κατάλογος

Όλα ξεκίνησαν καλά.Ήθελα ένα μυθιστόρημα αστυνομικού περιεχομένου(έχω εθισμό,ας το παραδεχτώ)και διάλεξα το βιβλίο της Έλενας Ακρίτα «Φόνος 5 αστέρων». Όσο κυλούσαν οι σελίδες, προσπαθούσα να αντιληφθώ τι ήταν αυτό  που δεν μου άρεσε και δεν άργησα να το καταλάβω. Ενώ η πλοκή είχε μεγάλο ενδιαφέρον και ο λόγος έρεε αβίαστα,κάτι στο λεκτικό μέρος του πράγματος με ενοχλούσε ως αναγνώστη. Ήταν αυτό το συγκεκριμένο στυλ που χαρακτηρίζει νομίζω την γραφή της Ακρίτα το οποίο δεν θα με πείραζε αν δεν ήταν κατ’ εμέ αταίριαστο με το περιεχόμενο – ή καλύτερα- την κατηγορία που εντάσσεται θεματολογικά το βιβλίο.Έφτασα στο τέλος φυσικά (γιατί πάντα με δυσκόλευε το αντίθετο με οποιοδήποτε ανάγνωσμα) και η ανατροπή ως προς την υπόθεση με κέρδισε γιατί ήταν όντως μεγάλη και έξυπνη,όμως μια πικρή γεύση μου έμεινε ως προς το κείμενο και τον τρόπο γραφής.

«…μην το συνεχίσουμε γιατί μου ανάβουν τα γλομπάκια», «…ήταν συνέχεια στην τσίτα», «είχαμε σταματήσει γιατί ο μαλάκας μπροστά μας είχε φρενάρει απότομα»,  «χυμάει με φόρα μ’ ένα πλονζόν που θα το ζήλευε κι ο θρυλικός τερματοφύλακας Τάκης Οικονομόπουλος» , «ντριμπλάρει τον οδηγό και συνεχίζει…», «έζησε ως πλούσιος τόφαλος», «…χωρίς να τυραννιστεί το κάθαρμα». Είναι ελάχιστες από τις φράσεις στις οποίες αναφέρομαι. Βέβαια, όταν αυτές αποδίδονται αποκλειστικά και μόνο σε κάποιον από τους πρωταγωνιστές και αυτό είναι το στυλ του, είμαστε εντάξει. Όταν υπάρχουν και στην αφήγηση, τότε το πράγμα αλλάζει. Ακόμα και αν το άτομο αυτό κάνει την αφήγηση, και πάλι η υπερβολή από άποψη συχνότητας είναι ενοχλητική. Τουλάχιστον για μένα. Αν διάβαζα ένα τέτοιο κείμενο με τις απόψεις του γράφοντος ή της γράφουσας για κάποιο θέμα, αν ήταν ένα post σε blog ή site κ.λπ, δεν θα μου φαινόταν αταίριαστο. Στα πλαίσια ενός αστυνομικού μυθιστορήματος όμως,το να είναι έτσι ένα μεγάλο μέρος του κειμένου, ήταν για μένα λίγο «ξένο». Παρόλα αυτά, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι η εξέλιξη της ιστορίας είχε ενδιαφέρον και ο δολοφόνος κρυβόταν καλά μέχρι το τέλος, κρατώντας με σε αγωνία.

Δημοσιεύθηκε από

Η Ανθή μεγάλωσε διατυμπανίζοντας πως θα γίνει ηθοποιός. Δεν έγινε. Παρακολούθησε σεμινάρια υποκριτικής και συνεχίζει να αγαπάει το θέατρο. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Πειραιά,στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών. Εργάζεται από τα 16 και είναι περήφανη γι’ αυτό. Τα τελευταία δέκα χρόνια ασχολείται με πωλήσεις και ανάπτυξη δικτύου πωλητών στον κλάδο της υγιεινής διατροφής, ως σύμβουλος ευεξίας. Πρόσφατα απέκτησε πιστοποίηση ως «weight management specialist» ώστε να ενισχύσει την εμπειρία και την γνώση της στον τομέα αυτόν. Αυτό τον καιρό παρακολουθεί ένα πρόγραμμα του Πανεπιστημίου Αιγαίου για πιστοποιημένη κατάρτιση στην Συμβουλευτική και το Life Coaching. Έχει ιδρύσει και συν-διευθύνει την εταιρεία Euphoria&Spirit που δραστηριοποιείται στο τρίπτυχο Ευεξία-Πολιτισμός-Προσωπική Ανάπτυξη. Εκεί συνδυάζει τους τρεις αυτούς τομείς που αγαπά και ενώνει ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα. Από μικρή απολάμβανε την ενασχόληση με την γραφή αλλά δεν σχεδίαζε να οδηγήσει τα γραπτά της μπροστά στα μάτια άλλων.Τελικά το έκανε. Εδώ και αρκετά χρόνια εκφράζεται γραπτώς μέσα από το blog της και γράφει διηγήματα.Το πρώτο της βιβλίο εκδόθηκε το 2015. Έχει προσέξει πως αυτά που δηλώνει φωναχτά πως θα κάνει, παίρνουν συνέχεια παράταση, ενώ εκείνα που τελικά κατορθώνει να ολοκληρώσει, είναι αυτά που δουλεύει ήρεμα και αθόρυβα.Είναι παντρεμένη και έχει ένα παιδί. Είναι 33 ετών. Συχνά αισθάνεται μεγαλύτερη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s