Θέλει προσπάθεια τελικά να είσαι ο εαυτός σου σε μια κοινωνία που μαστίζεται από τον μιμητισμό; Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι πασχίζουν να μην ξεχωρίζουν; Γιατί τους φαίνεται τόσο δύσκολο να διατηρήσουν την δική τους «ταυτότητα»; Είναι η ανάγκη να ανήκουν σε μια ομάδα; Φταίει το γεγονός πως αρκετοί δεν έχουν ακόμα βρει την δική τους «ταυτότητα» κι έτσι δεν ξέρουν τι ακριβώς πρέπει να διατηρήσουν; Είναι μήπως δυνατότερο το σύστημα του περίγυρου που ζει πιο βολικά όταν μας καλουπώνει;

unexpected-2

Ο ανατρεπτικός  Σαλβαντόρ Νταλί (που τυχαίνει να είναι πολύ αγαπημένος μου), είχε πει πως «αυτοί που δεν θέλουν να μιμηθούν τίποτε, δεν παράγουν τίποτε». Αναφερόταν –υποθέτω- στο ότι στην τέχνη (και όχι μόνο) δεν υπάρχει παρθενογένεση. Όλοι σίγουρα από κάπου έχουμε πάρει το έναυσμα για να δημιουργήσουμε κάτι. Υπό αυτή την έννοια λοιπόν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ενίοτε κάτι ή κάποιον μιμούμαστε. Αυτό δεν σταματά την ύπαρξη αυθεντικότητας βέβαια, ούτε την γέννηση πρωτότυπων πραγμάτων, δημιουργημάτων, ιδεών γιατί ακόμα και αν μια εικόνα γνωστή ήταν αφορμή να παραχθεί κάτι, έχει δεχτεί την επιρροή του δημιουργού(με την μοναδική του προσωπικότητα) ώσπου να βγει στο φως και εκεί ακριβώς διαφοροποιείται από το αρχικό έναυσμα, που ήταν κάτι ήδη γνωστό. Αρκεί βέβαια αυτός που το «γέννησε», να έχει απλώς εμπνευστεί από κάτι και να μην το έχει αντιγράψει. Αν, για παράδειγμα, δω ένα σπίτι που ο ιδιοκτήτης του το έχει βάψει κόκκινο σε μια περιοχή που κανείς άλλος δεν τόλμησε να ξεφύγει από το λευκό, ίσως πάρω θάρρος από την έλλειψη κόμπλεξ που τον έκανε να ακούσει την επιθυμία του και χτίσω το τουριστικό μου γραφείο σε σχήμα πλοίου ή αεροπλάνου. Αν όμως δω το κόκκινο σπίτι και πάω απλώς να βάψω και το δικό μου παραδίπλα κόκκινο, τότε μιλάμε για μια διαφορετική περίπτωση.

Αυτή η έννοια της μίμησης βέβαια που λέει ο Νταλί, δεν είναι ίδια με εκείνη που αναφέρω στην αρχή του κειμένου μου. Διότι, άλλο μίμηση και άλλο μιμητισμός. Η κοινωνία μας έχει μπόλικο από δαύτον (στην τέχνη, στο ντύσιμο, στις απόψεις, στις συμπεριφορές, στο τι μουσική ακούει καθένας) και συχνά αναρωτιέμαι πώς θα μπορέσουμε να τον ξεφορτωθούμε ή, τέλος πάντων, να ανακόψουμε κάπως την σαρωτική του πορεία. …  Πρόσταξε η θεά μόδα –διά στόματος των αγγελιαφόρων της των μόδιστρων ανά τον κόσμο- ότι π.χ. φέτος θα φορεθεί το καρό; Ε, κάνε μια βόλτα έξω και θα δεις μια κοινωνία πηγμένη στα τετραγωνάκια! Είπε την άλλη χρονιά ότι επιθυμεί να τιμήσει τα στενά σκισμένα τζιν; Βγες να περπατήσεις και θα χορτάσει το μάτι σου ντένιμ! Έβγαλε διαταγή την επόμενη σεζόν για στενό παντελόνι με πεσμένο καβάλο σαν βράκα Κρητικού; Ρίξε μια ματιά έξω και θα δεις πλημμύρα από γυναίκες όλων των ηλικιών, να κυκλοφορούν σαν τον Μανωλιό το Κρητικάτσι! Έτσι, χωρίς κανένα κριτήριο, χωρίς όλο αυτό να περνά από οποιοδήποτε φιλτράρισμα ή κριτική σκέψη για το αν τους ταιριάζει ή όχι. Θα είναι στην μόδα; Θα το κάνουν. Θα είναι αυτό που θα προτιμήσουν σχεδόν όλοι; Ε, αυτό αρκεί ως επιχείρημα για να το κάνουν.

marc-jacobs-newyork-fashion-week-2012-blankstareblink-horz

Ομοίως λειτουργούν τα πράγματα και σε άλλες περιπτώσεις. Θέλουν οι δισκογραφικές εταιρείες να μας πλασάρουν –με την βοήθεια των ραδιοφωνικών παραγωγών- ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής; Άπαξ και το αποφάσισαν, θα φουλάρουν τα ερτζιανά από τους εκπροσώπους της, μέχρι να πειστεί κάθε ακροατής ότι του αρέσουν, μέχρι να μάθει κάθε εγκέφαλος διά της επανάληψης κάθε στίχο –όσο ρηχός ή βλακώδης και αν είναι.

