενο μπροστά σου, τότε σίγουρα έχεις μοιραστεί στιγμές μαγικές με τον συγγραφέα του.

nicci-gerrard-and-sean-fr-007

Στην περίπτωση του «Blue Monday», τα εύσημα πρέπει να αποδοθούν σε δύο συγγραφείς και όχι έναν, καθώς πρόκειται για το πρώτο από μια σειρά βιβλίων (με πρωταγωνίστρια την ψυχολόγο Φρίντα Κλάιν) που είναι αποτέλεσμα συνεργασίας δύο μυαλών. Το δίδυμο Nicci Gerrard και Sean French- ζεύγος στην γραφή αλλά και στην ζωή- έχει «κεντήσει» με όπλα το λογοτεχνικό ταλέντο και την δημιουργική φαντασία, προσφέροντάς μας μια ιστορία μυστηρίου με γρίφους, ενδιαφέροντες χαρακτήρες και ανατροπές. Παρομοιώσεις, ιδιαίτεροι συμβολισμοί, φυσικότητα στον λόγο και ζωντανοί διάλογοι, είναι λίγα μόνο από τα όμορφα στοιχεία που θα μπορούσα να πω. Περισσότερες από 550 σελίδες γεμάτες αγωνία, αφορμές για προβληματισμό, ωραίες περιγραφές, ολοκληρωμένους χαρακτήρες και καμία βαρετή ή κουραστική στιγμή, με οδηγούν στο να αυτοανακηρυχθώ ασυγκράτητος διαφημιστής του βιβλίου!

happy-reader_font_preview33813

Πάντως, είτε αναφερόμαστε σε μία καλή ιστορία μυστηρίου – όπως στην προκειμένη περίπτωση- είτε γενικεύσουμε, σκεπτόμενη και άλλα σημαντικά συγγράμματα, κείμενα, ποιήματα που με έχουν αγγίξει, τολμώ να πω ότι εκείνες οι ώρες που ο αναγνώστης  συνειδητοποιεί την χημεία, την σύνδεση, την ταύτιση με τον συγγραφέα (όταν αυτό όντως συμβαίνει), οι στιγμές που τα μάτια ταξιδεύουν στο κείμενο, κινούνται και αλλάζουν γραμμή με μια λάμψη να τα φωτίζει και ένα χαμόγελο (εσωτερικό ή εξωτερικό) να τα συνοδεύει, είναι αυτές που συχνά χρειάζεται καιρός για να έρθουν και σε αποζημιώνουν για όλες τις προηγούμενες φορές που δεν  βιώθηκαν. Ξέρεις πια πως όλα τα βιβλία που διάβασες στο στάδιο που μεσολάβησε από την προηγούμενη παρόμοια εμπειρία σου, ήταν το πέρασμα, τα μικρά βραχάκια μέσα στον βάλτο(κάτι σου έμαθε κι αυτός βέβαια) που τα πάτησες για να βρεθείς στην μαγική απέναντι όχθη, με το καταπράσινο τοπίο, το δροσερό γρασίδι και τα πολύχρωμα λουλούδια. Όταν μου συμβαίνει αυτό, νιώθω πως θα ‘θελα να αγκαλιάσω το μυαλό και την καρδιά του συγγραφέα, να εκφράσω την χαρά μου για τα λόγια που εκεί γεννήθηκαν και εξέφρασαν μέσω των ηρώων και δικές μου ανάγκες.

irinabookhug

Το «Blue Monday» έχει και συνέχεια. Θα σπεύσω να προμηθευτώ το δεύτερο μέρος, με χαρά αλλά και περιέργεια. Θα είναι άραγε κάτι εξίσου δυνατό ή μια χλιαρή επανάληψη; Αναμένω.

Αν έχετε την ίδια απορία που είχα κι εγώ, για το ποια είναι η δημιουργική διαδικασία που ακολουθεί ένα συγγραφικό δίδυμο, οι ίδιοι οι Gerrard και French, δίνουν απαντήσεις  εδώ

Σημείωση Νοεμβρίου 2016:Το δεύτερο μέρος απείχε πολύ από το να είναι μια χλιαρή επανάληψη. Πρόσω ολοταχώς για το τρίτο λοιπόν!

Fatwa

Η Jennifer Anne μετρά σήμερα ήδη 24 χρόνια αγωνίας και μιας καθημερινότητας υπό την σκιά της λεγόμενης «φάτβα», μιας «απόφασης» (κατά μία έννοια) που εκδόθηκε από έναν Ιμάμη και δίνει στον Αιγύπτιο σύζυγό της το δικαίωμα να την σκοτώσει αν καταφέρει να την εντοπίσει. Το πώς έφτασε ως το σημείο αυτό, εξιστορείται από την ίδια στο βιβλίο «Fatwa: στην σκιά μιας θανάσιμης απειλής» το οποίο υπογράφει χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Jacky Trevane.

Στην ηλικία των 23 ταξιδεύει στην Αίγυπτο με τον τότε σύντροφό της για ολιγοήμερες διακοπές. Η σχέση της βρίσκεται σε ένα κομβικό σημείο και το ταξίδι αναμένεται να δείξει αν θα συνεχίσει να υπάρχει ή αν ο χωρισμός είναι αναπόφευκτος. Την ημέρα της άφιξής τους, μετά από ταλαιπωρία με τοπικό λεωφορείο μιας επαρχίας του  Καΐρου, η Τζάκι και ο Ντέιβ (σύντροφος) καταλήγουν σε διαφορετικά σημεία της πόλης, με την πρώτη να είναι –εκτός από σοκαρισμένη- και τραυματισμένη, αφού η απότομη πτώση της από το λεωφορείο, προκάλεσε χτύπημα στο πόδι της. Ο Ομάρ -άγνωστος που την περιμάζεψε και επιπροσθέτως, ο σύζυγός της δέκα μέρες αργότερα(!)- την φιλοξενεί στο σπίτι του όπου μένει με τους γονείς και τα αδέρφια του. Εκεί, για το επόμενο δεκαήμερο, η Τζάκι δέχεται την φροντίδα της οικογένειας και έχει ταυτόχρονα την ευκαιρία να δει τον τρόπο ζωής των γυναικών στα μέρη εκείνα. Αυτό, διόλου δεν την θορύβησε, αφού στο τέλος των διακοπών της και εφόσον οι προσπάθειές της για επαφή με τον Ντέιβ απέβησαν άκαρπες, βρίσκεται παντρεμένη με τον Ομάρ και στην αρχή μιας μεγάλης περιπέτειας που  έμελλε να της προσφέρει πολλές εμπειρίες, δύο κόρες και αρκετή απογοήτευση που  περικλείονται σε έναν κύκλο οχτώ ετών ο οποίος έκλεισε με την μετά κόπων και βασάνων «απόδρασή» της από την χώρα και επαναπατρισμού της στην Αγγλία. Έκτοτε, η ζωή της κυλά μέσα σε μόνιμη επαγρύπνηση για την πιθανότητα ο Ομάρ να καταφέρει να βρεθεί στον δρόμο της ξανά και να την σκοτώσει γιατί αυτό αξίζει –κατά την άποψή του και όχι μόνο- σε μια κακή μουσουλμάνα σύζυγο που εγκατέλειψε τον άντρα της (ξέχασα να αναφέρω ότι η Τζάκι αλλαξοπίστησε ενόσω ζούσε στην Αίγυπτο, για λόγους που είχαν κυρίως σχέση με την κατά μία έννοια προστασία της για το μέλλον, αφού διαφορετικά, θα ήταν πιο εύκολο ο Ομάρ να διεκδικήσει την δεύτερη κόρη του που γεννήθηκε σε αιγυπτιακό έδαφος) ενώ θα έπρεπε φυσικά να προτιμήσει να μείνει δίπλα του και να ζει μαρτυρικά(!).

images

Πρόκειται για μία από τις πολλές ιστορίες που έχουμε διαβάσει και φυσικά συγκινούν, μεταδίδουν την αγωνία των γυναικών που έχουν βιώσει παρόμοιες εμπειρίες και αποτελούν μία ακόμα πηγή πληροφόρησης «εκ των έσω» για το τι σου επιφυλάσσει μια ζωή σε μέρη μουσουλμανικά αν είσαι πλάσμα γένους θηλυκού. Η ιστορία εκτυλίσσεται σε μια επαρχία του Καίρου και σίγουρα δεν πρέπει να αγνοούμε τον παράγοντα «χαρακτήρας», όταν σχηματίζουμε άποψη για τα γεγονότα. Ο Ομάρ δεν αποτελεί ίσως την μοναδική εκδοχή συζύγου στην Αίγυπτο αλλά σίγουρα πολλά από όσα διαδραματίζονται στο βιβλίο δεν είναι ένα σπάνιο φαινόμενο στα μέρη εκείνα και στα πλαίσια  μουσουλμανικών κοινοτήτων.

