Εγώ, η κοινωνία

Πηγή φωτογραφίας: Unsplash/ Youssef Naddam

Τέρας τρέφεις εντός, τερατώδεις αναπαραστάσεις θα αντικρίζεις.
Αγάπη καλλιεργείς εντός, αγάπης φυτείες θα φουντώνουν γύρω σου.
Σύγκρουση των δύο μέσα, πεδίο μάχης το έξω σου.
Εσύ ο γεωργός, εσύ και η σοδειά του κόσμου.

Την ώρα που φωνάζεις συνθήματα σε πορείες,
την ώρα που ο λάρυγγάς σου γίνεται σάλπιγγα για ειρήνη
και οι διογκωμένες φλέβες στους κροτάφους σου ηχούν άσβεστο πάθος,
θυμήσου πως η μάχη είναι πρώτα στο απλό «κάθε μέρα».

Εκεί επένδυσε τη φλόγα,
στο «κάθε μέρα» το απλό, το ελεύθερο επετείων.
Στο «κάθε μέρα» το ατομικό, το δικό σου, το οικείο.
Αυτή είν’ η δική σου συμβολή στην άρση του συνόλου.

Όσο δεν αγωνίζεσαι για ανύψωση δική σου,
καμία μεταρσίωση δε θα ‘βρει τη φυλή σου.
Όσο δε βάζεις στον φακό όσα εντός κοχλάζουν,
κανένα ξεκαθάρισμα δε θα συμβεί στον κόσμο.

Όσο το ασυνείδητο νικά το συνειδητό σου,
αβάσταχτη θα ‘ναι η ζωή, ψευδασφάλεια το εύκολό σου.
Το αυτόματο και βολικό, αν δεν κατεδαφίσεις,
καμία απελευθέρωση δε μένει να γνωρίσεις.

Ένας τυφώνας άγριος θα ‘ρθει αν επιλέξεις
το οικείο οικοδόμημα να πας να αποσυνθέσεις.
Μα είναι πάνω εκεί –ενόσω εν γνώσει γκρεμίζεις–
που εξέλιξη θα σημειωθεί, για ανώτερα να χτίσεις.

Το μέσα είν’ η ευθύνη σου, κι όχι πρώτα το έξω.
Του έξω η μεταμόρφωση, θα βγει απ’ τη δική σου.
Μόνο οι προσκολλήσεις σου, διχάζουν το ένα και το όλον.
Ταυτόχρονα με τον εαυτό, θ’ ανυψωθούν οι «άλλοι».

Ατόφια γνώση έχεις εντός, μα είναι καλυμμένη.
Το πέπλο αναπόλησης κουκούλωσε τη Μνήμη.
Διόλου ακατόρθωτες δεν είν’ οι απο-καλύψεις.
Δράσε ορθά, συνειδητά, με άφοβη ευθύνη.

Έτσι θα δεις ειρήνη εκτός· μόνο αν εντός τη φέρεις.
Τότε αγαπάς το συλλογικό· όταν τα βρεις μ’ εσένα.
Μια ακόμα ταύτιση αναδύεται: του «πάντα» και του «τώρα».
Κι έτσι ορίζεις τόπο σου του αιώνιου τη χώρα.

Αναζητώντας το Λογιστικό …μέρος μας. (Εσύ τι λες, Πλάτωνα; Θα τα καταφέρουμε; )

Πηγή φωτογραφίας: Unsplash / Ryoji Iwata

Τι απέγινε η κριτική μας Σκέψη;
Την έχουμε βάλει για ύπνο
να ξεκουραστεί για μια ζωή;
Την υποχρεώσαμε να πέσει σε μόνιμη «χειμερία νάρκη»;

Έχουμε ξεχάσει τη σοφία μας;
Πώς τολμήσαμε να θάψουμε
την κουκουβάγια της Αθηνάς
σε ένα ασφυκτικό υπόγειο κλουβί;

Γιατί έχουμε γίνει βαρκούλες
που ανεμοδέρνονται από το θυμοειδές μέρος της ψυχής
και γίνονται έρμαια των υπόγειων ρευμάτων του επιθυμητικού;
Υπάρχει και πανδημία εθελοτυφλίας;

Μπορούμε να «δούμε» ξανά
αντί να κοιτάζουμε απλώς;
Μπορούμε να υπερβούμε την ψευδαίσθηση της άγνοιας
και να χρησιμοποιήσουμε τη βάση δεδομένων αιώνιας γνώσης που φέρουμε;

Θα διευρύνουμε την αντίληψή μας;
Θα επεκτείνουμε την οπτική μας, ώστε να ενταχθεί η αναστάτωση του θώρακά μας
μέσα στο πεδίο της παρατήρησής μας;
Έχουμε το θάρρος να (δια)χειριστούμε το όλον μας;

Θα καταφέρουμε να δώσουμε τα ηνία
στο λογιστικό μέρος της ψυχής
και να το αφήσουμε να ηγείται,
με τη συγκατάθεση του θυμοειδούς και του επιθυμητικού μέρους μας;

Εσύ τι λες, Πλάτωνα; Θα αυτο-διευρυνθούμε; Θα εν-αρμονιστούμε;

Πηγή φωτογραφίας: wikimedia.org / Leonidas Drosis

Τί είναι Ασάνζ; Όπως λέμε ντεκαπάζ;

πηγή φωτογραφίας: The Real News Network

Συνομιλώ στην παιδική χαρά με μια μητέρα και -αναφερόμενη σε κάτι σχετικό με τον Covid 19 –  επειδή αντιδρά με έκπληξη σε μια πληροφορία, καταλήγω στο πικρο-χιουμοριστικό σχόλιο «Ε, δεν έχει διαδοθεί ακόμα. Άλλωστε δεν είναι εποχές να αποκαλύπτονται στο ευρύ κοινό αλήθειες. Μην τρέχουμε σε δίκες τώρα σαν τον Ασάνζ». Παύση. Συλλαμβάνω ότι το όνομα που ανέφερα, δεν ακούμπησε  καμία σχετική πληροφορία στη βάση δεδομένων της κυρίας. Συνεχίζω κάπως έτσι «Τζούλιαν Ασάνζ; Υπόθεση Wikileaks;». Τίποτα και πάλι. Την αμηχανία σπάει ο γιος μου που καταφθάνει κάθιδρος και θέλει νερό.

Στη συνέχεια το ύφος της μαρτυρούσε ότι περίμενε να συνεχίσω αυτό που έλεγα νωρίτερα. Δίνω επιγραμματικά μια εικόνα για την υπόθεση και εισπράττω το «α, ναι, κάτι θυμάμαι τώρα» , με ένα ύφος που σαν να συνέχιζε μη λεκτικά τα λόγια της κάπως έτσι «…αλλά δεν έχω ασχοληθεί με το θέμα».

Στάδιο 1: ύφος Τι είναι Ασάνζ; Όπως λέμε ντεκαπάζ; Δε μου έχει πει κάτι η κομμώτριά μου. Στάδιο 2: ύφος Κάτι μου θυμίζει ο κύριος, αλλά είχα πιει πολλή σαμπάνια εκείνο το βράδυ και δεν πρόσεχα τι έλεγε…

Δε θα επικρίνω την κυρία που δεν είχε ιδέα για την υπόθεση Wikileaks, δε θα επικεντρωθώ καν στη συγκεκριμένη κυρία. Έχω όμως δικαίωμα να κρίνω -ως έχουσα κρίση, κριτική σκέψη κ.λπ- την κατάσταση, το γεγονός ότι ένα τέτοιο θέμα δεν άπτεται των ενδιαφερόντων της. Αυτή η κατάσταση, είναι απόρροια μιας στάσης -συνειδητής ή ασυνείδητης- των περισσότερων ανθρώπων που συναντώ και λέγεται «Δε με αφορά». Είναι εκείνη η νοοτροπία του «αφού δεν έχει γεμίσει η δική μου αυλή ποντίκια, γιατί να ασχοληθώ με την επιδρομή των ποντικιών στην αυλή του γείτονα;». (Μήπως επειδή αργά ή γρήγορα θα έρθουν και στη δική σου; )

Η δίκη του Ασάνζ για την έκδοσή του στις ΗΠΑ, διεξάγεται αυτές τις μέρες και το θέμα αυτό, είναι χαμηλού βαθμού προτεραιότητας ως ενημέρωση στα διάφορα ΜΜΕ. Δεν έχουμε χώρο και χρόνο για τέτοια, αφού τώρα εμείς χρειάζεται να είμαστε επικεντρωμένοι στο μοναδικό πράγμα που συμβαίνει σε ολάκερο τον πλανήτη. Τίποτα δεν είναι σε εξέλιξη δίπλα στον κορωνο-ιό. Τα έχει αφανίσει όλα. Λες και σταμάτησε η Γη να περιστρέφεται, σαν να έχει διακοπεί η περισσότερη δράση της ανθρωπότητας σε άλλους τομείς. Η πληροφόρηση περί αυτού, είναι πιο σαρωτική και από τον ίδιο τον ιό. Έχει φορέσει την κορώνα του και κάθεται σε θρόνο.

Παράλληλα, στο βασίλειο γύρω του, νόμοι ψηφίζονται, η ελευθερία μάχεται πληγωμένη από ακόντια, παίκτες παίζουν monopoly πάνω στον παγκόσμιο χάρτη, πράματα και θάματα λαμβάνουν χώρα αλλά εμείς είμαστε εστιασμένοι εκεί που μας βάζουν να εστιάσουμε.

Ο Ασάνζ κρατείται σε φυλακές υψίστης ασφαλείας της Αγγλίας, με παραβιάσεις των δικαιωμάτων του και σε ένα πλαίσιο αυστηρότερο ακόμα και από κάποιων περιπτώσεων  κράτησης εγκληματιών πολέμου και δικτατόρων στο παρελθόν. Παρακολουθεί τη δίκη μέσα από μια γυάλινη κατασκευή εντός της αίθουσας, από όπου δεν έχει δυνατότητα να κάνει αποτελεσματικά στοιχειώδεις συνεννοήσεις με τους δικηγόρους του.

Όμως, το θέμα και πάλι δεν είναι το πρόσωπο, αλλά η κατάσταση. Το ζήτημα δεν είναι ακριβώς αν θα εκδοθεί στις ΗΠΑ ο Ασάνζ και ποια θα είναι η ποινή του, αλλά το τι θα σημαίνει η -σχεδόν σίγουρη- καταδίκη του μετά, αν εκδοθεί στις ΗΠΑ. Τι θα σημάνει… Τι σήμα θα εκπέμψει…

Αυτά παθαίνουν όσοι αποκαλύπτουν στο ευρύ κοινό τις εγκληματικές πράξεις Κυβερνήσεων. Εκεί καταλήγουν όσοι πληροφορούν το κοινωνικό σύνολο για τις ύπουλες, απάνθρωπες, παράνομες στρατηγικές μεγάλων οργανισμών και στρατιωτικών δυνάμεων. Έτσι κινείται από κάποιους στο παρασκήνιο η πολιτική, την οποία με άλλο πρόσωπο βλέπουν οι πολίτες στο προσκήνιο. Αν ακολουθήσεις τον ίδιο δρόμο και θες να εκθέσεις στην ανθρωπότητα την αλήθεια, θα φτύσεις το γάλα της μάνας σου! Αν τολμάς, προχώρα.

Εμείς όμως, γιατί να αναστατωνόμαστε με τέτοια πράγματα; Γιατί να τα βάζουμε πάνω στο τραπέζι της κριτικής σκέψης και να βλέπουμε ολόκληρο το πλάνο όσων συμβαίνουν σ’ αυτή τη σφαίρα που κατοικούμε; Αφού στον Ασάνζ συμβαίνει. Όχι σε εμάς.

Εμείς τώρα να φροντίσουμε ΜΟΝΟ να μην κολλήσουμε κορωνο-ιό. Να προστατεύσουμε το σωματάκι μας, τη μυτούλα μας με τη μασκούλα μας, τη ζωούλα μας, τον μικροκοσμούλη μας και φυσικά, να συμπαρασταθούμε στο Σύστημα Υγείας της χώρας που χωρίς καμία δική μας ευθύνη, έφτασε να μην αντέχει τον …συνωστισμό. Να ακολουθούμε τις οδηγιούλες, να συμμορφωνόμαστε με τις -ντυμένες συγκινητική κοινωνική ευθύνη- διαταγούλες, να παρακολουθούμε μόνο τις σωστές ενημερωσούλες και να είμαστε φρόνιμοι.

Και θα μου πείτε Συνταξιδιώτες, «Δηλαδή τι; Να μην προσέχουμε σχετικά με τον ιό;». Να προσέχουμε. Αλλά να μην κάνουμε μόνο αυτό. «Δηλαδή τι; Να μην ενημερωνόμαστε σχετικά με τον ιό»; Να ενημερωνόμαστε, αλλά να μη στεκόμαστε εκεί. Να σκαλίζουμε λίγο την ενημέρωση αυτή. Να διερευνούμε. Να επεκτείνουμε το εύρος των πηγών μας. Να στοχαζόμαστε πάνω στην πληροφόρηση.

Και κυρίως, να παρακολουθούμε όσα εκτυλίσσονται παράλληλα με την πορεία του ιού, την ώρα που κάποιοι μας φωτίζουν μόνο μια συγκεκριμένη ζώνη, για να κοιτάζουμε εκεί και να μη βλέπουμε όσα είναι παραπλεύρως και τα αφήνουν στο σκοτάδι.

Να θυμηθούμε επίσης, ότι μπορει καθένας μας να είναι μονάδα αλλά αποτελεί μέρος συνόλου. Δεν είμαστε κρίκοι διάσπαρτοι σπασμένης αλυσίδας, αλλά κρίκοι ενωμένοι και αλληλοσυνδεόμενοι.

Εμείς όμως πιστεύουμε ότι δεν είναι δικό μας θέμα μια καταδίκη που καθορίζει την αν-ελευθερία στη ροή της πληροφόρησης. Όπως θεωρούμε ότι δε μας αφορά π.χ. το γεγονός ότι κάθε φορά που αγοράζουμε κάτι από το Amazon, ένας άνθρωπος στις αποθήκες του, έχει στη διάθεσή του μόνο μερικά δευτερόλεπτα να το βρει (με τον βούρδουλα των επιτηρητών να τον πιέζει να γίνει άνθρωπος-αστραπή), ώστε να ξεκινήσει η διαδικασία αποστολής πιο γρήγορα κι από γρηγορότερα!

«Παρακολουθείσαι από έναν υπολογιστή όσο χρόνο βρίσκεσαι στη δουλειά σου. Δεν λαμβάνεις γραπτές ειδοποιήσεις από κάποιον μάνατζερ, αλλά από έναν αλγόριθμο. Ξέρεις πάντα ότι υπάρχει ένας αλγόριθμος που καταγράφει κάθε σου κίνηση και ελέγχει αν δουλεύεις όσο πιο γρήγορα μπορείς. Αν υπάρχει μεγάλο κενό μεταξύ των πακέτων που θα δημιουργηθούν, ο υπολογιστής το ξέρει και σου στέλνει γραπτή ειδοποίηση και τότε απολύεσαι», εξηγεί ο Ίλια Γκέλερ που εργαζόταν στην Amazon ως επόπτης.

Να σημειωθεί ότι μία από τις εκδοχές τους για το «όσο πιο γρήγορα μπορείς», είναι να φορτώνεις 400 πακέτα/ ώρα, ήτοι να μην αφιερώνεις περισσότερα από 7 δευτερόλεπτα σε κάθε πακέτο…

Όπως θεωρούμε επίσης ότι δε μας αφορούν οι απάνθρωπες συνθήκες εντός των οποίων εργάζονται δουλεύουν άνθρωποι στα εργοστάσια της Apple στην Κίνα ή το γεγονός ότι φοιτητές υποχρεούνται να κάνουν εκεί την πρακτική τους (σε αντικείμενο άσχετο με τις σπουδές τους), δουλεύοντας νύχτα και υπό την απειλή ότι δε θα πάρουν πτυχίο αν δε συμμορφωθούν.

