Πτήση Α3902

 Ο πιλότος έχει ήδη τελειώσει την ανακοίνωσή του, το πλήρωμα είναι επί ποδός για την εξυπηρέτησή μας, οι οδηγίες για την ασφάλειά μας σε περίπτωση ανάγκης έχουν προβληθεί.

Ένας έφηβος δίπλα μου απολαμβάνει την αγαπημένη του μουσική με την ένταση στο τέρμα, έτσι που ο ήχος φεύγει απ’ τα μικρά του ακουστικά και φτάνει στ΄αυτιά μου. Ένας κύριος έχει σηκωθεί για να πάρει την χειραποσκευή του. Στο πρόσωπό του είναι ζωγραφισμένη εκείνη η όψη του ανθρώπου που ό,τι «γεύεται» το βρίσκει ξινό και όλοι τον εκνευρίζουν. Ο τύπος που μοιάζει με τον πρωταγωνιστή του «you ‘re so vain» της Carly Simon στην λίγο πιο ευτραφή εκδοχή του, παρατηρεί τον χώρο με μια ηρεμία στο βλέμμα και μια κοπέλα διαμαρτύρεται για την μικρή χωρητικότητα των ντουλαπιών με τις χειραποσκευές.

Καθένας μας βυθισμένος στις δικές του σκέψεις, κουβαλώντας τα δικά του προβλήματα, τις χαρές, τις διαθέσεις του. Πολλοί μικρόκοσμοι στριμωγμένοι σ’ έναν χώρο, κι όλα αυτά ψηλά στον ουρανό, μακριά από την συνηθισμένη καθημερινότητα.Είμαι έτοιμη για μια κοινή διαδρομή με ολότελα ξένους ανθρώπους που το μυαλό μου μπορεί να τους «δει» οικείους, όταν η φαντασία γεννά ενδεχόμενα.

Τι θα γινόταν αν υπήρχε πρόβλημα στην διάρκεια της πτήσης μας;Τι θα συνέβαινε αν κινδυνεύαμε, αν είχαμε έναν αεροπειρατή με όπλο να μας απειλεί; Όλα αυτά τα διαφορετικά πλάσματα, όλες αυτές οι ψυχές που ενδέχεται να μην μπορούσαν να ταιριάξουν σε τίποτα στην καθημερινότητα, θα ενώνονταν απέναντι στην ίδια ανάγκη. Οι πιο ψύχραιμοι θα προσπαθούσαν να ηρεμήσουν τους υπόλοιπους, όσοι είναι στον χώρο της υγείας θα αισθάνονταν την ανάγκη να στηρίξουν κάποιον που ένιωσε δυσφορία, οι γυναίκες που έχουν βιώσει την μητρότητα θα προφύλασσαν ίσως ακόμα και παιδιά άλλων που κάθονται κοντά τους, οι αεροσυνοδοί θα πάσχιζαν να μας μεταδώσουν αισιόδοξα μηνύματα ώστε να νιώσουμε ασφάλεια. Θα μοιραζόμασταν την αγωνία μας, θα αφηνόμασταν ελεύθεροι από τα στεγανά της εικόνας μας που έχουμε συνηθίσει να συντηρούμε, θα εκφραζόμασταν, θα αναπτύσσαμε φιλικές σχέσεις μέσα από ζεστές στιγμές που θα προέκυπταν εδώ κι εκεί. Το δέσιμο θα ερχόταν πιο γρήγορα λόγω κοινού κινδύνου, ο χρόνος θα είχε εντελώς διαφορετική έννοια πια. Ίσως να γινόμασταν πιο ανθρώπινοι, ίσως κάποιοι να εξέπλητταν και τον ίδιο τους τον εαυτό ανακαλύπτοντας μια πιο δοτική πλευρά τους.

Τους κοιτάζω και φαντάζομαι πόσο τρελή θα με χαρακτήριζαν αν διάβαζαν την σκέψη μου. Χαμογελάω και συνεχίζω να διαβάζω, λέγοντας στον εαυτό μου ότι όλα θα πάνε καλά και θα προσγειωθούμε κανονικά στην Λάρνακα. Απλώς, να, ήθελα να ξέρω ότι σε περίπτωση που χρειαζόταν, θα γινόμασταν όλοι μια γροθιά.

The winner doesn’t take it all.