Το βιβλίο σίγουρα κατάφερε να μου μεταδώσει τα συναισθήματα μιας δραματικής καθημερινότητας αλλά τολμώ να πω ότι με παραξένεψε σε ένα σημείο και με θύμωσε στο τέλος. Το παράξενο ήταν πως μια γυναίκα θεώρησε τις δέκα μέρες ένα χρονικό διάστημα αρκετό για να αποφασίσει να παντρευτεί κάποιον –και δη κάποιον με αυτού του είδους τις αρχές, τον τρόπο ζωής και τις απόψεις- και ο θυμός μου ήρθε στο τέλος, όταν στον επίλογο η συγγραφέας ισχυρίζεται ότι έγραψε για αυτό το προσωπικό της βίωμα με σκοπό(εκτός από το να ξέρουν οι κόρες της για εκείνο το κομμάτι της ζωής τους) να αφυπνίσει τις γυναίκες που παρασύρονται από τον ρομαντισμό!

Καλή μου, εσύ έχεις την ευθύνη των αποφάσεών σου και όχι ο ρομαντισμός. Φυσικά και σε συμπόνεσα για όσα βίωσες αλλά μην έρχεσαι στο τέλος να ρίξεις το φταίξιμο στον ρομαντισμό! Ο ρομαντισμός είναι μια χαρά. Επίσης, με τη ..γλύκα που υπήρχε –εκείνες τις πρώτες μέρες- στην επαφή σου με τον Ομάρ, συνυπήρχαν και ουκ ολίγα ξεκάθαρα στοιχεία για το ποια ήταν η θέση της γυναίκας στην εν λόγω κοινότητα. ΞΕΚΑΘΑΡΑ. Εσύ επέλεξες να μην σταθείς σε αυτά και να κρατήσεις μόνο τον ρομαντισμό. Οπότε, φέρσου υπεύθυνα, πες «ναι, υπήρχαν σημάδια αλλά εγώ ήθελα να τα αγνοώ. Γούστο μου και καπέλο μου. Υπέστην τις συνέπειες και τέλος»! Έτσι, θα σε παραδεχτώ.

Ως προς τον τρόπο γραφής, δεν έχω πολλά σχόλια. Ο λόγος έχει ροή, το βιβλίο διαβάζεται εύκολα αλλά θα μπορούσε λεξιλογικά και εκφραστικά να είχε λίγο περισσότερο «πλούτο». Ωστόσο, για αυτό που υποθέτω ότι είχε  ως βασικό σκοπό, την εξιστόρηση δηλαδή των γεγονότων που μεταδίδουν το μήνυμα για την θέση της μουσουλμάνας γυναίκας- ήταν εντάξει. Το πλέον απαράδεκτο όμως, ήταν τα τυπογραφικά λάθη που ξεπερνούν κατά πολύ το φυσιολογικό που μπορεί να συναντήσει κάποιος σε ένα βιβλίο. Δυστυχώς, ένιωσα λες και ο υπεύθυνος των εκδόσεων που έκανε την επιμέλεια του κειμένου, το διάβασε μια φορά μόνο και μάλιστα νυσταγμένος, οπότε, του ξέφυγαν πολλές διορθώσεις.

tired-creative-editor-sleeping-laptop-office-60531099

Me, before you

Capture_4-horz

Αφήνοντας για λίγο τους δράκους της, τα ξανθά μαλλιά και την ζωή της ως …καλήσι, η Νταινέρυς Ταργκάρυεν μεταβαίνει από την μικρή στην μεγάλη οθόνη ως Λου Κλαρκ. Η κατά κόσμον Εμίλια Κλαρκ, υποδύεται ένα δροσερό κορίτσι που ζει στην Αγγλία με την οικογένειά της(γονείς, αδερφή, γιαγιά κ.ά), συνεισφέροντας οικονομικά στην επιβίωσή τους. Η ζωή της ανατρέπεται όταν απολύεται από το μαγαζί όπου σέρβιρε τσάι και έδινε χαρά στους γηραιούς θαμώνες, με την φροντίδα, την αισιοδοξία και την επικοινωνιακή της στάση. Πρέπει επειγόντως να βρει νέα δουλειά και δέχεται να αναλάβει το μόνο διαθέσιμο «πόστο» που κατά τις πληροφορίες του γραφείου ευρέσεως εργασίας, δεν απαιτεί προσόντα. Εκεί, βρίσκεται αντιμέτωπη με την απότομη συμπεριφορά του απογοητευμένου από την τροπή της ζωής του Γουίλ, ο οποίος δύο χρόνια νωρίτερα χτυπήθηκε από μηχανή και έχασε την ικανότητα να κινεί οτιδήποτε άλλο εκτός από το κεφάλι του. Τα καθήκοντά της ήταν λοιπόν να φροντίζει –σε συνεργασία με φυσικοθεραπευτή- τον παράλυτο νέο, το ατύχημα του οποίου επηρέασε καταλυτικά την διάθεση αλλά και τον τρόπο που έβλεπε την άλλοτε γεμάτη από δραστηριότητες ζωή του. Η αρχή είναι δύσκολη αλλά σταδιακά η Λου πετυχαίνει να δώσει χρώμα στην καθημερινότητα του Γουίλ και η αλληλεπίδρασή τους, μαθαίνει και στους δύο πολλά.

20-books-to-read-before-they-become-movies-in-2015-including-the-revenant-and-silence2.Me-Before-You

 

Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Τζο Τζο Μόγιες που έχει κρατήσει συντροφιά ήδη – απ’ όσο έμαθα- σε εκατομμύρια ανθρώπους ανά τον κόσμο.

prinertheisesy

Επέλεξα την ταινία διά της εις άτοπον απαγωγής, μια βραδιά που ήθελα απαραιτήτως να βρεθώ σε κινηματογραφική αίθουσα και οι υπόλοιπες επιλογές δεν μου φαίνονταν καθόλου ελκυστικές. Θεωρώντας ότι το φιλμ θα προβάλλει κατά βάση το ρομάντζο ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές, ήμουν ελαφρώς προκατειλημμένη γιατί τα βιβλία και οι ταινίες αυτού του στυλ, δεν είναι η πρώτη μου επιλογή συνήθως. Όταν τα φώτα άναψαν και πάλι, δεν είχα μετανιώσει στο ελάχιστο. Γέλασα, συγκινήθηκα, προβληματίστηκα, ένιωσα θλίψη και έφυγα με αρκετές σκέψεις.

tumblr_o5j7hpwkqh1ulesryo1_1280.jpg

Οι αλλαγές είναι κάτι που ούτως ή άλλως φοβίζει συχνά τους ανθρώπους. Όταν μιλάμε δε για μια αλλαγή που ανατρέπει την πορεία της ζωής κάποιου, τότε σίγουρα αποτελεί κομβικό σημείο, ένα από εκείνα στα οποία αναφέρεσαι πια για να δηλώσεις το πριν και το μετά τις περισσότερες φορές που θέλεις να εξιστορήσεις κάτι από την πορεία σου. Ο Γουίλ έζησε κάτι που είναι πιθανό να συμβεί σε οποιονδήποτε από εμάς και οι προβληματισμοί για το τι θα κάναμε, πώς θα σκεφτόμασταν και πού θα βρίσκαμε δύναμη για την συνέχεια, είναι έντονοι. Όταν ξυπνάς σε ένα νοσοκομείο και συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις πια την ικανότητα να κουνήσεις ούτε χέρια, ούτε πόδια, να αυτό-εξυπηρετηθείς σε βασικές λειτουργίες, να απολαύσεις την ερωτική επαφή, να σηκωθείς και να καθίσεις χωρίς βοήθεια και εξάρτηση από άλλον, τότε σίγουρα πρέπει να επιστρατεύσεις πολλή από την δύναμή σου για να διαχειριστείς τη νέα κατάσταση. Δεν τον επέκρινα λοιπόν ούτε για την αρχική συμπεριφορά, ούτε για την τελική του απόφαση(δεν σας λέω, να το δείτε!).

Η Λου είναι ένας χαρακτήρας που θεωρείται «το κορίτσι της διπλανής πόρτας», ένα πλάσμα που η πλειοψηφία θα θεωρούσε ως αόρατο από άποψη σεξουαλικότητας, ελκυστικότητας κ.λπ(έτσι σκιαγραφείται στην ταινία) αλλά για μένα που ουδεμία βαρύτητα έχει αυτό ως στοιχείο για να κρίνω την προσωπικότητα κάποιου, είναι ο χαρακτήρας που μπορεί να δώσει φρέσκο αέρα σε κάθε περιβάλλον και κατάσταση. Όχι μόνο γιατί είναι αισιόδοξη, εύχαρις, αυθόρμητη αλλά κυρίως γιατί είναι Ο ΕΑΥΤΟΣ ΤΗΣ, ανεξάρτητα από το πώς την χαρακτηρίζουν οι υπόλοιποι γύρω της με λόγια ή βλέμματα και χωρίς να καταπατά τα όρια κανενός. Όταν κάποιος έχει πετύχει αυτή την ωραία ισορροπία και την καλή επαφή με τον εαυτό του, μπορεί να συμβάλλει σε πολλά μικρά και μεγάλα θαύματα για τους γύρω του.

tumblr_o4tq83YpqU1ulesryo1_1280

Σε κάθε περίπτωση, αν επιλέξετε να παρακολουθήσετε την ταινία, θα περάσετε περίπου δύο ώρες με ποικιλία συναισθημάτων και ένα μελαγχολικά γλυκό –πλην όμως συνοδευόμενο από ανακούφιση για την κατάληξη των ηρώων- χαμόγελο.

Ο τρόπος που βλέπουμε την επικοινωνία, θέλει restart με μια αποφασιστική κίνηση

Στον σύγχρονο κόσμο λοιπόν, τον προηγμένο και δήθεν αναπτυγμένο, οι άνθρωποι θεωρούν συχνά περιττό να ασχοληθούν με θέματα «μη πρακτικά»( όπου πρακτικός, βάλε ό,τι έχει σχέση με χρήματα). Αν δηλαδή ένα ζήτημα δεν προάγει την επαγγελματική και οικονομική σου ανάπτυξη, δεν αξίζει να του αφιερώσεις χρόνο. Τι νόημα έχει –λένε- να διοχετεύω ενέργεια και να καταναλώνω φαιά ουσία για κάτι άϋλο που στην πράξη δεν αποφέρει χρήμα ή εργασιακή ανέλιξη; Δεν το εκφράζουν όλοι τόσο ξεκάθαρα, με λόγια, αλλά το καθιστούν σαφές από τα θέματα στα οποία επικεντρώνουν πάντα τις συζητήσεις τους.

Stern-WA-agenda1

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, διόλου δεν με παραξενεύει πια το γεγονός ότι οι ανθρώπινες σχέσεις πάνε από το κακό στο χειρότερο. Όλοι αναρωτιούνται γιατί. Μα, αν δεν επενδύσεις χρόνο και ενέργεια στο να τα βρεις με τον εαυτό σου, αν δεν πάψεις να θεωρείς σπατάλη ή χαμηλής προτεραιότητας θέμα το να ψάξεις, να παρατηρήσεις, να διερευνήσεις τις σχέσεις σου και την επαφή με εσένα τον ίδιο και τους άλλους, τότε πώς περιμένεις να χτιστούν ουσιώδεις γέφυρες μαζί τους; Τοποθετούμενα αυτά σε περιβάλλον  συνειδητής εργασιομανίας λόγω υπέρμετρης φιλοδοξίας ή από ανάγκη να μην αντιμετωπίσεις κάτι άλλο ή ακόμα και  λόγω υποχρεωτικής από τις συνθήκες κατάληψης του μεγαλύτερου μέρους της ημέρας σου από την εργασία, τότε τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο. Το κερασάκι στην –άγευστη, άγλυκη- τούρτα που δυσχεραίνει την κατάσταση είναι  η συχνή επιλογή σου να γεμίζεις τον ελεύθερο χρόνο κατά βάση μπροστά σε μια οθόνη. Άλλοτε μικρή (του κινητού σου), άλλοτε μεγάλη (του laptop σου) και συχνά ακόμα μεγαλύτερη (επίπεδη super tv με όλες τις νέες τεχνολογίες διαθέσιμες). Όλος ο κόσμος μπροστά στα μάτια σου αλλά εσύ ξεχνάς να κοιτάξεις δίπλα σου.

