Σε όλη την μέχρι τώρα ενήλικη ζωή μου, παρατηρώ τους ανθρώπους με μεγάλο ενδιαφέρον. Μ’ αρέσει να προσπαθώ να αντιληφθώ ποια είναι τα κίνητρά τους για την ζωή ή για κάτι που κάνουν, μέσα από ποια διαδικασία λαμβάνουν τις αποφάσεις τους, ποια κατάλοιπα του παρελθόντος ενδεχομένως να επηρεάζουν την συμπεριφορά τους. Ακόμα και πριν γίνω μαμά, με απασχολούσε συχνά ο λόγος για τον οποίο αποφασίζουν οι άνθρωποι να γίνουν γονείς. Σήμερα, βιώνοντας την μητρότητα και κάνοντας αυτοπαρατήρηση για το πώς λειτουργώ ως γονέας, αναρωτιέμαι: Έχουμε την ικανότητα να κρίνουμε αν κάνουμε για τον ρόλο αυτόν;

Έχω γνωρίσει ανθρώπους που έγιναν γονείς απλώς γιατί αυτή ήταν η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων στην ζωή τους σύμφωνα με το γενικά αποδεκτό από την κοινωνία ως «κανονικό» μοντέλο που πρέπει να ακολουθείται σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Είχαν δηλαδή μια σχέση κάποια χρόνια, μετά είπαν «Αφού είμαστε μαζί καιρό, ας παντρευτούμε» και μετά «Αφού είμαστε παντρεμένοι κάποιο καιρό, ας κάνουμε ένα παιδί». Κατά την προσωπική μου άποψη, αυτή η διαδικασία λήψης της απόφασης, είναι μια μεγαλειώδης μπούρδα(επιτρέψτε μου τον χαρακτηρισμό, μ΄αρέσει πολύ αυτή η φράση), αν δεν συνοδεύεται από την συναίσθηση που έχει καθένας για τον εαυτό του στην κάθε φάση ζωής, αν δεν έχει νιώσει πρώτα από όλα ότι ο ίδιος είναι έτοιμος να προσφέρει αυτά που απαιτεί ο ρόλος του γονέα. Αν γίνεσαι π.χ. μάνα γιατί «ε, αφού τόσο καιρό τραβιόμαστε, ας κάνουμε οικογένεια μαζί», τότε πόσες πιθανότητες πιστεύεις ότι έχεις να στηρίξεις για πολλά χρόνια το οικοδόμημα που πας να χτίσεις; Αν έχεις ακόμα ανάγκη να είσαι κάθε βράδυ έξω με φίλους, να ξενυχτάς, να φεύγεις ξαφνικά για δυο μέρες στην Πάρο και μετά από λίγο για τρεις στο Πήλιο, γιατί πρέπει να υποβάλλεις τον εαυτό σου και το παιδί που θα φέρεις στον κόσμο σε μια δοκιμασία που έχει πολλές πιθανότητες αποτυχίας;

Δεν ισχυρίζομαι ότι όταν γίνεσαι γονέας, πρέπει να μονάσεις και να μην ξαναδείς τον «έξω κόσμο». Όμως, αν δεν αισθάνεσαι ότι είσαι σε φάση εσωτερικά να προσφέρεις την αφοσίωση που απαιτεί η ύπαρξη ενός παιδιού, αν νιώθεις πως δεν είσαι σε θέση να αντέξεις την έλλειψη προσωπικού χρόνου που είναι γεγονός ότι βιώνει μια μάνα για πολύ καιρό από την στιγμή που γεννάει, τότε γιατί αφήνεις τις εξωτερικές συνθήκες, το τι λέει ο κόσμος ή αυτό που θεωρείται πιο αποδεκτό να κυριαρχήσουν; Αν δεν έχεις ισορροπήσει κάποια πράγματα μέσα σου, αν δεν έχεις αισθανθεί ότι έχεις βρει τον γενικό προσανατολισμό σου, την ταυτότητά σου, αυτό που θες να είσαι στο εξής, τότε γιατί επιτρέπεις να σε κατευθύνει π.χ. ο κόσμος που λέει ότι πέρασες τα τριάντα και είναι καιρός να ετοιμάζεσαι για παιδί γιατί και οι φίλες σου το έκαναν ή γιατί μετά θα είσαι μεγάλη και μπλα μπλα μπλα;Το θέμα δεν είναι να κάνεις το καλύτερο δυνατό για τον άνθρωπο που θα φέρεις στον κόσμο; Αν ακόμα νιώθεις πώς δεν έχεις «τραφεί» αρκετά (ώστε να μπορείς να «θρέψεις»), γιατί αποφασίζεις να προχωρήσεις και να βγάλεις τα απωθημένα σου όταν ήδη θα έχεις ένα πλάσμα που για πολύ καιρό εξαρτάται μόνο από σένα για να υπάρχει και χρειάζεται να επιστρατεύσεις όλη την υπομονή, την ψυχραιμία, την αυταπάρνηση που μπορείς να έχεις;

Παρακολουθώ εδώ και καιρό μια γυναίκα με τρία παιδιά και μέσα μου γίνεται μία μάχη. Από τη μία πλευρά η σκέψη «γιατί έκανες τρία παιδιά κυρία μου αφού βλέπεις ότι τα νεύρα σου δεν το αντέχουν;» και από την άλλη, η τάση μου να αποφεύγω να κατακρίνω τους ανθρώπους γιατί προσπαθώ πάντα να δείχνω κατανόηση στην φύση τους, αφού όλοι –συμπεριλαμβανομένης εμού φυσικά- έχουμε τα ελαττώματά μας. Στο σημείο αυτό, διευκρινίζω ότι όταν λέω «παρακολουθώ», δεν εννοώ ότι απέκτησα ξαφνικά την εμμονή της κλειδαρότρυπας. Απλώς, από έναν συγκεκριμένο χώρο που δουλεύω συχνά, η οπτική επαφή με το εσωτερικό του σπιτιού της είναι κάτι δεδομένο. Δεν χρειάζεται καμία προσπάθεια για να δεις τι συμβαίνει σε αυτό το σπίτι. Επίσης, ακόμα και να θέλεις να μην βλέπεις, οι άνθρωποι που μένουν εκεί, δεν σ’ αφήνουν. Ακούγονται συνέχεια. Φωνάζουν. Στα παιδιά τους. Διαρκώς. Δυνατά. Υστερικά. Με πάθος. Όχι, δεν έχω βιαστεί να κρίνω από μεμονωμένα περιστατικά το σύνολο της κατάστασης. Η κατάσταση είναι μόνιμα έτσι. Όποια ώρα της ημέρας και να βρεθείς στο γραφείο σου, θα πετύχεις την μαμά να ουρλιάζει λέγοντας «Δεν σας αντέχω άλλο», «Δεν μπορώ άλλο», «Σταματήστε», «Σκάστε», «Μην ακούγεστε» και λοιπά. Πηγαινοέρχεται από την κουζίνα στο σαλόνι και φωνάζει ξανά και ξανά. Πάντα. Κάθε φορά που θα τύχει να περάσεις απ’ έξω, θα την ακούσεις.

Και ερωτώ. Αφού έκανες ένα και είδες ότι δεν μπορείς να στηρίξεις την κατάσταση, γιατί προχώρησες σε δύο ακόμα γέννες; Θα μου πείτε, και ποια είσαι εσύ που θα κρίνεις, πού ξέρεις τι της συμβαίνει, πώς γνωρίζεις ότι μπορούσε να κάνει αλλιώς κ.λπ. Δεν ξέρω τίποτα από αυτά. Αυτό που σίγουρα όμως γνωρίζω είναι πως όταν ένα παιδί βιώνει ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ την προσωποποίηση της υστερίας και της επιθετικής ομιλίας, θα έχει πολλά προβλήματα για το υπόλοιπο της ζωής του(εκτός αν βρει την δύναμη να δουλέψει πολύ με τον εαυτό του και να διαχωρίσει το ποιος ήταν ο γονιός του και τι διαφορετικό μπορεί να γίνει εκείνο). Πώς μπορεί να αναπτύξει αίσθημα αυτοεκτίμησης ένα παιδί, όταν καθημερινά του λες ότι δεν το αντέχεις άλλο(και μάλιστα του το λες βγάζοντας καπνούς από τα αυτιά, τσιρίζοντας και γουρλώνοντας τα μάτια); Από πού θα νιώσει ασφάλεια ώστε να μπορέσει να στηρίξει τον εαυτό του βγαίνοντας στην κοινωνία, όταν δεν έχει βιώσει ποτέ την αποδοχή σου; Και τελικά, με ποιο δικαίωμα εσύ αποφασίζεις να του στιγματίσεις την ψυχή επειδή δεν είχες συνείδηση του τι έκανες όταν αποφάσιζες να το δημιουργήσεις; Κι αν κατάλαβες μετά ότι όντως αποφάσισες βιαστικά ή σαστισμένα, δεν έχεις χρέος απέναντι στον εαυτό σου και σ’ εκείνο να βάλεις τα δυνατά σου ώστε να γίνεις το καλύτερο στήριγμα που μπορείς γι’ αυτό;

Πότε έγινε βρε παιδιά τόσο ελαφρύ και εύκολο το να φέρνεις στον κόσμο ένα παιδί; Πότε έπαψε να έχει στο μυαλό μας την βαρύτητα που δικαιούται; Μήπως έχω καταλάβει κάτι λανθασμένα; Δεν οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι το να δημιουργείς μια νέα ζωή είναι κάτι πολύ σημαντικό; Δεν είναι φούστα που την αγόρασες, άλλαξες γνώμη και μπορείς να την επιστρέψεις ή να την καταχωνιάσεις σε μια ντουλάπα και να μην της δώσεις ξανά σημασία. Είναι ένας άνθρωπος του οποίου η προσωπικότητα διαμορφώνεται από νωρίς και το «χτίσιμό» της επηρεάζεται κατά πολύ από την δική σου συμπεριφορά.

Γι’ αυτό εσύ κυρία μου απέναντι και κάθε μία σαν εσένα, μάζεψε τα νεύρα σου και μάθε να μιλάς στα παιδιά σου με σεβασμό.

Δημοσιεύθηκε από

Η Ανθή μεγάλωσε διατυμπανίζοντας πως θα γίνει ηθοποιός. Δεν έγινε. Παρακολούθησε σεμινάρια υποκριτικής και συνεχίζει να αγαπάει το θέατρο. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Πειραιά,στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών. Εργάζεται από τα 16 και είναι περήφανη γι’ αυτό. Τα τελευταία δέκα χρόνια ασχολείται με πωλήσεις και ανάπτυξη δικτύου πωλητών στον κλάδο της υγιεινής διατροφής, ως σύμβουλος ευεξίας. Πρόσφατα απέκτησε πιστοποίηση ως «weight management specialist» ώστε να ενισχύσει την εμπειρία και την γνώση της στον τομέα αυτόν. Αυτό τον καιρό παρακολουθεί ένα πρόγραμμα του Πανεπιστημίου Αιγαίου για πιστοποιημένη κατάρτιση στην Συμβουλευτική και το Life Coaching. Έχει ιδρύσει και συν-διευθύνει την εταιρεία Euphoria&Spirit που δραστηριοποιείται στο τρίπτυχο Ευεξία-Πολιτισμός-Προσωπική Ανάπτυξη. Εκεί συνδυάζει τους τρεις αυτούς τομείς που αγαπά και ενώνει ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα. Από μικρή απολάμβανε την ενασχόληση με την γραφή αλλά δεν σχεδίαζε να οδηγήσει τα γραπτά της μπροστά στα μάτια άλλων.Τελικά το έκανε. Εδώ και αρκετά χρόνια εκφράζεται γραπτώς μέσα από το blog της και γράφει διηγήματα.Το πρώτο της βιβλίο εκδόθηκε το 2015. Έχει προσέξει πως αυτά που δηλώνει φωναχτά πως θα κάνει, παίρνουν συνέχεια παράταση, ενώ εκείνα που τελικά κατορθώνει να ολοκληρώσει, είναι αυτά που δουλεύει ήρεμα και αθόρυβα.Είναι παντρεμένη και έχει ένα παιδί. Είναι 33 ετών. Συχνά αισθάνεται μεγαλύτερη.

6 thoughts on “

  1. Σ ανακάλυψα και σε διαβάζω με χαρά πάντα. Σε θυμάμαι πάρα πολύ συχνά και στο μυαλό μου είσαι ουάου. Εδω που ζω, βλέπω καθημερινά πολλούς τύπους μαμάδων και πιστεύω ότι για να δώσεις πρέπει να έχεις . Για να δώσεις παιδεία πρεπει να έχεις. Υπάρχουν άνθρωποι πολλοί που έχουν γινει ενήλικες και γονείς μηχανικά , συμπτωματικά, δεν αντιλαμβάνονται τη πραγματικότητα . Δε γινεται να την αντιληφθούν δεν ειναι ούτε σοφοί, ούτε έξυπνοι , είναι χαμένοι στα προβλήματα και στη μιναδική λογική τους. Στην δική μου καθημερινότητα συναντώ βεβαια πιο ήρεμες μαμάδες ή μαμάδες που κάνουν εξαιρετικά κακομαθημένα παιδιά. Τιποτα δεν ειναι πιο δύσκολο απ το να είσαι μαμά. Αλλά αυτό δε το λέει κανεις . Εδω ξέρεις τι μου λεει μια μαμά που τα 2 παιδιά της τα μεγαλώνουν οι γιαγιάδες ; Μα γιατι δεν κανεις ενα παιδάκι να δεις τι ωραια; Ενώ η ίδια φαινεται ποσο πασχίζει να τα στειλει στη γιαγια. Να σου πω τι πιστεύω; Τα κάνουν τα παιδιά για να δείξουν ότι μπορούν και γιατι δεν έχουν τι να κάνουν και κάνουν οικογένεια . Για να κατέβουν με τα παιδιά στην παραλία να τα δείξουν οπως ακριβώς κατεβαίνει καποιος με μια Louis vuitton. Η πραγματικότητα είναι για τον καθένα άλλη.

    1. Αγαπητή Σοφία, γεια σου!
      Έχεις δίκιο.Είναι συχνό φαινόμενο αυτό που περιγράφεις(με την κυρία που πασχίζει να στείλει τα παιδιά στην γιαγιά).Επίσης,συχνά νομίζω πολλοί έχουν την τάση να πιστεύουν ότι θα είναι πιο αποδεκτοί αν κάνουν παιδί και πως στα μάτια της πλειοψηφίας θα είναι άνθρωποι που έχουν πάρει «τον σωστό δρόμο».Το να γίνεις γονέας κάποια στιγμή είναι για πολλούς η μόνη φυσιολογική πορεία και επειδή η άποψη αυτή συναντάται πιο συχνά,τείνουν κάποιοι να ικανοποιούν αυτό το προφίλ για να θεωρηθεί ότι έκαναν τα σωστά βήματα στην ζωή!

      Σ’ ευχαριστώ που με διαβάζεις.Θα χαρώ να ξαναδω σχόλιό σου και να ανταλλάξουμε απόψεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s