  Αυτή την τρομερή τελειομανία που προσπαθούν να φυτέψουν μέσα μας από μικρή ηλικία, δεν την καταλαβαίνω. Επιπλέον, με θυμώνει πολύ. Όταν σ’ αυτή προστίθεται ο σπόρος για το κυνήγι της νίκης, τότε εξαγριώνομαι. Αν προσέξουμε, συνήθως είναι πολύ γλυκός και έμμεσος(ίσως ύπουλος ενίοτε) ο τρόπος με τον οποίο περνιούνται τα μηνύματα αυτά στα παιδιά. Ξεκινά με το σχολείο, όπου «ο Γιωργάκης έχει καλύτερο έλεγχο από σένα. Τι λιγότερο έχεις εσύ και δεν μπορείς να πάρεις ‘Α’ σε όλα τα μαθήματα;» και συνεχίζεται με έναν άλλο Γιωργάκη, Πέτρο, Ελένη που είναι απουσιολόγος ενώ εσύ δεν είσαι. Αυτά ακολουθούνται από τον «ξάδερφό σου που μπήκε στο Πανεπιστήμιο ενώ εσύ έμεινες απ’ έξω», «τον συνάδερφο που είναι ανώτερος από σένα στην ιεραρχία και πρέπει να τρέξεις να αναρριχηθείς κι εσύ» και το παραμυθάκι επεκτείνεται με «τους φίλους σου που έχουν παντρευτεί πριν από σένα και έχουν παιδιά, ενώ εσύ θα πεθάνεις μόνος κι άκληρος».

Αυτό το τρενάκι του διαρκούς ανταγωνισμού, συχνά σημαδεύει ανθρώπους για ολόκληρη την ζωή τους. Επικεντρώνονται στο να ξεπεράσουν τον τάδε ή τον δείνα ενώ κατ’ εμέ, θα ήταν προτιμότερο να προσπαθούν να είναι καλύτεροι από τον προηγούμενο εαυτό τους. Ο στόχος είναι η πρόοδος, η προσωπική εξέλιξη, τα βήματα προς τα εμπρός, η ωρίμανση αντί απλώς για την πρόσθεση χρόνων στον αριθμό που δηλώνει κάθε φορά την ηλικία. Και τελικά, τι είναι επιτυχία και τι είναι νίκη; Αυτές οι λέξεις έχουν το ίδιο περιεχόμενο για όλους; Κι αν συγκεντρώνω όλες τις δυνάμεις μου για να προσπεράσω τους άλλους στον …αγώνα, πότε προλαβαίνω να ασχοληθώ με την προσωπική και εσωτερική μου εξέλιξη; Επίσης, το θέμα μας είναι το αποτέλεσμα ή το τι έχουμε διδαχθεί για εμάς και την ζωή στην διάρκεια της μάχης; Πάει ο Καβάφης και η αξία του ταξιδιού; Τα ξεχάσαμε;

Η διαδρομή, όσα μαθαίνουμε σε κάθε μάχη, σε κάθε προσπάθεια σε κάθε τομέα της ζωής μας, αυτό έχει αξία. Πολλές φορές (ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ) αυτός που έχει κερδίσει το έπαθλο, έχει γράψει πολύ λιγότερα πράγματα στο βιβλίο της εσωτερικής ανάπτυξης. Άλλοτε πάλι όχι. Κέρδισε κι αυτός πολλά. Αλλά, οι υπόλοιποι; Αυτοί που ίδρωσαν, πάλεψαν με τον εαυτό τους, αφιέρωσαν χρόνο και ενέργεια στον δρόμο προς τον στόχο αλλά τελικά δεν νίκησαν, είστε σίγουροι ότι είναι ηττημένοι; Μπορεί να μην νίκησαν κάποιον αλλά κέρδισαν πολλά. Βίωσαν πολλά, κατέκτησαν και ξεπέρασαν ακόμα περισσότερα και είναι άλλοι άνθρωποι πια. Ας τελειώνουμε λοιπόν με αυτή την καραμέλα του «the winner takes it all», γιατί συχνά δεν προσφέρει τίποτα άλλο από το να κλονίζει την πίστη στον εαυτό μας και να μας τυφλώνει, κρύβοντας όσα κατακτήσαμε.The winner doesn’t take it all.

Σήμερα κοίτα αλλά «δες κιόλας

«Θωμά, κινήσου σήμερα ανάμεσα σε κόσμο σαν να είσαι αόρατος και αποφάσισε ότι το θέμα του παιχνιδιού αυτού, θα είναι η επικοινωνία. Δες και “δες” κατά πόσο έχουν αληθινή επαφή μεταξύ τους οι άνθρωποι γύρω σου». Αυτά του είπε μια φωνή και τον άφησε σύξυλο να αναρωτιέται μήπως έχει τρελαθεί. Αγνόησε τον φόβο αυτόν, είπε «θα παίξω το παιχνίδι» κι αφιέρωσε μια μέρα σε αυτό.

