Anthi Psomiadou

Writer, Life Coach, Human Behaviour Researcher

Ωτίτιδας διδάγματα (και υπενθυμίσεις)

Ο αγαπημένος μου ο Albert Einstein είπε κάποτε ότι «Υπάρχουν δυο τρόποι για να ζήσεις. Μπορείς να ζήσεις σαν τίποτα να μην είναι θαύμα ή μπορείς να ζήσεις σαν το οτιδήποτε να είναι ένα θαύμα». Θα κάνω μια μικρή παραλλαγή στα ωραία του λόγια και θα πω «Μπορείς να ζήσεις σαν τίποτα να μην είναι μάθημα ή μπορείς να ζήσεις σαν το οτιδήποτε να είναι μάθημα».  Πιστεύω ακράδαντα πια ότι ένας τρόπος ζωής με αυτή την οπτική, είναι μια διαρκής τροφοδότηση του πνεύματος με σπουδαίο υλικό και κρατά μόνιμα μια μαγεία μέσα στο κεφάλι μας μέσω των ανακαλύψεων για τον εαυτό μας και τον κόσμο που μας περιβάλλει.

Στα πλαίσια αυτής της στάσης ζωής την οποία έχω από καιρό υιοθετήσει, διαπίστωσα προ ημερών πόσα υπέροχα πράγματα βίωσα, με πόσα προβληματίστηκα και πόσα συμπέρανα από μια επίπονη (ΕΠΙΠΟΝΗ) ωτίτιδα που μου πρόσφερε δέκα μέρες διαρκούς πόνου αλλά και πολλών διδαγμάτων.

Κάθε φορά που το σώμα μου βρίσκεται στο πεδίο της μάχης με αντίπαλο κάποιο μικρόβιο, ιό ή οτιδήποτε παραπλήσιο, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι όταν ξυπνώ το πρωί είναι η μεγάλη αξία της υγείας. Όταν πρέπει να διεκπεραιώσω διάφορα πράγματα στην διάρκεια της ημέρας, παρέα  με  την ανημποριά, τον πόνο και τα υπόλοιπα συνοδευτικά της ασθένειας, όταν νιώθω πως χρειάζεται να καταβάλλω πολύ περισσότερη προσπάθεια απ’ ό,τι συνήθως για να «βγει» η μέρα, τότε μια φωνή δυνατή μέσα μου λέει διαρκώς «Μα, πόσο σημαντική είναι η υγεία μου τελικά»! Φυσικό επακόλουθο είναι το «Αυτά να τα θυμάσαι κυρία μου σε λίγες μέρες που θα είσαι περδίκι»!

Σε όλη σχεδόν την διάρκεια του εν λόγω δεκαημέρου, δεν είχα δυνατότητα να φάω στερεή τροφή, αφού κάθε κατάποση –ακόμα και μικρής γουλιάς νερού- έφερνε αφόρητο πόσο στα αυτιά και τον λαιμό μου. Άλλη μεγάλη συνειδητοποίηση τότε ήταν η εξής… «Ώστε έτσι νιώθουν οι άνθρωποι που βρίσκονται σε τελευταίο στάδιο μιας σοβαρής ασθένειας ή γενικά για κάποιον λόγο κοντά στον θάνατο και δεν μπορούν να φάνε καθόλου»; Πόσο έντονα το αισθάνθηκα αυτό! Όχι τόσο για το ίδιο το φαγητό –ήξερα ότι μερικές μέρες αργότερα θα έτρωγα- όσο για εκείνη την αίσθηση της ασθένειας που σε διαποτίζει, εκείνη την α π ο μ ά κ ρ υ ν σ η   α π ό   τ η ν   ζ ω ή –διότι νερό και τροφή, ας μην το αρνούμαστε- είναι συνυφασμένα με την ζωή. Ναι, ήξερα ότι για μένα ήταν προσωρινό όμως, αυτό δεν με εμπόδιζε να το βιώνω έντονα. Ούτε και να μην σκέφτομαι εκείνους που δεν μπορούν να έχουν ούτε τα απαραίτητα στο τραπέζι τους, τόσους ανθρώπους σ’ αυτό τον κόσμο που ενώ η τροφή είναι δίπλα τους, δεν τους επιτρέπεται η πρόσβαση σε αυτήν. Έτσι νιώθουν;

Μαθημάτων συνέχεια με την έννοια της αυτό-πειθαρχίας να κυριαρχεί στο μυαλό μου εκείνες τις μέρες. Καμία επιδρομή στο ψυγείο για λιχουδιές(τι λιχουδιές; Ούτε τα βασικά δεν μπορούσα να φάω!), καμία διάθεση καν για τέτοια επιδρομή! Αυτά να τα θυμάσαι γλυκέ μου εαυτέ όταν θα λες «δεν μπορώ να αντισταθώ, χρειάζομαι γλυκό»! Είδες λοιπόν τι συμβαίνει όταν κάτι άλλο –πιο σημαντικό και πιο μεγάλο– αποκτά πιο συνειδητά προτεραιότητα; Διότι, εφόσον υποφέρεις τρώγοντας, πού μυαλό για διατροφικές παρασπονδίες και λαιμαργίες; Είναι πιο δυνατή η ανάγκη να αποφύγεις τον πόνο!

