Στη χώρα των ηρώων γεννήθηκα κι εγώ

«Στη χώρα των ηρώων γεννήθηκα κι εγώ, αντάρτες και θεοί κληρονομιά μου. Μετρούσα τους αιώνες με τον ήλιο αρχηγό. Τα θαύματα του κόσμου όλα δικά μου».

Μετά, μάλλον αγχώθηκα με τόσο πολυσύνθετη και πλούσια κληρονομιά. Βαρύ πνευματικό φορτίο να έχεις προγόνους τον Αριστοτέλη, τον Σωκράτη, τον Πυθαγόρα, τον Ιπποκράτη. Δεν ήξερα πώς να την διαχειριστώ αυτή την περιουσία. Χάθηκα. Αποπροσανατολίστηκα. Γιατί; Δεν ξέρω σίγουρα. Δεν ήμουν αρκετά δυνατός; Δεν με βοήθησαν να καταλάβω το μέγεθος εκείνης της κληρονομιάς; Δεν ήθελα να προσπαθώ συνέχεια να αποδεικνύομαι άξιος κληρονόμος και απόγονος; Παρασύρθηκα από την προγραμματισμένη (και με στόχο) παγκοσμιοποίηση που με ήθελε πανομοιότυπο με όλους τους άλλους; Μάλλον ένας συνδυασμός όλων αυτών είναι η απάντηση. Όπως και αν έγιναν τα πράγματα, επέτρεψα να σκορπιστεί η περιουσία στον άνεμο κι έχασα την μοναδικότητά μου. Σε κάποια από τα σημεία που την κράτησα, πάτησαν ορισμένοι για να με πουν τεμπέλη και μόνιμο γλεντζέ, χαραμοφάη και ανοικοκύρευτο.

Έχασα λίγο την επαφή με την παράδοση, άλλαξε κάπως η επικοινωνία στην οικογένεια, θαμπώθηκα από τα μετρητά που έρεαν και «χαρίζονταν» από τις τράπεζες μη μπορώντας να δω πως αυτό ήταν το τυρί για να πιαστώ στην φάκα. Ήταν όλα πιο εύκολα, πιο βατά. Τα τραπέζια γέμιζαν, τα αυτοκίνητα ανά οικογένεια αυξάνονταν, τα εξοχικούλι μου το είχα και γενικώς, μια χαρά τα κατάφερνα να «μπω στο μάτι» του γείτονα. Ταυτόχρονα, όσο με θάμπωναν με αυτά τα γυαλιστερά, αποφάσεις βαριές για το μέλλον μου λαμβάνονταν αλλά εγώ… στην επιχρυσωμένη κοσμάρα μου! Είχα και το κόμμα που βόλευε παιδιά, ανίψια, αδέρφια, ε, πολύ θέλει ο άνθρωπος για να παρασυρθεί και να ΧΑΣΕΙ ΤΗΝ «ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ» ΤΟΥ;

Έτσι, χωρίς να επεκταθούμε εδώ σε χιλιοειπωμένα πράγματα για πολιτική, ασυνείδητη ψήφο, ευθύνες, κόμματα, έφτασα ο Έλληνας ο φτωχός να βυθίζομαι στην θλίψη, να χάνω ξανά τον προσανατολισμό μου, να ψάχνω να βρω από πού μου ήρθε εκείνη η απότομη σφαλιάρα και είδα αστεράκια κόκκινα, πράσινα, κίτρινα… Πάνω από όλα, νιώθω αδύναμος να βοηθήσω την χώρα μου να έχει αυτό που της αξίζει. Να είναι αυτό που της αξίζει. Είναι σα να βλέπω πως ένα παιδάκι μπροστά μου πάει προς τον γκρεμό με το ποδήλατό του αλλά είμαι αλυσοδεμένος και δεν έχω δυνατότητα να κάνω τίποτα για να βοηθήσω. Ή μήπως έχω; Ίσως έχω και δεν το βλέπω ακόμα. Ίσως έχω πειστεί ότι ένας μόνος του δεν μπορεί να ακουστεί. Ίσως έχω κουραστεί και δεν με νοιάζει η πατρίδα μου αλλά ο εαυτός μου. Αλλά, μια στιγμή, η πατρίδα μου δεν είμαι εγώ και οι άλλοι Έλληνες; Τι είναι πατρίδα; Ο Παρθενώνας, η σημαία και τα κτίρια; Αυτά είναι σύμβολα. Μήπως είναι το έδαφος; Από μόνη της η έκταση είναι πατρίδα; Η έννοια της δεν είναι τα άϋλα που μας ενώνουν; Δεν είναι οι αναζητήσεις των αρχαίων προγόνων, οι αγώνες των μεταγενέστερων, αυτό το κάτι που νιώθουμε μέσα μας να μας συνδέει μεταξύ μας; Είναι ο ήλιος μας; Όχι ακριβώς. Αυτό που διαμορφώνεται ως νοοτροπία όταν ζεις με ήλιο, αυτό ναι, είναι ένα κομμάτι μας. (Δες τον Σκανδιναβό και ψάξε να νιώσεις σύνδεση εσωτερική σε αυτό το κάτι το άϋλο που έχεις με τον Έλληνα.) Είναι η γλώσσα και η φιλοσοφία πάνω στην οποία δημιουργήθηκε. Είναι αυτό που αισθάνεσαι όταν ένας άλλος Έλληνας κάνει μια ανακάλυψη, εφευρίσκει κάτι που αποτελεί βοήθεια για την ανθρωπότητα. (Φυσικά ζει στο εξωτερικό κι εσύ το μαθαίνεις από τα ειδησεογραφικά site…)

Όλα αυτά και άλλα πολλά, χαραμίζονται, στριμώχτηκαν σε ένα κουτάκι μαζί με μένα, τον Έλληνα, που (είμαι με την πλάτη στον τοίχο και) περιμένω να αποφασίσει για την τύχη μου η Μέρκελ, ο Σουλτς, ο Σόιμπλε και άλλες …σπουδαίες προσωπικότητες. Ζω κάθε τόσο με την αγωνία των επόμενων μέτρων, του πώς θα ξυπνήσουν αύριο οι ιθύνοντες της Ευρώπης και αν θα θελήσουν να με εξαφανίσουν ή να με συρρικνώσουν, αν με είδαν όνειρο ως άλλο Βούλγαρο με μισθό των 150 ευρώ, αν θα απαιτήσουν να πω και ευχαριστώ, αν έχω δικαίωμα να μιλήσω… (Δεν έχω διότι υπήρξα κακό παιδί και εκείνοι οφείλουν να με επαναφέρουν στην τάξη). Ταυτόχρονα παρακολουθώ τους Σωτήρες πατριώτες μου στην Βουλή, να μαλώνουν ως άλλοι 18χρονοι σε συνέλευση του 15μελούς και να αραδιάζουν θεωρητικές πολιτικάντικες μπούρδες και αερολογίες που ουδεμία αξία έχουν για την ζωή μου και να προσπαθούν να με πείσουν ότι ταυτίζονται μαζί μου και παλεύουν(με τα θηρία-τους φίλους τους) για λογαριασμό μου!

Θυμός, απογοήτευση και θλίψη. Για όλα αυτά τα σπουδαία που περιλαμβάνει η λέξη Ελλάδα και επισκιάστηκαν από άλλα –σάπια και θαμπά- που απέκτησε στην πορεία.  Υπάρχει ελπίδα; Θα γίνει κύκλος και θα φτάσουμε πάλι στο φως; Θα τεντώσουμε τα πόδια εκεί στον πάτο και θα εκτιναχθούμε ψηλά; Με τι όπλα; Ίσως με το να μιλάμε στα παιδιά μας για το τι ήταν κάποτε η Ελλάδα, με το να διαχωρίζουμε την πρώτη,την αρχική ουσία της από την εικόνα που βλέπουν και γνωρίζουν τώρα.(Όχι ως προσκόλληση στο παρελθόν, ως τυπική πατριδολαγνεία ή με εθνικιστικό στυλ αλλά ως στήριγμα ενός μέρους της αυτοπεποίθησής τους, εκείνου του μέρους που σχετίζεται με το «ξέρω ποιος είμαι, ξέρω τι σημαίνει ελληνικό πνεύμα, ξέρω και τα λάθη μου.Δεν θέλω ούτε να με χαιδεύετε αλλά ούτε και να με υποτιμάτε. Έχω θέση, λόγο, δικαιώματα».) Ίσως με αυτό που λέγεται παιδεία(και συχνά δεν έχει καμία σχέση με την «μόρφωση» που δίνεται στα σχολεία); Δεν ξέρω. Αυτή την στιγμή νιώθω πως ένα κομμάτι μου πενθεί. Ναι. Για την πατρίδα μου. Για την Ελλάδα, με αυτά που εγώ πιστεύω (και νιώθω) ότι την αποτελούν στην ουσία.

«Στη χώρα των ηρώων γεννήθηκα κι εγώ, βαριά- πολύ βαριά η κληρονομιά μου. Τις μέρες να μετρώ με έναν ήλιο ναυαγό, τα τραύματα του κόσμου όλα δικά μου».

«Για ποια Ελλάδα»; Αφροδίτη Μάνου

«Διαλέγοντας σύντροφο»

dialegontas-syntrofo

Ο συγγραφέας και ενδεχομένως το επιτελείο που επιμελήθηκε το βιβλίο, διάλεξαν να έχουν με μεγάλα γράμματα το «ΔΙΑΛΕΓΟΝΤΑΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟ» και με μικρότερα το «Ανακάλυψε τον τρόπο που σχετίζεσαι». Εγώ –με σεβασμό σ’ εκείνους αλλά με μια αδυναμία αυτοσυγκράτησης ως προς το να εκφραστώ ακριβώς όπως αισθάνομαι- θα πω πως το κίνητρο για να διαβάσει κάποιος το εν λόγω βιβλίο είναι αυτό που με την πρώτη ματιά αποτελεί το συμπλήρωμα του τίτλου και όχι το βασικό του θέμα. Συμβαίνει συχνά,  τα «μικρά γράμματα» να παίζουν σημαντικότερο ρόλο…

Ο συγγραφέας –Γιώργος Πιντέρης- είναι ψυχολόγος αλλά το κείμενό του απέχει πολύ από μια κουραστική ακαταλαβίστικη για τον μέσο όρο ανάλυση με ορολογίες, έννοιες και βαρύγδουπες εκφράσεις. Πρόκειται για μια ενίοτε διασκεδαστική (από άποψη τρόπου έκφρασης/γραφής)διαδρομή που προσφέρει ταυτόχρονα σοβαρές και χρήσιμες πληροφορίες για τον ανθρώπινο ψυχισμό, μέσα από απλές καταστάσεις της καθημερινής ζωής. Η πρόθεση του συγγραφέα είναι εμφανέστατη. Δεν σκοπεύει να διδάξει τους αναγνώστες έναν μαγικό τρόπο να διαλέγουν σύντροφο ή μια φοβερή μέθοδο να κάνουν πάντα τις πιο σωστές κινήσεις στις σχέσεις τους αλλά επιθυμεί(και νομίζω το καταφέρνει) να τους παροτρύνει να προβούν σε αυτοπαρατήρηση και σε συνδυασμό με στοιχεία από το πώς λειτουργεί ο εσωτερικός μηχανισμός τους, να είναι σε θέση να αντιληφθούν μόνοι τους ποια –ίδια ενδεχομένως πάντα- μονοπάτια ακολουθούν ως προς την επιλογή συντρόφου και την συμπεριφορά στην διάρκεια των σχέσεών τους. Με αυτό τον τρόπο, ο αναγνώστης βοηθιέται ώστε να ανακαλύψει ποια βιώματα, ποιες πεποιθήσεις, ποιοι παράγοντες τον ωθούν να επαναλαμβάνει μοτίβα που οδηγούν σε αδιέξοδα και κυρίως, που δεν τον αφήνουν να ευχαριστηθεί και να δομήσει σχέσεις που τον γεμίζουν. Ο τρόπος αυτός, προσφέρει και κάτι ακόμα εκτός από χρήσιμα συμπεράσματα. Δίνει στον αναγνώστη την ικανοποίηση ότι κάτι έψαξε ο ίδιος στον εαυτό του με την βοήθεια αυτού του βιβλίου και κατέληξε σε λύσεις και δεν του δόθηκε έτοιμη μία μέθοδος σαν μαγικό χάπι θεραπείας από κάποιον που κατέχει την απόλυτη γνώση! Σε αυτό συμβάλλει θετικά και το γεγονός πως ο κύριος Πιντέρης, «ακουμπά» ανοιχτά πάνω στο τραπέζι τα δεδομένα των δικών του σχέσεων παράλληλα με τις «ασκήσεις» που προτείνει κι έτσι, ο αναγνώστης έχει την αίσθηση ότι ταυτίζεται μαζί του ή ότι ο γράφων μπορεί να τον νιώσει, να τον καταλάβει. Μηδενίζεται δηλαδή η απόσταση που συχνά νιώθει κάποιος διαβάζοντας μια στείρα ανάλυση ή πρόταση για αυτό-βοήθεια ή προσωπική ανάπτυξη ή …αυτο-ψυχανάλυση.

Επανερχόμενη λοιπόν στο αρχικό μου σχόλιο, δεν προτείνω το βιβλίο για να το διαβάσετε και να μάθετε να διαλέγετε σύντροφο αλλά για να ανακαλύψετε(…να συνειδητοποιήσετε) ποιος είναι στ’ αλήθεια ο τρόπος με τον οποίο σχετιζόσασταν ως τώρα. Αυτό θα φέρει αποκαλύψεις πολύ χρήσιμες που, φυσικά, στο επόμενό σας βήμα –αν τις αξιοποιήσετε- θα συμβάλλουν στο να επιλέξετε αλλιώς σύντροφο ή στο να ανανεώσετε με κάποια στοιχεία την ήδη υπάρχουσα σχέση σας.

Στέκεσαι να αφουγκραστείς τι γίνεται εντός;

raf,750x1000,075,t,101010 01c5ca27c6.u6

Ξέρω ότι δεν υπάρχουν όρια στα μέρη που μπορεί να σε ταξιδέψει ο νους. Ξέρω πως οι εικόνες που φτιάχνει το μυαλό, αυτά που μπορεί να φανταστεί με αφορμή κάτι που είδε, κάτι που διάβασε κ.λπ, είναι απεριόριστα. Κι αυτό έχει μαγεία αλλά… Συχνά απ’ την πολλή την φόρα που αποκτά η σκέψη, χάνει πράγματα η ματιά. Το να φεύγεις από το «εδώ και τώρα» και να ταξιδεύεις στο παρελθόν, στο μέλλον, σ’ άλλο τόπο, σ’ άλλο σύμπαν, δεν μπορεί να είναι ο βασικός τρόπος που αναζητάς την ευτυχία. Μπορεί να δώσει πινελιές ή να ενεργοποιήσει την δημιουργικότητα αλλά  αν είναι η μόνη μέθοδος προσπάθειας να βιώσεις χαρά, τότε μιλάμε για ευτυχία με προϋποθέσεις. Το θέμα είναι να την βρίσκεις σε πράγματα που είναι ήδη εδώ, μπροστά σου. Βλέπω ανθρώπους που βιώνουν την καθημερινότητα αστραπιαία, ξεχνούν να απολαύσουν αυτά που βρίσκονται γύρω τους, αρνούνται να δώσουν «τροφή» στον εαυτό τους μέσα από μια μικρή στιγμή χαράς, απόλαυσης ενός χόμπυ ή παιχνιδιού με τα παιδιά τους ή της αγκαλιάς με μια φίλη, έναν φίλο. Οι αλλεπάλληλες δραστηριότητες, οι υποχρεώσεις, οι δουλειές έχουν συχνά προτεραιότητα. Το ανικανοποίητο κυριαρχεί. Κάποτε έρχεται μια ώρα αποπνικτική που νιώθουν πως «είναι κάπως», όπως χαρακτηριστικά λένε. Δεν βρίσκουν πράγματα να τους ευχαριστούν, δεν προλαβαίνουν να καταλάβουν πώς περνά ο καιρός, δεν ξέρουν τι θέλουν. Ψάχνουν στην φαντασία, στο εξωτικό ή στην ζωή ενός διπλανού να βρουν εκείνο το «κάτι» που θα κινητοποιήσει το ενδιαφέρον τους. Μα, είναι άλλο το μυστικό λέω  εγώ. Το να μην χάνεις την επαφή με το «τώρα» και με τον εαυτό σου σε κάθε «τώρα».  Δεν ισχυρίζομαι ότι είναι πολύ εύκολο αυτό ή ότι είναι εφικτό κάθε στιγμή. Αν όμως το βάλεις στον νου και κάνεις εξάσκηση, αν κάθε φορά που αντιλαμβάνεσαι να επικρατεί ένα κομφούζιο μέσα σου και οι σκέψεις μπλέκονται, σε μπερδεύουν και σε οδηγούν στο χάος, εσύ πεις ένα ηχηρό «stop» και προσπαθήσεις να έρθεις σε αληθινή επαφή με σένα, τότε αυτό είναι μια καλή αρχή. Εκείνη την ώρα του …λαβύρινθου, πες «stop.Για να δούμε, τι νιώθω εγώ αυτή την στιγμή; Τι θέλω σχετικά με το πρόβλημα που με απασχολεί; Τι μου λέει το σώμα μου όταν σκέφτομαι την κατάσταση αυτή που με προβληματίζει; Μήπως μου δίνει μόνο του την λύση για το δίλημμα αλλά εγώ προσπαθώ να την αγνοήσω; Μήπως μου έχει δείξει κάτι; Τι δεν έχω εκφράσει στον τάδε; Τι αισθάνομαι»; Όταν αυτή η τακτική γίνει συνήθεια και υπάρχουν αρκετά τέτοια «stop» μέσα στην ημέρα, όταν η περιγραφή για το τι νιώθουμε γίνεται ξεκάθαρη συχνά, τότε πρώτα από όλα έρχεται μια ευφορία από το γεγονός ότι είμαστε σε επαφή με αυτό που συμβαίνει κάθε φορά μέσα μας, «ακούμε» τον εαυτό μας. Σταδιακά, η μέθοδος καθαρίζει το τοπίο σε πολλές περιπτώσεις και κάνει πιο ξεκάθαρες τις λύσεις ή εμφανίζει τις εναλλακτικές που πριν δεν βλέπαμε. Το πιο μαγικό όμως είναι μια φοβερή αίσθηση εσωτερικής ηρεμίας που έρχεται όταν συνηθίσει κανείς να «αφουγκράζεται» συχνά το μέσα του και μια σιγουριά πως ό,τι και να συμβαίνει, θα καταφέρει να βρει την διέξοδο.