Από την παγίδα αυτή δεν ξεφεύγουν ούτε εταιρείες, ομάδες, παρέες που ασχολούνται με ίδια ενδιαφέροντα. Ναι, σίγουρα μια ομάδα –όποια σύνδεση και αν έχουν τα μέλη της, επαγγελματική ή σχετική με κάποιο χόμπυ- χαρακτηρίζεται από μια κοινή ασχολία και διέπεται από μια νοοτροπία την οποία υιοθετούν όσοι συμμετέχουν. Αλλιώς, δεν θα συνδέονταν. Όμως, μέσα σε αυτό το πλαίσιο, δεν σημαίνει ότι καθένας από αυτούς πρέπει να ξεχάσει την δική του μοναδικότητα! Επειδή σε μια εκδήλωση της εταιρείας που δουλεύεις, όλοι αυτό-φωτογραφίζονται και γράφουν μια συγκεκριμένη ατάκα ως συνοδευτική της selfie, δεν είναι υποχρεωτικό να κάνεις ακριβώς το ίδιο κι εσύ. Αν αρχίσεις να μιλάς όπως μιλούν, να ξεχνάς εντελώς αυτά που αρέσουν σε σένα, να καλουπώνεσαι σύμφωνα με τα πρότυπα που η συγκεκριμένη ομάδα συναδέλφων υιοθετεί, τότε πού ακριβώς βρίσκεσαι εσύ; Θυμάσαι; Θέλεις να θυμάσαι ή απλώς είναι πιο ασφαλές να μην ξεχωρίζεις για να μην αναγκάζεσαι να απαντάς σε σχόλια περί της διαφορετικότητας που εμφανίζεις ενίοτε;

index

Η επιθυμία να ανήκουμε σε κοινωνικές ομάδες είναι στην φύση μας. Όχι μόνο δεν είναι κάτι αρνητικό, αλλά το να μπορούμε να ενταχθούμε σε τέτοια οργανωμένα σύνολα, με ανθρώπους που έχουν κοινούς σκοπούς και οράματα με μας, είναι αναπόσπαστο κομμάτι ανάπτυξης της προσωπικότητάς μας. Αυτό όμως είναι διαφορετικό από την  άρνηση της προσωπικής μας ταυτότητας και την αυτό-υποτίμηση. Πρώτο χρέος μας απέναντι στον εαυτό μας και στην ίδια την ζωή, είναι να είμαστε ο εαυτός μας! Το ότι έχουμε ανάγκη την αίσθηση του «εμείς», το ότι αυτό είναι κάτι όμορφο εκτός από χρήσιμο, δεν σημαίνει ότι θα το πετύχουμε διαμέσου της τυφλής υιοθέτησης όλων των χαρακτηριστικών άλλων ανθρώπων, χωρίς κριτήριο το πώς αισθανόμαστε εμείς με καθένα από αυτά τα χαρακτηριστικά. Δεν είμαστε μαριονέτες χωρίς προσωπική άποψη, συνείδηση, σκέψη. Καθένας μας είναι μια μονάδα με δικά της ενδιαφέροντα, δική της πνευματικότητα και δικαίωμα να επιλέγει τι θέλει να υιοθετήσει και τι όχι, ανεξάρτητα, χωρίς επιρροή από την πιθανή (μάλλον, σίγουρη) διαφωνία άλλων ανθρώπων. Αρκεί φυσικά να μην καταπατάμε δικαιώματα και ελευθερίες των υπόλοιπων μελών του κοινωνικού συνόλου.

images

Χρειαζόμαστε μια ξεκάθαρη φωνή αντίδρασης στην προσπάθεια άλλων (συστημάτων ή ανθρώπων) να μας μετατρέψουν σε μάζα από παπαγαλάκια που θα μοιάζουν σε όλα και θα ζουν μακριά από την αληθινή επαφή με τον εαυτό τους.

5581828_keep_calm_and_stay_unique

Δημοσιεύθηκε από

Η Ανθή μεγάλωσε διατυμπανίζοντας πως θα γίνει ηθοποιός. Δεν έγινε. Παρακολούθησε σεμινάρια υποκριτικής και συνεχίζει να αγαπάει το θέατρο. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Πειραιά,στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών. Εργάζεται από τα 16 και είναι περήφανη γι’ αυτό. Τα τελευταία δέκα χρόνια ασχολείται με πωλήσεις και ανάπτυξη δικτύου πωλητών στον κλάδο της υγιεινής διατροφής, ως σύμβουλος ευεξίας. Πρόσφατα απέκτησε πιστοποίηση ως «weight management specialist» ώστε να ενισχύσει την εμπειρία και την γνώση της στον τομέα αυτόν. Αυτό τον καιρό παρακολουθεί ένα πρόγραμμα του Πανεπιστημίου Αιγαίου για πιστοποιημένη κατάρτιση στην Συμβουλευτική και το Life Coaching. Έχει ιδρύσει και συν-διευθύνει την εταιρεία Euphoria&Spirit που δραστηριοποιείται στο τρίπτυχο Ευεξία-Πολιτισμός-Προσωπική Ανάπτυξη. Εκεί συνδυάζει τους τρεις αυτούς τομείς που αγαπά και ενώνει ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα. Από μικρή απολάμβανε την ενασχόληση με την γραφή αλλά δεν σχεδίαζε να οδηγήσει τα γραπτά της μπροστά στα μάτια άλλων.Τελικά το έκανε. Εδώ και αρκετά χρόνια εκφράζεται γραπτώς μέσα από το blog της και γράφει διηγήματα.Το πρώτο της βιβλίο εκδόθηκε το 2015. Έχει προσέξει πως αυτά που δηλώνει φωναχτά πως θα κάνει, παίρνουν συνέχεια παράταση, ενώ εκείνα που τελικά κατορθώνει να ολοκληρώσει, είναι αυτά που δουλεύει ήρεμα και αθόρυβα.Είναι παντρεμένη και έχει ένα παιδί. Είναι 33 ετών. Συχνά αισθάνεται μεγαλύτερη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s