Anthi Psomiadou

Writer, Life Coach, Human Behaviour Researcher

Camel Park Sorrow

Προ ημερών επισκέφτηκα για μία ακόμα φορά με τον γιο μου το Camel Park, ένα ωραίο πάρκο με ζώα και δραστηριότητες για παιδιά που βρίσκεται στον Μαζωτό, στην Λάρνακα. Ο υιός περνά πάντα ωραία εκεί τόσο γιατί προτιμά τους εξωτερικούς χώρους από τους κλειστούς παιδότοπους, όσο και γιατί έχει ιδιαίτερη αγάπη στα ζώα. Ποτέ ως τώρα δεν είχε ζητήσει να κάνει την περιβόητη βόλτα πάνω στην καμήλα και εγώ ουδέποτε τον πίεσα γιατί προτιμούσα να το αποφασίσει μόνος του. Η ώρα εκείνη λοιπόν, ήρθε…

 

Σε κάθε μας επίσκεψη ως εκείνη την ημέρα, ταΐζαμε τα ζώα με χαρούπια, συζητούσαμε γι’ αυτά και τα παρακολουθούσαμε, κάναμε περίπατο, γλιστρούσαμε στις τσουλήθρες (ναι, κι εγώ!), πίναμε τους χυμούς μας, κάναμε κούνια και κάποια στιγμή φεύγαμε. Ζήτησε λοιπόν την βόλτα στην καμήλα, όχι βλέποντας κάποιον εκεί να κάνει το ίδιο αλλά δυο μέρες νωρίτερα, όταν εξέφρασε την επιθυμία να πάμε. Βρεθήκαμε στην πλάτη του πλάσματος και ενώ εκείνος το απόλαυσε (αλίμονο αν δεν απολάμβανε στιγμές στην ανέμελη ηλικία των δυόμισι ετών!), εγώ ένιωσα να υποφέρω από ενοχές συνδυασμένες με θλίψη, αισθανόμενη να συμπάσχω με την καμήλα για τον καταναγκασμό στον οποίο την υποβάλουν οι υπεύθυνοι του πάρκου, με συνένοχους εμάς τους επισκέπτες.

«Άκουσα» την βουβή της διαμαρτυρία. Ένιωσα ότι θρηνώ για όλα τα έμβια όντα που υφίστανται καταπίεση και κακοποίηση. Κάθε της βήμα με βύθιζε όλο και πιο πολύ στην απογοήτευση για το πόσο λίγοι άνθρωποι ενδιαφέρονται για τέτοια πράγματα, ειδικά όταν πρόκειται για ζώα, θαρρείς και εμείς είμαστε ανώτερες ψυχές από αυτά. Βλέποντας δε τον υπάλληλο του πάρκου να την πιέζει να καθίσει, να της δένει τα λυγισμένα πόδια με σχοινί και να την τραβά αργότερα στην διάρκεια της βόλτας χωρίς κανένα ενδιαφέρον για τα μουγκρίσματα που μια δυο φορές ακούστηκαν από το δύσμοιρο ζώο, πέρασα από την θλίψη στον θυμό και πάλι πίσω, καταλήγοντας με το βλέμμα προς τον ουρανό να ρωτώ «γι’ αυτό την δημιούργησες ή μήπως για να ζει ελεύθερη»;

20130629-231324

 

Επιστρέφοντας στην αφετηρία της διαδρομής, η ατμόσφαιρα μόνο με σχήμα οξύμωρο θα μπορούσε να παρομοιαστεί, αφού ένας απέραντος ενθουσιασμός –εκφρασμένος από τα παιδιά που περίμεναν την σειρά τους και θα ακολουθούσαν-  συνυπήρχε με την δική μου παράξενη μελαγχολία την οποία παραμέρισα για να παίξω με τον Χρηστάκο, ώσπου να έρθει η ώρα που θα την εξέφραζα στο blog μου.

Ίσως χαρακτηριστώ υπέρμετρα συναισθηματική, υπερβολική ή και ανεδαφική, αφού σίγουρα υπάρχουν στην καθημερινότητα «τόσα άλλα θέματα σοβαρά να ασχοληθούμε», παίρνοντας απόφαση πως δεν μπορούμε να ελέγξουμε τα πάντα στην ζωή, δεν είναι δικό μας πρόβλημα ο καταναγκασμός που υφίστανται ζώα για εμπορικούς σκοπούς και, τέλος πάντων, ότι δεν θα αλλάξει κάτι αν εγώ δεν ανέβω ξανά σε καμήλα, απέχοντας από αυτή την …ψυχαγωγική δραστηριότητα σε μια προσπάθεια διαμαρτυρίας.  Ουδεμία σημασία έχει για μένα το πώς θα κριθώ. Εγώ μ’ αυτό τον τρόπο βίωσα αυτή την αποκλειστικά διασκεδαστική για άλλους μα επίπονη για μένα τσάρκα και διόλου δεν με απασχολεί το πόσο ρομαντικό ή ανόητο φαίνεται σε κάποιους. Αυτό που τρέχει στο μυαλό μου τώρα είναι ένα υπέροχο ρητό του Τζόνας Σαλκ:

«Αν όλα τα έντομα εξαφανίζονταν από τη Γη, μέσα σε 50 χρόνια όλη η ζωή στον πλανήτη θα τέλειωνε. Αν το ανθρώπινο είδος εξαφανιζόταν από τη Γη, μέσα σε 50 χρόνια όλες οι μορφές ζωής θα ευδοκιμούσαν».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Information

This entry was posted on 7 Ιουνίου 2017 by and tagged , , , , .

Πλοήγηση

Κανόνες για σχολιασμό κειμένων του blog και χρήση της φόρμας επικοινωνίας

Ευπρόσδεκτος ο σχολιασμός κειμένων μου και οποιοδήποτε μήνυμα θα ήθελες να μου στείλεις, αρκεί αυτό που θες να εκφράσεις να μην είναι προσβλητικό,άσεμνο,χυδαίο και γενικώς, προϊόν μνησικακίας.Η αρνητική κριτική ή η διαφωνία για κάτι που γράφω, δεν εμπεριέχονται στον περιορισμό που αναφέρεται πιο πάνω.Μπορείς να τα εκφράσεις αρκεί να μην είναι αφορμή για προσωπική επίθεση άνευ λόγου και αιτίας ή λόγω εθισμού στην δημόσια αντιπαράθεση,φαινόμενο αρκετά συχνό στην εποχή μας. Να έχεις μια υπέροχη μέρα!

«We shall not cease from exploration

And the end of all our exploring

will be to arrive where we started

and know the place for the first time»

                            T.S.Eliot

Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι…

Άδεια Creative Commons
Το περιεχόμενο του συγκεκριμένου site χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού 3.0 Ελλάδα
Άρα, αν σ' αρέσει η γραφή, γράψε δικές σου σκέψεις με δικό σου τρόπο. Τα κείμενά μου δεν είναι προς κλοπή. Όχι επειδή τα θεωρώ αριστουργήματα.Απλώς,είναι δικά μου δημιουργήματα και δεν θα μου άρεσε να τα δω αλλού με υπογραφή άλλου. Ό,τι θεωρείς χρήσιμο και θες να το εντάξεις σε δικό σου γραπτό, το παίρνεις, αρκεί να αναφέρεις ότι το βρήκες εδώ και το έχει γράψει ...κάποια Ανθή Ψωμιάδου.

Αρέσει σε %d bloggers: