Δείξε μου τους δίσκους σου να σου πω ποιος είσαι

45454-quotes-about-life-the-earth-has-music-for-those-who-listen-quotes

Για κάποιους ασήμαντη πληροφορία, για άλλους καθοριστικός παράγοντας για να καταλάβουν αν ταιριάζουν με έναν άνθρωπο.Η απάντηση στην ερώτηση «τι μουσική ακούς;»,είναι συχνά έναυσμα για συζητήσεις, ανταλλαγή απόψεων ή ακόμα και διαπληκτισμούς. Δεν ξέρω αν μπορεί να ζήσει κανείς χωρίς μουσική,αλλά είμαι σίγουρη ότι τα καταφέρνει μια χαρά χωρίς συγκεκριμένα είδη της. Όχι, δεν θα ακολουθήσει κατηγορητήριο για την λεγόμενη «εμπορικότητα» και ανύψωση της χαρακτηριζόμενης ως ποιοτικής μουσικής. Απλώς θα εκφράσω τις σκέψεις μου. Όποιες και αν είναι οι απόψεις μου άλλωστε,καθένας θα συνεχίσει να απολαμβάνει την μουσική που μιλάει στην ψυχούλα του, άσχετα από την δική μου γνώμη.(Και πολύ καλά θα κάνει,αφού κανείς άλλος πέρα από εμάς τους ίδιους δεν ξέρει ποια μουσική ταιριάζει με αυτό που βιώνουμε κάθε εποχή)

tumblr_m4yywaZI9E1qmec8bo1_500

Δεν συμφωνώ με τις λέξεις «ποιοτικό-εμπορικό» που έχουν επικρατήσει για να εκφράσουν τον διαχωρισμό κάποιων τραγουδιών από άλλα.Εμπορικό μπορεί να είναι και ένα cd(ή δίσκος, όπως μου αρέσει να λέω ακόμα)καλλιτέχνη που χαρακτηρίζεται «ποιοτικός».Ποιοτικό μπορεί να είναι και ένα τραγούδι που ερμηνεύει κάποιος που έχουμε γενικά κατατάξει στους «εμπορικούς». Δεν νομίζω ότι είναι πάντα εύστοχοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί ούτε ταιριάζουν απόλυτα σε όλα τα είδη μουσικής που αποδίδονται. Η αλήθεια είναι όμως ότι υπάρχει μία διαχωριστική γραμμή, απλώς μπορεί να περιγραφεί με έναν διαφορετικό τρόπο και έχει σχέση με το εύρος της θεματολογίας που καλύπτει κάθε μουσικό είδος. Αυτό είναι κατ’ εμέ το πιο σημαντικό σημείο αναφοράς όταν θέλω να ξεδιαλύνω την …ήρα από το στάρι.

tumblr_mdi0bksGVO1qhqx7po1_500

Συζήτησα πρόσφατα (για χιλιοστή φορά) για το γεγονός ότι δεν μπορώ να ακούσω Κιάμο,Παντελίδη,Τσαλίκη,Κοκκίνου κ.ά. Δεν μου έχουν κάνει κάτι οι άνθρωποι και μακάρι να είναι πάντα καλά και να βιώνουν την ευτυχία. Η καλή μου αυτή διάθεση όμως δεν αλλάζει το ότι δεν αντέχω τα τραγούδια που επιλέγουν να λένε. Για να ξεκαθαρίσουμε κάτι,δεν εκφράζομαι με ύφος σνομπισμού ούτε αρνούμαι ότι κάποτε διασκέδαζα (ενίοτε) με μουσική σχετικά κοντά σε αυτό το είδος. Βέβαια, ποτέ δεν ήταν τα μόνα μου ακούσματα και δεν τα επέλεγα π.χ. στο σπίτι μου σε στιγμή που ήθελα να απολαύσω ΜΟΥΣΙΚΗ. Με κάλυπταν όταν είχα διάθεση να βγω και να χορέψω. Έχουν περάσει χρόνια από τότε αλλά δεν πιστεύω πως μόνο το ότι μεγάλωσα συνέβαλε σ’ αυτή την αλλαγή. Απλώς, στην διάρκεια της διαδρομής μου έψαχνα ποιο ήταν το κριτήριό μου για να διαχωρίζω τα είδη μουσικής αναφορικά με το αν αξίζει να ακούγονται ή όχι. Ή, ακόμα καλύτερα, αναζητούσα το αν είναι δυνατόν να βρίσκεται κανείς πάντα -σε όλη την διάρκεια της ζωής του και όλες τις φάσεις της- στην μία «όχθη». Ψαχνόμουν δηλαδή -μέσα μου και έξω μου- για να διαμορφώσω την άποψή μου, να με εκφράζει και να ξεδιαλύνω ποιο ήταν το κριτήριό μου. Και το βρήκα. Σταδιακά, μέσα από διάφορες ζυμώσεις και φάσεις. Δεν είναι τόσο οι νότες ή οι στίχοι. Είναι το εύρος των θεμάτων που θίγονται μέσα από κάθε «είδος» τραγουδιού. Θα εξηγηθώ παρακάτω. Πριν από αυτό, να συμπληρώσω ότι και αυτά(μουσική, στίχοι) σίγουρα έχουν σημασία  διότι αν μου πεις ότι τα μόνα τραγούδια που σε εκφράζουν είναι π.χ. «μείνε μαζί μου έγκυος, είμαι πολύ φερέγγυος» ή «θέλω μέσα σου να μπω να με χτυπάς με το σαμπό» ή «κι είχε ένα φεγγάρι σαν κομμένο νύχι, άλλο να στο λέω κι άλλο να σου τύχει», τότε έχουμε θέμα και με τους στίχους. Θα την σεβαστώ την άποψή σου αλλά δεν θα ακούσουμε ποτέ μαζί μουσική. Και μην μου πεις το κλασικό «ε, και ο Χατζηδάκης, έγραψε το νιάου νιάου βρε γατούλα με την ροζ μυτούλα», διότι θα σου απαντήσω ότι αυτό ήταν μια στιγμή του μέσα σε μια πορεία όπου κυριάρχησαν πολύ υψηλά  νοήματα και έκφραση συναισθημάτων μεγάλου εύρους,τέτοιου που δεν το φτάνει κάποιος όταν περιορίζεται στα «σφύριξα κι έληξες» και «αφού σε θέλω και με θες, άσε να χύνεται ο καφές».

Αυτό που έβλεπα στην πορεία διαμόρφωσης της άποψής μου, ήταν πως δεν με απασχολούσαν πάντα και απόλυτα αυτοί καθαυτοί οι στίχοι, διότι υπάρχουν και τραγούδια με τρελό στίχο που μ’ αρέσουν πολύ.Απολαμβάνω τον Κηλαηδόνη που έχει το δικό του στυλ, μ’ αρέσει ακόμα και ο Σταρόβας όταν λέει «έχω πάθει ποιότητα» και σατιρίζει όλο αυτό τον ντόρο περί καλού και κακού είδους μουσικής. Ο Παπακωνσταντίνου ας πούμε, στον «Μαύρο Γάτο», δεν χρησιμοποιεί κανένα φοβερό λεξιλόγιο(άρα δεν είναι τόσο οι λέξεις το θέμα πάντα), εκφράζει όμως μία άποψη για το πολιτικό κατεστημένο και «του έθνους τα λαγωνικά» με την οποία συμφωνώ.

«(…)Οι άρχοντες φοβήθηκαν μην πάθουνε ζημιά
και την κουτάλα χάσουνε μαζί με τα ζουμιά
ρε θες να κάνουν κίνημα του γάτου οι καρποί
κι ό,τι γλυκά ροκάνιζαν σαν φούσκα να χαθεί

Έτσι αφού σκεφτήκανε βρήκαν το πιο σωστό
το γάτο να τσακώσουνε σαν μούτρο Αναρχικό
βγήκε λοιπόν σεργιάνι το χαφιεδότσουρμο
αυτοί που αποτελούνε τον εθνικό κορμό.

Αχ καημένε γάτο μου την έχεις πια βαμμένη
του έθνους τα λαγωνικά στην έχουνε στημένη
κι όπως το λέω έγινε το πιάσανε το αλάνι
τους είδε μαύρους νόμισε με φίλους πως θα κάνει(…)»

Αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα.Υπάρχουν εκατοντάδες άλλα.Εκείνο λοιπόν που αισθάνομαι την ανάγκη να πω, ακόμα και αν φανώ απόλυτη, είναι ότι όταν ένας νέος άνθρωπος έχει ακούσματα μόνο από τα περισσότερα σύγχρονα τραγούδια του συρμού, δεν ανακαλύπτει το εύρος έκφρασης συναισθημάτων,ιδανικών και ιδεών που έχει να του δώσει η καλή μουσική. Αν προσέξετε, τα περισσότερα τραγούδια που ήταν της μόδας και προβάλλονταν από την πλειοψηφία των ραδιοφωνικών ή τηλεοπτικών εκπομπών για τουλάχιστον δύο δεκαετίες, είχαν σχεδόν όλα την ίδια θεματολογία: Μ’ άφησες και τι θα κάνω,σε θέλω πίσω ή δεν σε θέλω, με απάτησες και θα σ’ εκδικηθώ,μπορώ και μόνος μου ή μόνη μου,σε είδα με την άλλη/τον άλλο κ.λπ.Επίσης,συχνά ήταν σαν να έχουν όλα την ίδια μουσική.(Ή τουλάχιστον την ίδια βάση πάνω στην οποία στηρίζονταν και άλλαζε λίγο το περίβλημα.)Πρώτον,υπάρχουν και άλλα θέματα που απασχολούν τις ανθρώπινες ψυχές και έχουν να κάνουν με ιδανικά,ιδέες,πόλεμο,έθνη,την ιδέα της ομαδικότητας,του λαού,της κοινής παράδοσης,τον βασανισμό της ψυχής,την πορείας ανάπτυξης της προσωπικότητας,το γήρας και πώς νιώθει κάποιος γι’αυτό κ.λπ.Δεύτερον, ακόμα και όταν θέλουμε να εκφράσουμε τον πόνο ή την ανύψωση του έρωτα,την προδοσία που μπορεί να βιώσουμε στον τομέα αυτό,την αγάπη,δεν έχουμε άλλο τρόπο να το πούμε;Κι όταν έχουμε καταφέρει να προχωρήσουμε ξεπερνώντας μια «κακή» σχέση, η μόνη μας επιλογή να το εκφράσουμε είναι «Μωρό μου σόρρυ, μα έχω βρει καλύτερο αγόρι»;;!Ε,όχι ρε παιδιά!Όχι!

Τώρα θα μου πει κάποιος «καλά,η μουσική υπάρχει μόνο για να εκφράζονται ιδανικά; Δεν είναι και για να διασκεδάσουμε και να χορέψουμε»;Βεβαίως!Υπάρχουν και τσιφτετέλια που δεν τραυματίζεται το αυτί σου ακούγοντάς τα, υπάρχουν επίσης ροκιές για όσους έτσι θέλουν να χτυπιούνται(!) αλλά και pop,disco που -ακόμα και αν περιορίζονταν κάπως σε συγκεκριμένο στυλ- φέρνουν την αύρα μιας εποχής άλλης, κουβαλούν αναμνήσεις και δημιουργούν μια ταύτιση με άλλες μας ηλικίες. Μιλώντας για ηλικίες λοιπόν, πιστεύω πως όταν σε μια κοινωνία υπάρχουν σχολεία που προωθούν την «παπαγαλία» αντί της κριτικής σκέψης και αληθινής γνώσης,  τα ΜΜΕ προβάλλουν περισσότερο ένα συγκεκριμένο στυλ ψυχαγωγίας, το σπιτικό δεν διευρύνει τις επιλογές του παιδιού ώστε να ξέρει τι άλλο υπάρχει πέρα από αυτό που του πασάρουν να καταπιεί αμάσητο,τότε το πνεύμα του περιορίζεται σε στενά πλαίσια τα οποία θα διευρυνθούν μόνο αν θελήσει πολύ να «ψάξει» και να ανακαλύψει αργότερα ένα «βάθος» που θα του έχουν στερήσει. Διότι όλα συνδέονται μεταξύ τους και καταλήγουμε στο να ξέρει ο 18άρης απ’ έξω όλα τα τραγούδια της Πάολα και να μην γνωρίζει ποιος ήταν ο Χατζηδάκης. Έστω ποιος ήταν! Γνωρίζει όλα τα προσωπικά της Μενεγάκη αλλά στην επέτειο π.χ. του Πραξικοπήματος των Συνταγματαρχών, αναρωτιέται τι ακριβώς γίνεται και ποιοι ήταν αυτοί οι Πατακοί και οι Παπαδόπουλοι που ακούει στο φτερό στο δελτίο. Όλα σχετίζονται μεταξύ τους. Η μουσική είναι το ένα κομμάτι του παζλ όλων εκείνων των παραγόντων που παίζουν τον ρόλο τους για το τι άνθρωποι είμαστε, ποιοι είναι οι ορίζοντές μας, μέχρι πού μπορεί να φτάσει η κατανόησή μας για την ζωή, για τους άλλους ανθρώπους και τις πράξεις τους,για το πού μπορούμε να φτάσουμε εμείς ως προς την αυτογνωσία(και αυτά δεν έχουν σχέση ούτε αυστηρά με την γνώση ούτε με την εξυπνάδα και την ευστροφία).

Ναι, κάτι μου λέει για σένα η πληροφορία του τι μουσική ακούς.

Παρ’ όλα αυτά,ό,τι και αν διαλέγεις,σίγουρα συμφωνούμε στο ότι υπάρχουν στιγμές που αξίζει να χανόμαστε(ο καθένας σε όποιο είδος της θέλει) σε όλη αυτή την μαγική ατμόσφαιρα που δημιουργεί  η μουσική και που τόσο πολύ επηρεάζει την καθημερινότητά μας.

tumblr_me6r5fODym1qf1n29o1_500

ΥΓ.Να,ας πούμε,η αγάπη  και ο πόνος που την συνοδεύει ενίοτε, μπορούν να εκφραστούν και έτσι…

Δημοσιεύθηκε από

Η Ανθή μεγάλωσε διατυμπανίζοντας πως θα γίνει ηθοποιός. Δεν έγινε. Παρακολούθησε σεμινάρια υποκριτικής και συνεχίζει να αγαπάει το θέατρο. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Πειραιά,στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών. Εργάζεται από τα 16 και είναι περήφανη γι’ αυτό. Τα τελευταία δέκα χρόνια ασχολείται με πωλήσεις και ανάπτυξη δικτύου πωλητών στον κλάδο της υγιεινής διατροφής, ως σύμβουλος ευεξίας. Πρόσφατα απέκτησε πιστοποίηση ως «weight management specialist» ώστε να ενισχύσει την εμπειρία και την γνώση της στον τομέα αυτόν. Αυτό τον καιρό παρακολουθεί ένα πρόγραμμα του Πανεπιστημίου Αιγαίου για πιστοποιημένη κατάρτιση στην Συμβουλευτική και το Life Coaching. Έχει ιδρύσει και συν-διευθύνει την εταιρεία Euphoria&Spirit που δραστηριοποιείται στο τρίπτυχο Ευεξία-Πολιτισμός-Προσωπική Ανάπτυξη. Εκεί συνδυάζει τους τρεις αυτούς τομείς που αγαπά και ενώνει ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα. Από μικρή απολάμβανε την ενασχόληση με την γραφή αλλά δεν σχεδίαζε να οδηγήσει τα γραπτά της μπροστά στα μάτια άλλων.Τελικά το έκανε. Εδώ και αρκετά χρόνια εκφράζεται γραπτώς μέσα από το blog της και γράφει διηγήματα.Το πρώτο της βιβλίο εκδόθηκε το 2015. Έχει προσέξει πως αυτά που δηλώνει φωναχτά πως θα κάνει, παίρνουν συνέχεια παράταση, ενώ εκείνα που τελικά κατορθώνει να ολοκληρώσει, είναι αυτά που δουλεύει ήρεμα και αθόρυβα.Είναι παντρεμένη και έχει ένα παιδί. Είναι 33 ετών. Συχνά αισθάνεται μεγαλύτερη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s