Copy of Untitled Design

 

Προ ημερών, την ώρα που έφτασα στο σχολείο του γιου μου και ενόσω τον περίμενα να βγει από το αυτοκίνητο, συζητούσαμε. Μια άλλη μαμά δίπλα, μου είπε «Συγνώμη που παίρνω το θάρρος αλλά ήθελα να σου πω ότι σε έχω προσέξει πολλές φορές την ώρα που φτάνεις εδώ με τον γιο σου και μου αρέσει πολύ ο τρόπος που κάνετε διάλογο. Είσαι πολύ ήρεμη. Εγώ δεν μπορώ». Της απάντησα ότι καθένας έχει το δικό του στυλ και αναπτύσσει τη δική του μέθοδο επικοινωνίας με το παιδί του. Για μένα,εξήγησα, ο Χρήστος ήταν εξ’ αρχής ένας άνθρωπος που αξίζει να έχει την προσοχή μου,τον σεβασμό μου, το βλέμμα μου στραμμένο σ’ εκείνον όταν μιλά. Ήταν απόφαση που είχα λάβει από νωρίς σε αυτό μου τον ρόλο.

Λίγο αργότερα, ακριβώς έξω από την είσοδο του σχολείου και ενώ η μητέρα εκείνη βρισκόταν ακριβώς μπροστά μας, έστρεψε το κεφάλι της προς εμένα και μου είπε «Αυτό που εννοούσα πριν ήταν ότι έχεις υπομονή και αυτό φαίνεται. Εμένα δε μου το επιτρέπουν»,δείχνοντας τα δυο της παιδιά.

Σκεφτόμουν λοιπόν μετά, ότι η γυναίκα αυτή, ζει στην εξής πλάνη (και το εκφράζω με συμπάθεια προς εκείνη, αφού εξάλλου αυτή η πλάνη είναι  το μόνιμο περιβάλλον των περισσότερων ανθρώπων). Πιστεύει -σε ό,τι αφορά εμένα εν προκειμένω- ότι ο τρόπος που αντιμετωπίζω τον γιο μου, εξαρτάται αποκλειστικά από το ίδιο το παιδί, από το πώς είναι ο Χρήστος ως χαρακτήρας. Ενώ σ’ εμένα είναι σαφές ότι η στάση μου έχει σχέση με το τι γονέας έχω αποφασίσει εγώ να είμαι. Ουκ ολίγες οι φορές που θα μπορούσα να ωρύομαι και να χάνω την υπομονή μου ξεσπώντας στο παιδί. Όμως δεν επιλέγω αυτό.

Η πλάνη λοιπόν αυτή, κυριαρχεί στη ζωή πολλών ανθρώπων και, γενικευμένη πια -φεύγοντας από τη συγκεκριμένη μαμά κι εμένα- διατυπώνεται ως πεποίθηση πως η συμπεριφορά μας εξαρτάται από εξωτερικούς παράγοντες, η ευθύνη για τη στάση και τον τρόπο μας δεν είναι δική μας και προκαλείται από τους άλλους.

Μπορώ να αντιληφθώ γιατί αυτή είναι η νοοτροπία των περισσοτέρων. Η ανάληψη ευθύνης είναι μια δύσκολη υπόθεση και ο Εαυτός είναι ένας σκληρός αντίπαλος. Όμως, όλα τα εξωτερικά ερεθίσματα, μέσα από αυτού το φίλτρο περνούν και είναι δική του (δική μας) υπόθεση το ποια στάση θα κρατήσουμε σε καθετί.

Με αγάπη και συμπάθεια λοιπόν για τους συνανθρώπους μου(συνταξιδιώτες…), έγραψα και αφηγήθηκα στο podcast μου, ένα παραμύθι για ενήλικες.

Μπορείτε να το ακούσετε εδώ: A. On Air – «Πολύμορφο»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.