Άκουσε πολλές συνομιλίες αλλά οι πιο πολλές γίνονταν μέσω τηλεφώνου.
Χάρηκε βλέποντας αρκετά χαμόγελα μα απογοητεύτηκε διαπιστώνοντας ότι προκλήθηκαν κυρίως με αφορμή κάποιο σχόλιο που έγινε στο facebook.

Η ματιά μιας πανέμορφης μελαχρινής κοπέλας έκανε τουλάχιστον είκοσι φορές την διαδρομή ‘οθόνη κινητού – δρόμος’ με την αγωνία μήπως χάσει το λεωφορείο να μάχεται τη σκέψη «κι αν μου κάνουν like κι εγώ αργήσω να το δω»; Πίσω της υπήρχε ένα πάρκο γεμάτο ανθισμένα λουλούδια. Η λιακάδα έδινε μια γλύκα στις βόλτες μικρών και μεγάλων. Δίπλα της στεκόταν ένα όμορφο παλικάρι. Τίποτα απ’ αυτά δεν είδε…

Μπήκαν στο λεωφορείο. Μαζί και ο Θωμάς που συνέχιζε το παιχνίδι του. Αντίκρισε επιβάτες μόνους μέσα σε κόσμο πολύ. Καθένας βυθισμένος σε σκέψεις δικές του. Άλλος με ακουστικά στ΄ αυτιά κι άλλος με βλέμμα στο κενό. Χμ. Κάπου εκεί μέσα, σαν να διέκρινε και λίγη επικοινωνία. Όχι τόσο λεκτική. Άλλου τύπου λόγια. Εκείνα που βγαίνουν απ’ τα μάτια. Στο πίσω μέρος του λεωφορείου, παρέες αυτό-φωτογραφίζονταν για να ανεβάσουν το είδωλό τους σε κάποια ιντερνετική τους σελίδα. Αμέσως μετά, έσκυψαν όλοι στις οθόνες τους, κάνοντας ανά μερικά λεπτά μικρούς διαλόγους. Χωρίς να κοιτάζονται. Τι διάλογοι είναι αυτοί χωρίς οπτική επαφή ρε γαμώτο;

Συνέχισε την ημέρα του στην δουλειά. Στο διάλειμμα, μια συνάδερφος του δήλωσε ότι δεν είναι ευτυχισμένη. Στο σπίτι της οι μέρες περνούν με το πηγαινέλα της ίδιας και του συζύγου της, χωρίς ενδιάμεσες στάσεις για κοινές στιγμές. Την άκουγε να λέει ότι αυτή η κατάσταση μετρά ήδη τρία χρόνια. Τα μάτια και η στάση του σώματός της, έλεγαν ότι έχει συνηθίσει την καθημερινότητα αυτή και ίσως να πιστεύει ότι έτσι είναι οι γάμοι, ότι αυτό είναι φυσιολογικό επειδή είναι σύνηθες.

Ο οδηγός του ταξί που τον πήγε στο σπίτι, δεν ανταποκρίθηκε καν στην «καλησπέρα» του. Για διάλογο στην μισάωρη διαδρομή, ούτε λόγος! Μια σιωπή απίστευτη. Όχι εκείνη που την επιλέγεις γιατί είναι χρήσιμη και την έχεις ανάγκη, αλλά η άλλη, αυτή που το σώμα σου δείχνει πως βαριέσαι ακόμα και να καληνυχτίσεις, αγκομαχάς και δυσανασχετείς που η δουλειά σου απαιτεί επαφή με κόσμο. Έχεις προβλήματα, κι αυτό νομίζεις ότι λύνεται με το να κλειστείς στον εαυτό του.

Πίσω στο σπίτι, το ζεστό νερό στο ντους χαλαρώνει τους μύες του από την ένταση. Η θερμότητα τον κάνει να αισθάνεται καλά. Η φωνή ξανάρχεται στον νου και μαυρίζει τη χαρά της ξεκούρασης. «Λοιπόν, πώς πήγε το παιχνίδι της σημερινής μέρας»; «Χάλια», απάντησε φωναχτά. «Η αληθινή επικοινωνία τείνει να εξαφανιστεί». Και λέγοντας αυτό, κάθισε στον υπολογιστή του, συνδέθηκε στο ίντερνετ και διέγραψε όλες τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης που είχαν το όνομά του.

Ανέπαφο «τώρα».

κατάλογος

Και ενώ το τώρα είναι το μόνο που επί της ουσίας έχουμε, εμείς συνεχίζουμε να απασχολούμε συνεχώς το μυαλό μας με το παρελθόν ή το μέλλον. Λίγες οι στιγμές που συντονιζόμαστε με το παρόν και αντιλαμβανόμαστε ότι μόνον αυτό κρατάμε στα χέρια. Συνήθως συμβαίνει όταν πληροφορούμαστε τον θάνατο κάποιου νέου ανθρώπου. Γεμίζουμε μερικά λεπτά με κλασικές, ίσως και γραφικές ατάκες, όπως «Τελικά, τίποτα δεν είμαστε. Λειτουργούμε λες και θα υπάρχουμε για πάντα αλλά να που η ζωή έχει απρόοπτα. Γι’ αυτό να χαιρόμαστε το τώρα. Δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει»… Αμέσως μετά, το μυαλό πιάνει την προηγούμενη συχνότητα, εκείνη του βασανισμού για το παρελθόν ή της αναπόλησής του, των σχεδίων για το μέλλον, του προγραμματισμού για την επόμενη μέρα ή του άγχους της επίτευξης ενός μεγάλου επαγγελματικού στόχου. Χάνεται πανεύκολα η συνειδητοποίηση του τώρα, η επαφή με την αίσθηση που έχουμε για τα πράγματα, για εμάς, για τη ζωή μας αυτήν τη στιγμή, την κάθε στιγμή την ώρα που είναι «εδώ». Αυτά είναι τα άσχημα νέα. Υπάρχουν και καλά. Μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό. Χρειάζεται θέληση, αυτοπαρατήρηση, εργασία και εξαντλητική εξάσκηση. Ε, και κότσια.

Λοιπόν, ψηφοφόρε, θα υποκύψεις στον εκβιασμό;

mavrogyalouros

 

Ο νέος χρόνος μας βρήκε με τα ΜΜΕ να κατακλύζονται από Υποσχούληδες και Θαθάδες που ζητούν την ψήφο μας ελπίζοντας, οι μεν που έχουν γευτεί τη γλύκα της εξουσίας να ξεχάσουμε όσα έκαναν ή δεν έκαναν και οι δε που δεν έχουν κυβερνήσει ποτέ,να πιστέψουμε ότι θα σώσουν την Ελλάδα και τους Έλληνες. Φωνές, αντιπαραθέσεις και ξεκατινιάσματα σε μια εκλογική περίοδο που κυριαρχεί το «κατά βάση βρίζω τον αντίπαλο και αν μείνει χρόνος, μιλώ και για το πρόγραμμά μου».

Μπορεί ως χώρα να αντιμετωπίζουμε το φαινόμενο της υπογεννητικότητας, με τους Έλληνες να διστάζουν να δημιουργήσουν απογόνους, ωστόσο ως προς την ίδρυση κομμάτων, δεν προλαβαίνουμε τα γεννητούρια! Ο Δήμαρχος πρώην ηθοποιός και ειδήμων στην ζεμπεκιά, βάζει «Τελεία», ο πρώην δημοσιογράφος του συστήματος κολυμπάει στο δήθεν αντισυστημικό «Ποτάμι» του, το τέως δεξί χέρι του Σαμαρά φυτεύει «Ρίζες» και ο αρχιτέκτονας της καταστροφής μας, Γιώργος Παπανδρέου, πιστεύει ότι είμαστε χρυσόψαρα και έχουμε τόσο γρήγορα διαγράψει από την μνήμη μας όσα έκανε.Εντύπωση μου προκαλεί πάντως ότι όλα τα κόμματα, τόσο αυτά που ανέφερα όσο και τα υπόλοιπα, έχουν κοινό στις ομιλίες των αρχηγών τους. Κοινό ένθερμο και έτοιμο να χειροκροτήσει κάθε φορά που ο ομιλητής δίνει το σήμα λέγοντας μια φράση με στόμφο. Πάντα αναρωτιόμουν ποιοι είναι όλοι αυτοί και τι μυαλά κουβαλάνε.Τι σκέφτονται και με ποιο κίνητρο χτυπάνε παλαμάκια σε ανθρώπους που πολλάκις μας έχουν πουλήσει;

Τα κόμματα, εκτός από υποψηφιότητες ανεπάγγελτων καλοζωϊσμένων πολιτικών ή γόνων οικογενειών με σταδιοδρομία στην πολιτική ζωή που στηρίζονται κατά βάση στο όνομά τους για να μας πείσουν ότι αξίζουν, εντάσσουν συχνά πια στα ψηφοδέλτιά τους δημόσια πρόσωπα (καλλιτέχνες, αθλητές κ.λπ), λες και το κριτήριο για να πολιτευτεί κάποιος είναι η δημοφιλία του και όχι η ικανότητά του να προσφέρει ως βουλευτής.Σήμερα το μεσημέρι περπατούσα στην πλατεία Ν.Σμύρνης και ένας νεαρός μού έδωσε το παρακάτω φυλλάδιο.

P1000135Δηλώνει λοιπόν ο Πύρρος Δήμας ότι συχνά τον ρωτούν για ποιο λόγο εμπλέκεται με την πολιτική, διακινδυνεύοντας την φήμη που είχε ως ένας αγαπημένος πολλών αθλητής. Αυτό που τους απαντά -κατά τα λεγόμενά του- είναι εν ολίγοις ότι αγαπά την Ελλάδα, έχει μάθει να αγωνίζεται και στηρίζει το ΠΑΣΟΚ γιατί «δεν κρύφτηκε στα δύσκολα»!! Αγαπητέ Πύρρο, δεν χάνεις την αξιοπρέπειά σου επειδή πολιτεύεσαι αλλά επειδή μας δουλεύεις προσπαθώντας να ηρωοποιήσεις ένα κόμμα που αποτελεί βασικό πυλώνα του σημερινού σάπιου οικοδομήματος που επικρατεί στην πολιτική ζωή της χώρας.

Οι περισσότερες δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών των δύο κυρίαρχων κατά τις δημοσκοπήσεις κομμάτων, έχουν κυρίως ως περιεχόμενο κατηγορίες και επιχειρήματα της πλάκας ή λογοπαίγνια και εξυπνάδες με αφορμή μια λέξη ή μια φράση του αντιπάλου. Ο Σαμαράς είναι πιο πολύ αντι-ΣΥΡΙΖΑ και λιγότερο Νέα Δημοκρατία και ο Τσίπρας(ο οποίος παρεμπιπτόντως πρέπει να συγκεντρώσει μια μέρα τα στελέχη του και να αποφασίσουν μια ενιαία γραμμή),είναι περισσότερο αντι-ΝΔ,παρά ΣΥΡΙΖΑ. Η σοβαρότητα εξαφανίζεται εντελώς, όταν ο Πρωθυπουργός καταφεύγει -από τρόμο- στην σπορά πανικού, λέγοντας ουσιαστικά πως αν δεν επικρατήσει στις εκλογές, θα γκρεμιστεί το Σύμπαν.(Μπρρρ… Φοβηθήκαμε. Γιατί, αν το καλοσκεφτείς, τι θα έχουμε μετά εμείς να συνομωτεί ώστε να πετύχουμε αυτό που θέλουμε πάρα πολύ, κυρ Κοέλιο μας;)

Μέσα σε αυτό το χάος, τα περισσότερα ελληνικά ΜΜΕ, «σιγοντάρουν» τον Σαμαρά και εκτός από τα δικά τους ρεπορτάζ, προβάλλουν κατά βάση εκείνα τα ξένα δημοσιεύματα που ενισχύουν τον εκφοβισμό του Έλληνα ψηφοφόρου, αφήνοντας στην αφάνεια τις ευρωπαϊκές φωνές που λένε «αφήστε τον ελληνικό λαό να αποφασίσει ανεπηρέαστος.Θα συζητήσουμε με όποια Κυβέρνηση εκλέξει».

Και σε ρωτώ καημένε ψηφοφόρε, πόσο ακόμα θα αντέξεις τις φωνές που προσπαθούν να σε αποπροσανατολίσουν;

ΑΜΑΝ tiresias-press.blogspot.comΤι θα κάνεις τελικά; Θα χαροποιήσεις αυτούς που θεωρούν ότι το εκλογικό σώμα,δεν έχει …κεφάλι και δεν σκέφτεται ή θα αποδείξεις πως πραγματικά τώρα ξέρεις πού πατάς; Θα υποκύψεις στον εκβιασμό; Θα πιστέψεις ό,τι σου λένε; Θα ψηφίσεις με βάση ένα επώνυμο; Θα αφήσεις να σου σερβίρουν μια απ’τα ίδια και θα πεις και «ευχαριστώ» για το κουτόχορτο; Θα πας για καφέ την Κυριακή των εκλογών θεωρώντας ότι δεν σε αφορά η διαδικασία; Είμαι πολύ περίεργη να δω…