rhan1350l

Συχνά οι άνθρωποι  νιώθουν αμήχανα όταν μιλώ για ασθένεια της εποχής αναφερόμενη στην εξάρτηση από οθόνες και μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Θίγονται. Κάποιοι ίσως το θεωρούν προσωπική επίθεση, ακόμα και αν η συζήτηση κινείται σε γενικό επίπεδο. Προφανώς αισθάνονται ότι τους αφορά γιατί οι περισσότεροι από αυτούς δεν μπορούν να ζήσουν ούτε 24 ώρες δίχως «έξυπνο» κινητό και ίντερνετ. Εθελοτυφλούν καθησυχάζοντας τον εαυτό τους με την βολική «πιπίλα» του «μα, είναι κι αυτό επικοινωνία». Η επικοινωνία, φίλοι μου, έχει πολλές πτυχές και λαμβάνει χώρα με πολλούς τρόπους. Αν εσείς έχετε πείσει τον εαυτό σας ότι επικοινωνείτε στ’ αλήθεια διαλέγοντας έναν από αυτούς – και δη αυτόν που λειτουργεί εξ’ αποστάσεως και καλύπτει όσα δεν θέλετε να δουν οι άλλοι για τον χαρακτήρα σας- και τον ανακηρύσσετε μόνο τρόπο επαφής ενώ ταυτόχρονα μειώνετε όλο και περισσότερο την επικοινωνία με αυτούς που ζουν δίπλα σας, πλανάστε πλάνην οικτράν! Κρύβεστε πίσω από το δάχτυλό σας. Ποια είναι η πρώτη σας κίνηση μόλις καθίσετε σε μία καφετέρια απέναντι από μια φίλη/ έναν φίλο; Βγάζετε το κινητό και το ακουμπάτε στο τραπέζι. Τι κάνετε μόλις ακουστεί ειδοποίηση από facebook, viber, κ.λπ; Παίρνετε το τηλέφωνο στα χέρια για να δείτε ποιος σας έκανε like ή σχολίασε κάτι που δημοσιεύσατε. Αν η φίλη ή ο φίλος απέναντι πάσχει από την ίδια νόσο, κάνει το ίδιο και έτσι περνάτε μία από τις δύο ώρες της συνάντησης σκυμμένοι πάνω από τις οθονούλες σας. Φυσικά θα ενημερώσετε όλους τους «φίλους» στο facebook για την τοποθεσία που βρίσκεστε και  βέβαια πιθανότατα θα βγάλετε μια κοινή φωτογραφία, θα την «ανεβάσετε» και μετά θα μετράτε πόσα «μου αρέσει» πήρε και πόσοι χάρηκαν που πίνετε μαζί καφέ.

cell-phone.jpg

Είναι στ’ αλήθεια αστείο να θεωρούν οι άνθρωποι ότι είναι φυσιολογική καθημερινότητα αυτή που ανά δέκα λεπτά τους βρίσκει σκυμμένους πάνω από ένα κινητό, με τα ακροδάχτυλα να κυλάνε συνέχεια πάνω κάτω στην οθόνη αφής και την ανυπομονησία στο βλέμμα για την αντίδραση καθενός στο καθετί που σκέφτηκαν να …ποστάρουν. Θεωρώ τραγελαφικό να βρίσκονται άνθρωποι σε ένα τραπέζι για φαγητό και να ελέγχουν ανά πεντάλεπτο το κινητό –σαν όλοι ξαφνικά να γίναμε παιδίατροι, μαιευτήρες και ζούμε στο stand by για επείγον περιστατικό ή ξαφνική γέννα! Να σου μιλά ο άλλος απέναντι κι εσύ να είσαι με την ματιά μια στην οθόνη μια σ’ εκείνον, δήθεν παρακολουθώντας με μαεστρία και προσήλωση και τα δύο! Για ποια επικοινωνία μιλάτε; Για ποιο χτίσιμο ανθρώπινων σχέσεων; Στις μέρες μας, πάρα πολλά ζευγάρια δεν έχουν τι να πουν και τι να κάνουν, αν γίνει ξαφνικά μια διακοπή ρεύματος και ταυτόχρονα έχουν αδειάσει οι μπαταρίες των κινητών και των laptop τους. Ψάχνουν θέματα συζήτησης! Επικρατεί αμηχανία, βαρεμάρα ή νευρικότητα. Πώς να γεμίσει ο χρόνος; To ίδιο ισχύει και για άλλου είδους σχέσεις. Εκεί λοιπόν, διαπιστώνουν οι παρατηρητικοί ( αλλά το εκφράζουν μόνο αν είναι και θαρραλέοι) ότι ο τρόπος που βλέπουμε την επικοινωνία, θέλει restart με μια αποφασιστική κίνηση και με διάθεση να οικοδομηθούν όλα από την αρχή.

Μπορούμε;

Θέλουμε;

Είμαστε έτοιμοι να πληρώσουμε το τίμημα; (υπάρχει σε όλες τις επιλογές)

 

Η απάντηση είναι πως δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι.

 

27a38c4c0d1feafa1d7e678651ad758e