Όπως, πιο δυνατή από όλα ήταν –και αυτό το ήξερα γιατί το έχω ούτως ή άλλως, ειδικά από τότε που έγινα μητέρα- η αυτόματη, χωρίς σκέψη για τον εαυτό μου και τους πόνους ή τον πυρετό, η αυθόρμητη, η ούτως ή άλλως για εκεί προορισμένη φροντίδα του γιου μου. Για μία ακόμα φορά –όπως πάντα τα τελευταία  τρία χρόνια- συνειδητοποίησα τις αντοχές που σου φέρνει στην επιφάνεια η μητρότητα. Δεν υπάρχει πυρετός, πόνος εμμηνορρυσίας, νύστα, πείνα, δίψα, στεναχώρια, κούραση, ασθένεια (άρα ούτε και ωτίτιδα) που να μπορεί να με κάνει να μην φροντίσω τον γιο μου. Πόσο ισχυρός δεσμός αυτός με τον οποίο διάλεξε η φύση, ο θεός, το σύμπαν (όπως θέλει ας το ονομάσει καθένας) να μας δέσει με κείνο το πλάσμα που κυοφορήθηκε και διαμορφώθηκε από σπόρος σε άνθρωπο μέσα μας!

Κι όταν οι δυνάμεις ανακτήθηκαν, όταν ο πόνος έφυγε και πήρε μαζί φλεγμονές, στοματίτιδες και πυρετούς, ήρθε ξανά εκείνη η αίσθηση της ζωής σαν αεράκι που μπαίνει με κάθε ανάσα και φτάνει και στ’ ακροδάχτυλα ακόμα! Είναι εκεί που δυναμώνεις ξανά την μουσική στο αυτοκίνητο γιατί έχεις –πάλι- όρεξη να τραγουδήσεις. Είναι εκεί που οδηγείς, κοιτάζεις τον ουρανό και αισθάνεσαι πως μπορείς και πάλι να κατακτήσεις την ζωή και να πετάξεις ψηλά. Είναι τότε που το χιούμορ επανέρχεται στα ίδια με πριν επίπεδα και γελάς πιο εύκολα. Και σε διακατέχει ξανά εκείνη η στιβαρότητα που η καλή υγεία σου προσφέρει, υπενθυμίζοντάς σου την μεγάλη της αξία.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν στον θεό που διάλεξε να μου στείλει τούτα τα διδάγματα και με φώτισε ώστε να τα «δω».

quote-all-life-lessons-are-not-learned-at-college-she-thought-life-teaches-them-everywhere-lucy-maud-montgomery-38-12-95

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Information

This entry was posted on 29 Οκτωβρίου 2017 by and tagged , , , , .

Πλοήγηση

Κανόνες για σχολιασμό κειμένων του blog και χρήση της φόρμας επικοινωνίας

Ευπρόσδεκτος ο σχολιασμός κειμένων μου και οποιοδήποτε μήνυμα θα ήθελες να μου στείλεις, αρκεί αυτό που θες να εκφράσεις να μην είναι προσβλητικό,άσεμνο,χυδαίο και γενικώς, προϊόν μνησικακίας.Η αρνητική κριτική ή η διαφωνία για κάτι που γράφω, δεν εμπεριέχονται στον περιορισμό που αναφέρεται πιο πάνω.Μπορείς να τα εκφράσεις αρκεί να μην είναι αφορμή για προσωπική επίθεση άνευ λόγου και αιτίας ή λόγω εθισμού στην δημόσια αντιπαράθεση,φαινόμενο αρκετά συχνό στην εποχή μας. Να έχεις μια υπέροχη μέρα!

«We shall not cease from exploration

And the end of all our exploring

will be to arrive where we started

and know the place for the first time»

                            T.S.Eliot

Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι…

Άδεια Creative Commons
Το περιεχόμενο του συγκεκριμένου site χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού 3.0 Ελλάδα
Άρα, αν σ' αρέσει η γραφή, γράψε δικές σου σκέψεις με δικό σου τρόπο. Τα κείμενά μου δεν είναι προς κλοπή. Όχι επειδή τα θεωρώ αριστουργήματα.Απλώς,είναι δικά μου δημιουργήματα και δεν θα μου άρεσε να τα δω αλλού με υπογραφή άλλου. Ό,τι θεωρείς χρήσιμο και θες να το εντάξεις σε δικό σου γραπτό, το παίρνεις, αρκεί να αναφέρεις ότι το βρήκες εδώ και το έχει γράψει ...κάποια Ανθή Ψωμιάδου.

Αρέσει σε %d bloggers: