Προορισμός

Photo by Jeremy Thomas on Unsplash

Κάθε κόκκος της Άνοιξης
σ’ έναν του Φθινοπώρου αντιστοιχεί.
Και του Χειμώνα η λαλιά
δίχως το θέρος δεν ηχεί.
Η διαμάχη αντιθέτων
σύμπραξη είναι τελικά.
Κόσμοι γεννιούνται κάθε μέρα
και καταστρέφονται ξανά.
Μα κάθε μια διάλυση
πιο ισχυρή συμπύκνωση γεννά,
ώσπου η πρώτη η ουσία
κώδικας παύει να ‘ναι πια.
Τότε, το αποτύπωμα
που ‘χε από πάντα σκαλιστεί
είναι ορατό, κι η γνώση του
είναι αποκάλυψη τρανή.
Τα όρια του Σύμπαντος
ένα με του είμαι είναι, δες.
Η διεύρυνση της οπτικής
ταυτίζει περιφέρειες.
Στου χώρου πια την αγκαλιά
μια θέση άχρονη κρατάς.
Της έλλειψης την πλάνη
μ’ άθλους ξεσκέπασες …τὰν, όχι ἐπὶ τᾶς.


Ο μόνος πόλεμος

Φωτογραφία από  Ryoji Iwata στο Unsplash

Κόλαση είναι το να μη μπορείς να αντέξεις τον εαυτό σου.
Αυτός είναι ο μόνος πόλεμος που υπάρχει.
Κανένας πόλεμος δεν είναι χειρότερος από τον εσωτερικό.
Όλοι οι εξωτερικοί πηγάζουν από εκεί.

Κανένα οπλοστάσιο δεν είναι πιο αιματηρό
από τις αντίθετες δυνάμεις που παλεύουν
μέσα στου θνητού το πεδίο μάχης,
ώσπου με τον άυλο ένοικο να συμπλέουν.

Βόμβες, τανκς, όπλα και πύραυλοι
υπάρχουν στον κόσμο μόνο επειδή
τα κατώτερα ένστικτα του ατόμου
δεν έχουν απ’ το πνεύμα δαμαστεί.

Μα είναι μέσα απ’ την ένδον διαμάχη
που ειρήνη έρχεται σταδιακά,
όσο μονάδες διευρύνουν
της σάρκας τα ένθεα όρια.

Μπορούμε να υποστηρίζουμε οργανώσεις
δρώντας ενεργά κατά της αδικίας,
μα αν ξεχνάμε τον έσω αγώνα
χτυπάμε το αποτέλεσμα, όχι την αιτία.

Η κοινωνία είναι μια εκδήλωση
όσων διαδραματίζονται εντός.
Θα φτάσουμε στον πυρήνα, στον καρπό
ή απλώς θα ξύνουμε το κέλυφος;

The Cranberries – Zombie

Αναδόμηση

Photo by Featherstone Media on Unsplash

Από νωρίς δομείς ασυνείδητα και
σταδιακά εσένα·
ένα αντίστροφο παιχνίδι Jenga.
Κομμάτι, κομμάτι ο πύργος διαμορφώνεται,
με παρεμβολές πολλές·
πολυάριθμοι χτίστες.
Μια φωνή ψιθυρίζει κάποτε για τα
αταίριαστα κομμάτια εδώ κι εκεί·
αυτός ο πύργος δεν είναι ακριβώς εσύ.
Στην ώρα την κατάλληλη, αρχίζεις
την αποδόμηση·
αυθόρμητα ή από παρόρμηση.
Νέα παρτίδα Jenga ξεκινά, κανονικής κατεύθυνσης·
θυμωμένη, στιβαρή ή μουδιασμένη η αίσθηση.
Κάποια κομμάτια δεν είναι εύκολο
να τα αποχωριστείς·
μίξη πόνου και ανακούφισης.
Από θεοφάνεια σε θεοφάνεια, της ελευθερίας
ο δρόμος γίνεται μονός·
ολοκληρωτική κατεδάφιση η μόνη οδός.
Θρηνείς πάνω απ’ του κάποτε ναού
σου τα ερείπια·
ήταν εσύ για χρόνια πολλά.
Πίσω, σε ηλικίες μονές ψάχνεις
για τις αιτίες·
στους τότε χτίστες δίνεις τις ευθύνες.
Κάπου μεσ’ τα χαλάσματα, ένα έγγραφο με την
υπογραφή σου διακρίνεις·
σταματάς να επικρίνεις.
Γράφει πως και ως ενήλικας έδινες
συγκατάθεση·
γροθιά στα σωθικά σου η αποκάλυψη.
Μα ξάφνου η οπτική διευρύνεται και βλέπεις
πάλι τα χαλάσματα·
τέρμα τα φαντάσματα.
Συνειδητοποιείς ότι έχεις την ευκαιρία να
γίνεις ο μοναδικός σου χτίστης·
αυτόνομος, υπεύθυνος στοχαστής.
Η παρτίδα Jenga ξεκινά ξανά, συνειδητά
αντίστροφη αυτή τη φορά·
ένας εαυτοδημιουργός γεννιέται (ή θυμάται ξανά).



Κοινωνιοραντάρ

Photo by Stefan Widua on Unsplash

Πρόοδος και οπισθοδρόμηση βαδίζουν χέρι-χέρι.
Της νόησης το κέρμα δύο όψεις έχει.
Ανθρώπινο κι απάνθρωπο μοιάζει το τοπίο.
Της κοινωνίας η σκηνή, είναι σαν να έχει σκηνοθέτες δύο.
Ιοί αληθινοί, όπως και τα συμφέροντα που εξυπηρετούν.
Οι κρίσεις έχουν πάντα εκείνους που θησαυρίζουν.
Smartphone και laptop είναι βήματα προς τα εμπρός,
μα σύγχρονοι δούλοι στην Αφρική βγάζουν γι’ αυτά κοβάλτιο.
Καταρράκτες πληροφόρησης, πόρτες ορθάνοιχτες στο διαδίκτυο.
Μ’ ελευθερία του λόγου μοιάζει, μα να είσαι Ασάνζ είναι επικίνδυνο.
Ο δήμος κρατεί και επιλέγει εκπροσώπους
που μετασχηματίζονται σε έμμεσους τραμπούκους πρώτους.
Κάποιοι αστυνομίας εκπρόσωποι ξερνούν απωθημένα.
Αδυναμία διάκρισης ορίων, σπασμένα «φρένα».
Δεν είμαστε αμέτοχοι καημένοι παρατηρητές.
Η κοινωνία είμαστε εμείς, υπεύθυνοι συν-μετέχοντες.
Αν ένα δάχτυλο μου δείχνει πού θέλει να εστιάζω,
εγώ θα βλέπω το πιο ευρύ, το ανοιχτό το πλάνο.
Γύρω απ’ το δέντρο που καίγεται, υπάρχει κι ένα δάσος.
Επεκτείνοντας το πλαίσιο, πιο ψύχραιμα θα δράσω.
Το εύρος της αντίληψης, εγώ το καθορίζω,
όχι εκείνος που χαίρεται τη Σκέψη όταν κοιμίζω.
Ολιγαρχία, monopoly στον παγκόσμιο τον χάρτη.
Ξέρουμε τι χρειάζεται· να βγούμε από την πλάνη.
Κριτική σκέψη, ενδοσκόπηση, θέληση και ευθύνη,
συμβάλλουν σ’ επανάσταση που υπερβαίνει την οδύνη.
Χωρίς την έσω ανάταση, ο κόσμος δεν αλλάζει.
Μια μινιατούρα της κοινωνίας μες στον καθένα βράζει.
Πρώτα οφείλω να εργαστώ για διεύρυνση δική μου,
συμβάλλοντας σ’ επέκταση συνείδησης της φυλής μου.
Όσο με βλέπω ως αμέτοχο σε όσα εκτός συμβαίνουν
διχόνοια και σύγχυση την κοινωνία μαραίνουν.
Ένα είναι το συλλογικό, φτιαγμένο από μονάδες.
Εσύ κι εγώ είμαστε αυτές· εξελισσόμενες ενάδες.
Επιθυμίες και θυμικό δεν φέρνουν αρμονία.
Θέλουν και το λογιστικό να κρατάει τα ηνία.
Ας γίνει αυτό ο οδηγός, ας κρίνω τα στοιχεία
που ολημερίς σερβίρονται από οθόνες και ηχεία.
Ας διυλίσω, ας κρατώ μονάχα την ουσία,
ας ξεχωρίσω το χειριστικό γαρνίρισμα απ’την πληροφορία.
Της κοινωνίας το ραντάρ δεν είναι για απόσυρση.
Η γκρίνια κι η απαξίωση δεν φέρνουν την ανόρθωση.
Δεν είναι επισκευή αυτό που το είδος μας χρειάζεται,
η λύση που αλλού ζητά, στα μέλη του εδράζεται.
Κάθε ατομικό ραντάρ επεκτείνοντας το εύρος,
το σύνολο θα επουλωθεί ανιχνεύοντας πιο «έξω».
Μα αυτό το έξω είναι αλλιώς, δεν είναι κάτι ξένο·
είναι το άνω που μέσω γέφυρας συνδέεται με το έσω.



Μετουσίωση

Photo by Austin Ban on Unsplash

Τοπίο μουντό κι ανήσυχο.
Πρόσωπα μουδιασμένα.
Σαν κάποιος να πασπάλισε το σφαιρικό νησί
με σκόνη ανασφάλειας
παλιά όσο κι εσύ.

Νέες συνθήκες, αλλαγές,
ειδικές διαδικασίες.
Αξεσουάρ, συμβολισμοί
με σημασίες πολλές.
Γνώμες ηχούν από παντού.
Όλες υποκειμενικές.

Κι εσύ στέκεις ανήμπορος
στο κέντρο του κυκλώνα,
με μια πυξίδα ανάστατη
που ψάχνει προορισμό.
Μα, είσαι πράγματι αυτό;
Εκδήλωση ανημπόριας;
Ή μήπως είσαι ολόκληρος
μια δύναμη, όταν θες;

Το έξω δεν ελέγχεται,
τίποτα δεν ορίζεις.
Η στάση σου όμως μέσα σου,
αυτή είναι το κλειδί.
Έχεις εκεί επιλογή,
εσύ θα καθορίσεις
ποιες θα ‘ναι οι συνέπειες
απ’ ό,τι εκτός σου ηχεί.

Θες να το δεις καταστροφη;
Μονίμως να ωρύεσαι 
ή και να παραιτείσαι;
Είναι κι αυτό μια εκδοχή, η ίδια και τα δυο.


Μα είναι κι η άλλη η οπτική,
αν θες αλλιώς να «δεις».
Στο φως της όλα γίνονται
ευκαιρία για ανύψωση.
Όλα μετουσιώνονται
σε έσω απογείωση.
Κάνει το κάθε «μακροβούτι» εντός,
του «δύτη» μεταρσίωση.

Για όσο και αν σε κλείσουνε στο σπίτι,
εσένα-εμένα,
μην είσαι λέων σε κλουβί,
κάνε το σπίτι αρένα·
αρένα για τη μάχη σου
όχι με άλλα, ξένα.
Μα για να βρεις τι γίνεται
εδώ, μέσα σε σένα.

Όσο κι αν μοιάζει με κελί
από κράτος κλειδωμένο,
εσύ κραταιά μεταμόρφωσε
το τοπίο σε ανθισμένο.
Όση επιβολή κι αν κάνουν οι συνθήκες έξω,
κανείς δεν εξουσιάζει
αυτό που είσαι έσω.

Μια μάσκα, είτε ραμμένη με κλωστή χρυσή
είτε με την απλή σου,
είτε έχει σχέδιο πλουμιστό
είτε λιτό, θυμήσου:
μάσκα είναι για σένανε
όχι η φυσική κατάστασή σου.

Κι αν οι συνθήκες επιβάλλουν
μ’ αυτή το πρόσωπο να ντύσεις,
μπορείς πάντα να επιλέγεις
να μην τη συνηθίσεις.
Εσύ θα αποφασίσεις
με σένα αν θα την ταυτίσεις.


Όταν όλα τα στηρίγματα
τριγύρω τρεμοπαίζουν,
δεν φταίνε τα εδάφη
τα τάχα ασταθή.
Μια υπεύθυνη απόφαση χρειάζεται να πάρεις
που μόνο στου ελεύθερου τον χώρο οδηγεί.

Μόνο εντός έχεις έρεισμα,
εσύ είσαι η κιβωτός σου.
Αυτός που τα όλα σου κινεί,
είναι ο εαυτός σου.
Η τρικυμία εκδηλώνεται, εκφράζεται, κοπάζει.
Κάνε εσύ τον κύκλο της
μια ευκαιρία για άρση.