you-can-only-be-connected-to-others-if-you-are-connected-to-yourself-and-the-truth-inside-quote-1

Δείξε μου τους δίσκους σου να σου πω ποιος είσαι

45454-quotes-about-life-the-earth-has-music-for-those-who-listen-quotes

Για κάποιους ασήμαντη πληροφορία, για άλλους καθοριστικός παράγοντας για να καταλάβουν αν ταιριάζουν με έναν άνθρωπο.Η απάντηση στην ερώτηση «τι μουσική ακούς;»,είναι συχνά έναυσμα για συζητήσεις, ανταλλαγή απόψεων ή ακόμα και διαπληκτισμούς. Δεν ξέρω αν μπορεί να ζήσει κανείς χωρίς μουσική,αλλά είμαι σίγουρη ότι τα καταφέρνει μια χαρά χωρίς συγκεκριμένα είδη της. Όχι, δεν θα ακολουθήσει κατηγορητήριο για την λεγόμενη «εμπορικότητα» και ανύψωση της χαρακτηριζόμενης ως ποιοτικής μουσικής. Απλώς θα εκφράσω τις σκέψεις μου. Όποιες και αν είναι οι απόψεις μου άλλωστε,καθένας θα συνεχίσει να απολαμβάνει την μουσική που μιλάει στην ψυχούλα του, άσχετα από την δική μου γνώμη.(Και πολύ καλά θα κάνει,αφού κανείς άλλος πέρα από εμάς τους ίδιους δεν ξέρει ποια μουσική ταιριάζει με αυτό που βιώνουμε κάθε εποχή)

tumblr_m4yywaZI9E1qmec8bo1_500

Δεν συμφωνώ με τις λέξεις «ποιοτικό-εμπορικό» που έχουν επικρατήσει για να εκφράσουν τον διαχωρισμό κάποιων τραγουδιών από άλλα.Εμπορικό μπορεί να είναι και ένα cd(ή δίσκος, όπως μου αρέσει να λέω ακόμα)καλλιτέχνη που χαρακτηρίζεται «ποιοτικός».Ποιοτικό μπορεί να είναι και ένα τραγούδι που ερμηνεύει κάποιος που έχουμε γενικά κατατάξει στους «εμπορικούς». Δεν νομίζω ότι είναι πάντα εύστοχοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί ούτε ταιριάζουν απόλυτα σε όλα τα είδη μουσικής που αποδίδονται. Η αλήθεια είναι όμως ότι υπάρχει μία διαχωριστική γραμμή, απλώς μπορεί να περιγραφεί με έναν διαφορετικό τρόπο και έχει σχέση με το εύρος της θεματολογίας που καλύπτει κάθε μουσικό είδος. Αυτό είναι κατ’ εμέ το πιο σημαντικό σημείο αναφοράς όταν θέλω να ξεδιαλύνω την …ήρα από το στάρι.

tumblr_mdi0bksGVO1qhqx7po1_500

Συζήτησα πρόσφατα (για χιλιοστή φορά) για το γεγονός ότι δεν μπορώ να ακούσω Κιάμο,Παντελίδη,Τσαλίκη,Κοκκίνου κ.ά. Δεν μου έχουν κάνει κάτι οι άνθρωποι και μακάρι να είναι πάντα καλά και να βιώνουν την ευτυχία. Η καλή μου αυτή διάθεση όμως δεν αλλάζει το ότι δεν αντέχω τα τραγούδια που επιλέγουν να λένε. Για να ξεκαθαρίσουμε κάτι,δεν εκφράζομαι με ύφος σνομπισμού ούτε αρνούμαι ότι κάποτε διασκέδαζα (ενίοτε) με μουσική σχετικά κοντά σε αυτό το είδος. Βέβαια, ποτέ δεν ήταν τα μόνα μου ακούσματα και δεν τα επέλεγα π.χ. στο σπίτι μου σε στιγμή που ήθελα να απολαύσω ΜΟΥΣΙΚΗ. Με κάλυπταν όταν είχα διάθεση να βγω και να χορέψω. Έχουν περάσει χρόνια από τότε αλλά δεν πιστεύω πως μόνο το ότι μεγάλωσα συνέβαλε σ’ αυτή την αλλαγή. Απλώς, στην διάρκεια της διαδρομής μου έψαχνα ποιο ήταν το κριτήριό μου για να διαχωρίζω τα είδη μουσικής αναφορικά με το αν αξίζει να ακούγονται ή όχι. Ή, ακόμα καλύτερα, αναζητούσα το αν είναι δυνατόν να βρίσκεται κανείς πάντα -σε όλη την διάρκεια της ζωής του και όλες τις φάσεις της- στην μία «όχθη». Ψαχνόμουν δηλαδή -μέσα μου και έξω μου- για να διαμορφώσω την άποψή μου, να με εκφράζει και να ξεδιαλύνω ποιο ήταν το κριτήριό μου. Και το βρήκα. Σταδιακά, μέσα από διάφορες ζυμώσεις και φάσεις. Δεν είναι τόσο οι νότες ή οι στίχοι. Είναι το εύρος των θεμάτων που θίγονται μέσα από κάθε «είδος» τραγουδιού. Θα εξηγηθώ παρακάτω. Πριν από αυτό, να συμπληρώσω ότι και αυτά(μουσική, στίχοι) σίγουρα έχουν σημασία  διότι αν μου πεις ότι τα μόνα τραγούδια που σε εκφράζουν είναι π.χ. «μείνε μαζί μου έγκυος, είμαι πολύ φερέγγυος» ή «θέλω μέσα σου να μπω να με χτυπάς με το σαμπό» ή «κι είχε ένα φεγγάρι σαν κομμένο νύχι, άλλο να στο λέω κι άλλο να σου τύχει», τότε έχουμε θέμα και με τους στίχους. Θα την σεβαστώ την άποψή σου αλλά δεν θα ακούσουμε ποτέ μαζί μουσική. Και μην μου πεις το κλασικό «ε, και ο Χατζηδάκης, έγραψε το νιάου νιάου βρε γατούλα με την ροζ μυτούλα», διότι θα σου απαντήσω ότι αυτό ήταν μια στιγμή του μέσα σε μια πορεία όπου κυριάρχησαν πολύ υψηλά  νοήματα και έκφραση συναισθημάτων μεγάλου εύρους,τέτοιου που δεν το φτάνει κάποιος όταν περιορίζεται στα «σφύριξα κι έληξες» και «αφού σε θέλω και με θες, άσε να χύνεται ο καφές».

Αυτό που έβλεπα στην πορεία διαμόρφωσης της άποψής μου, ήταν πως δεν με απασχολούσαν πάντα και απόλυτα αυτοί καθαυτοί οι στίχοι, διότι υπάρχουν και τραγούδια με τρελό στίχο που μ’ αρέσουν πολύ.Απολαμβάνω τον Κηλαηδόνη που έχει το δικό του στυλ, μ’ αρέσει ακόμα και ο Σταρόβας όταν λέει «έχω πάθει ποιότητα» και σατιρίζει όλο αυτό τον ντόρο περί καλού και κακού είδους μουσικής. Ο Παπακωνσταντίνου ας πούμε, στον «Μαύρο Γάτο», δεν χρησιμοποιεί κανένα φοβερό λεξιλόγιο(άρα δεν είναι τόσο οι λέξεις το θέμα πάντα), εκφράζει όμως μία άποψη για το πολιτικό κατεστημένο και «του έθνους τα λαγωνικά» με την οποία συμφωνώ.

«(…)Οι άρχοντες φοβήθηκαν μην πάθουνε ζημιά
και την κουτάλα χάσουνε μαζί με τα ζουμιά
ρε θες να κάνουν κίνημα του γάτου οι καρποί
κι ό,τι γλυκά ροκάνιζαν σαν φούσκα να χαθεί

Έτσι αφού σκεφτήκανε βρήκαν το πιο σωστό
το γάτο να τσακώσουνε σαν μούτρο Αναρχικό
βγήκε λοιπόν σεργιάνι το χαφιεδότσουρμο
αυτοί που αποτελούνε τον εθνικό κορμό.

Αχ καημένε γάτο μου την έχεις πια βαμμένη
του έθνους τα λαγωνικά στην έχουνε στημένη
κι όπως το λέω έγινε το πιάσανε το αλάνι
τους είδε μαύρους νόμισε με φίλους πως θα κάνει(…)»

Αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα.Υπάρχουν εκατοντάδες άλλα.Εκείνο λοιπόν που αισθάνομαι την ανάγκη να πω, ακόμα και αν φανώ απόλυτη, είναι ότι όταν ένας νέος άνθρωπος έχει ακούσματα μόνο από τα περισσότερα σύγχρονα τραγούδια του συρμού, δεν ανακαλύπτει το εύρος έκφρασης συναισθημάτων,ιδανικών και ιδεών που έχει να του δώσει η καλή μουσική. Αν προσέξετε, τα περισσότερα τραγούδια που ήταν της μόδας και προβάλλονταν από την πλειοψηφία των ραδιοφωνικών ή τηλεοπτικών εκπομπών για τουλάχιστον δύο δεκαετίες, είχαν σχεδόν όλα την ίδια θεματολογία: Μ’ άφησες και τι θα κάνω,σε θέλω πίσω ή δεν σε θέλω, με απάτησες και θα σ’ εκδικηθώ,μπορώ και μόνος μου ή μόνη μου,σε είδα με την άλλη/τον άλλο κ.λπ.Επίσης,συχνά ήταν σαν να έχουν όλα την ίδια μουσική.(Ή τουλάχιστον την ίδια βάση πάνω στην οποία στηρίζονταν και άλλαζε λίγο το περίβλημα.)Πρώτον,υπάρχουν και άλλα θέματα που απασχολούν τις ανθρώπινες ψυχές και έχουν να κάνουν με ιδανικά,ιδέες,πόλεμο,έθνη,την ιδέα της ομαδικότητας,του λαού,της κοινής παράδοσης,τον βασανισμό της ψυχής,την πορείας ανάπτυξης της προσωπικότητας,το γήρας και πώς νιώθει κάποιος γι’αυτό κ.λπ.Δεύτερον, ακόμα και όταν θέλουμε να εκφράσουμε τον πόνο ή την ανύψωση του έρωτα,την προδοσία που μπορεί να βιώσουμε στον τομέα αυτό,την αγάπη,δεν έχουμε άλλο τρόπο να το πούμε;Κι όταν έχουμε καταφέρει να προχωρήσουμε ξεπερνώντας μια «κακή» σχέση, η μόνη μας επιλογή να το εκφράσουμε είναι «Μωρό μου σόρρυ, μα έχω βρει καλύτερο αγόρι»;;!Ε,όχι ρε παιδιά!Όχι!

Τώρα θα μου πει κάποιος «καλά,η μουσική υπάρχει μόνο για να εκφράζονται ιδανικά; Δεν είναι και για να διασκεδάσουμε και να χορέψουμε»;Βεβαίως!Υπάρχουν και τσιφτετέλια που δεν τραυματίζεται το αυτί σου ακούγοντάς τα, υπάρχουν επίσης ροκιές για όσους έτσι θέλουν να χτυπιούνται(!) αλλά και pop,disco που -ακόμα και αν περιορίζονταν κάπως σε συγκεκριμένο στυλ- φέρνουν την αύρα μιας εποχής άλλης, κουβαλούν αναμνήσεις και δημιουργούν μια ταύτιση με άλλες μας ηλικίες. Μιλώντας για ηλικίες λοιπόν, πιστεύω πως όταν σε μια κοινωνία υπάρχουν σχολεία που προωθούν την «παπαγαλία» αντί της κριτικής σκέψης και αληθινής γνώσης,  τα ΜΜΕ προβάλλουν περισσότερο ένα συγκεκριμένο στυλ ψυχαγωγίας, το σπιτικό δεν διευρύνει τις επιλογές του παιδιού ώστε να ξέρει τι άλλο υπάρχει πέρα από αυτό που του πασάρουν να καταπιεί αμάσητο,τότε το πνεύμα του περιορίζεται σε στενά πλαίσια τα οποία θα διευρυνθούν μόνο αν θελήσει πολύ να «ψάξει» και να ανακαλύψει αργότερα ένα «βάθος» που θα του έχουν στερήσει. Διότι όλα συνδέονται μεταξύ τους και καταλήγουμε στο να ξέρει ο 18άρης απ’ έξω όλα τα τραγούδια της Πάολα και να μην γνωρίζει ποιος ήταν ο Χατζηδάκης. Έστω ποιος ήταν! Γνωρίζει όλα τα προσωπικά της Μενεγάκη αλλά στην επέτειο π.χ. του Πραξικοπήματος των Συνταγματαρχών, αναρωτιέται τι ακριβώς γίνεται και ποιοι ήταν αυτοί οι Πατακοί και οι Παπαδόπουλοι που ακούει στο φτερό στο δελτίο. Όλα σχετίζονται μεταξύ τους. Η μουσική είναι το ένα κομμάτι του παζλ όλων εκείνων των παραγόντων που παίζουν τον ρόλο τους για το τι άνθρωποι είμαστε, ποιοι είναι οι ορίζοντές μας, μέχρι πού μπορεί να φτάσει η κατανόησή μας για την ζωή, για τους άλλους ανθρώπους και τις πράξεις τους,για το πού μπορούμε να φτάσουμε εμείς ως προς την αυτογνωσία(και αυτά δεν έχουν σχέση ούτε αυστηρά με την γνώση ούτε με την εξυπνάδα και την ευστροφία).

Ναι, κάτι μου λέει για σένα η πληροφορία του τι μουσική ακούς.

Παρ’ όλα αυτά,ό,τι και αν διαλέγεις,σίγουρα συμφωνούμε στο ότι υπάρχουν στιγμές που αξίζει να χανόμαστε(ο καθένας σε όποιο είδος της θέλει) σε όλη αυτή την μαγική ατμόσφαιρα που δημιουργεί  η μουσική και που τόσο πολύ επηρεάζει την καθημερινότητά μας.

tumblr_me6r5fODym1qf1n29o1_500

ΥΓ.Να,ας πούμε,η αγάπη  και ο πόνος που την συνοδεύει ενίοτε, μπορούν να εκφραστούν και έτσι…

«Φόνος 5 αστέρων»

κατάλογος

Όλα ξεκίνησαν καλά.Ήθελα ένα μυθιστόρημα αστυνομικού περιεχομένου(έχω εθισμό,ας το παραδεχτώ)και διάλεξα το βιβλίο της Έλενας Ακρίτα «Φόνος 5 αστέρων». Όσο κυλούσαν οι σελίδες, προσπαθούσα να αντιληφθώ τι ήταν αυτό  που δεν μου άρεσε και δεν άργησα να το καταλάβω. Ενώ η πλοκή είχε μεγάλο ενδιαφέρον και ο λόγος έρεε αβίαστα,κάτι στο λεκτικό μέρος του πράγματος με ενοχλούσε ως αναγνώστη. Ήταν αυτό το συγκεκριμένο στυλ που χαρακτηρίζει νομίζω την γραφή της Ακρίτα το οποίο δεν θα με πείραζε αν δεν ήταν κατ’ εμέ αταίριαστο με το περιεχόμενο – ή καλύτερα- την κατηγορία που εντάσσεται θεματολογικά το βιβλίο.Έφτασα στο τέλος φυσικά (γιατί πάντα με δυσκόλευε το αντίθετο με οποιοδήποτε ανάγνωσμα) και η ανατροπή ως προς την υπόθεση με κέρδισε γιατί ήταν όντως μεγάλη και έξυπνη,όμως μια πικρή γεύση μου έμεινε ως προς το κείμενο και τον τρόπο γραφής.

«…μην το συνεχίσουμε γιατί μου ανάβουν τα γλομπάκια», «…ήταν συνέχεια στην τσίτα», «είχαμε σταματήσει γιατί ο μαλάκας μπροστά μας είχε φρενάρει απότομα»,  «χυμάει με φόρα μ’ ένα πλονζόν που θα το ζήλευε κι ο θρυλικός τερματοφύλακας Τάκης Οικονομόπουλος» , «ντριμπλάρει τον οδηγό και συνεχίζει…», «έζησε ως πλούσιος τόφαλος», «…χωρίς να τυραννιστεί το κάθαρμα». Είναι ελάχιστες από τις φράσεις στις οποίες αναφέρομαι. Βέβαια, όταν αυτές αποδίδονται αποκλειστικά και μόνο σε κάποιον από τους πρωταγωνιστές και αυτό είναι το στυλ του, είμαστε εντάξει. Όταν υπάρχουν και στην αφήγηση, τότε το πράγμα αλλάζει. Ακόμα και αν το άτομο αυτό κάνει την αφήγηση, και πάλι η υπερβολή από άποψη συχνότητας είναι ενοχλητική. Τουλάχιστον για μένα. Αν διάβαζα ένα τέτοιο κείμενο με τις απόψεις του γράφοντος ή της γράφουσας για κάποιο θέμα, αν ήταν ένα post σε blog ή site κ.λπ, δεν θα μου φαινόταν αταίριαστο. Στα πλαίσια ενός αστυνομικού μυθιστορήματος όμως,το να είναι έτσι ένα μεγάλο μέρος του κειμένου, ήταν για μένα λίγο «ξένο». Παρόλα αυτά, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι η εξέλιξη της ιστορίας είχε ενδιαφέρον και ο δολοφόνος κρυβόταν καλά μέχρι το τέλος, κρατώντας με σε αγωνία.