Δε νιώθουμε τι είναι αυτό που μας συνδέει με τη δολοφονία του George Floyd. Συνέβη μακριά κι αυτό, οπότε δεν κινδυνεύουμε από εκτόνωση καταπιεσμένων απωθημένων που βρίσκουν ως έρεισμα και μέσο εκδήλωσης την απόκτηση εξουσίας. Έχουν συγκεκριμένα εδάφη στα οποία εμφανίζονται αυτά τα φαινόμενα. Δε σχετίζονται με όλη την κοινωνία…

Αυτά που νομίζουμε ότι δε μας αφορούν, είναι τουβλάκια από ντόμινο. Πέφτοντας, προκαλούν μια σειρά από άλλες πτώσεις. Επηρεάζουν σταδιακά μια πορεία που θα φτάσει και σε εμάς.

Αλλά μπορεί να μη μας πνίξει το κύμα. Ίσως να είμαστε αμπαρωμένοι λόγω coron-o-lockdown.

πηγή φωτογραφίας: patrisnews

Θα εκπαιδεύσουμε τα παιδιά στη φίμωση λοιπόν;

Πηγή φωτογραφίας: brainvsbook.wordpress.com (το «x» είναι δική μου παρέμβαση)

Πριν από μερικά χρόνια, όταν χρειάστηκε να κάνει η Cristie (γαλλικό μπουλντόκ και μεγάλη μου αγάπη που ταξιδεύει τώρα άυλη κάπου  στο σύμπαν) μία συγκεκριμένη εξέταση για την οποία πάντα εξέφραζε δυσφορία και θυμό, οι κτηνίατροι μου είπαν «θα χρειαστεί να την κρατήσετε αλλά αν φοβάστε ότι θα σας δαγκώσει, να της βάλουμε φίμωτρο για λίγο». Και εγώ απάντησα «ας με δαγκώσει όσο θέλει. Φίμωτρο δεν της βάζω με τίποτα». Ποιος θα μου το ‘λεγε λοιπόν ότι χρόνια αργότερα, θα επέβαλλαν κάποιοι να βάλω μάσκα/φίμωτρο στον γιο μου…

Η απόφαση ελήφθη από τις μεγάλες κεφαλές και εμείς -ως οι μικρές κεφαλές; – οφείλουμε να ακολουθήσουμε και μάλιστα σιωπηλά…

ΟΧΙ.

Δεν αρμόζει στην κατάσταση αυτό το «σιωπηλά».

Διότι, όχι μόνο επιβάλλεται ένα μέτρο με το οποίο διαφωνώ, αλλά αυτό σερβίρεται και με διάφορα συνοδευτικά χειριστικής συμπεριφοράς.

Η απόφαση για την υποχρεωτική χρήση μάσκας από παιδιά στα σχολεία, ακολουθήθηκε από ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ προτροπές -από ΜΜΕ και όχι μόνο- για μεθόδους με τις οποίες θα πείσουμε τα παιδικά μυαλά (που τα νομίζουν ορισμένοι ανενεργά) ότι «τα καλά παιδιά φορούν μάσκα» και θα παρουσιάσουμε ως παιχνίδι -και όχι ως αναγκαίο κακό λόγω ανετοιμότητας του Εθνικού Συστήματος Υγείας- τη χρήση μάσκας. Θα εξιδανικεύσουμε δηλαδή την αποπνικτική αυτή κατάσταση που βιώνει κάποιος με ανελεύθερο λόγο και κλειστές διόδους αναπνοής.

Θεωρώ τη χρήση μάσκας στα σχολεία άνευ νοήματος και λογικής βάσης.  Η μάσκα αγγίζεται από τα χέρια μας που -όσο συχνά και αν πλένονται- είναι αδύνατον να ελεγχθούν στο έπακρον και να προλάβει κάποιος -ειδικά ένα παιδί π.χ. έξι ετών- όλες τις ασυνείδητες κινήσεις του. Πιστεύω ότι μία θερμομέτρηση κάθε πρωί πριν την είσοδο στο σχολείο, τήρηση αποστάσεων, πλύσιμο χεριών, συχνή απολύμανση χώρων και αποφυγή -όσο το δυνατόν- στενής επαφής, θα ήταν αρκετά μέτρα για τη στοιχειώδη πρόληψη. Αντ’ αυτών -ή μάλλον, παράλληλα με κάποια από αυτά-, τα παιδιά υποχρεούνται να φορέσουν μάσκα για πολλές ώρες ημερησίως στο σχολείο.

Μπορεί να φανταστεί λοιπόν καθένας με στοιχειώδες επίπεδο ενσυναίσθησης, τη φόρτιση και τη συναισθηματική πίεση που θα βιώνουν. (Ας μη σχολιάσω εκτενώς τα άρθρα που ήδη έκαναν την εμφάνισή τους για το «πόσο συνεργάσιμα είναι τα παιδιά σχετικά με τη μάσκα» σε κάποιες από τις χώρες που ήδη έχουν σε λειτουργία τα σχολεία τους…).

Τι είναι τελικά Υγεία;

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας λοιπόν, ορίζει την υγεία ως «την κατάσταση της πλήρους σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας και όχι μόνο την απουσία ασθένειας ή αναπηρίας». Οπότε, όλοι όσοι καθημερινά παπαγαλίζουν τη φράση «η υγεία είναι το πολυτιμότερο αγαθό» ως επιχείρημα για τη χρήση μάσκας και την υιοθέτηση ψυχολογίας πανικού, ας στοχαστούν λίγο πάνω σε αυτό τον ορισμό. Η έννοια της υγείας συμπεριλαμβάνει -ή και προϋποθέτει κατά τη γνώμη μου- έννοιες όπως συναισθηματική ισορροπία, ελευθερία έκφρασης, κριτική σκέψη.

Με την κριτική σκέψη λοιπόν, αντί να μένουμε σε εκείνα από όσα ακούμε που στοχεύουν στο συναίσθημά μας («χιλιάδες νεκροί», «ομαδικοί τάφοι» κ.λπ), ξεθολώνουμε την «όραση» και διευρύνουμε την οπτική.

Δεν ισχυρίζομαι ότι πρέπει να πηγαίνουμε γυρεύοντας, να βήχουμε ο ένας στο πρόσωπο του άλλου ή να μη μας αγγίζει ο θάνατος ανθρώπων, αλλά ότι χρειάζεται να βλέπουμε ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΠΛΑΝΟ σε κάθε κατάσταση.

Ναι μεν υπάρχει ένας ιός ο οποίος έχει οδηγήσει σε θανάτους, ωστόσο ταυτόχρονα με αυτό το γεγονός και δίπλα σε αυτό υπάρχουν και τα εξής:

  • Η μεγάλη ευθύνη των Κυβερνήσεων που, ακολουθώντας τις διαταγές της Ε.Ε., μειώνουν εδώ και χρόνια τον προϋπολογισμό για τη δημόσια υγεία (Η ανετοιμότητα του συστήματος δημόσιας υγείας είναι συνεπακόλουθο αυτών των πολιτικών). Αν θέλουν να λέγονται υπεύθυνοι ενήλικες οι ιθύνοντες, ας έχουν το θάρρος να λένε ξεκάθαρα αυτό και όχι να εστιάζουν σε όλα τα του περίγυρου.
  • Η ενίσχυση που στα ίδια χρόνια προσφέρεται στο ιδιωτικό σύστημα υγείας, εξυπηρετώντας τα διάφορα σχετικά συμφέροντα
  • Η σύμβαση που έκανε το Δημόσιο με τις ιδιωτικές κλινικές στη διάρκεια του εγκλεισμού, με διπλασιασμό του κόστους που θα έχει για τα δημόσια οικονομικά η αξιοποίηση Μονάδων Εντατικής Θεραπείας του ιδιωτικού τομέα
  • Τα δισεκατομμύρια που θα κοστίσει η αγορά εμβολίων
  • Το γεγονός ότι οι περισσότεροι θάνατοι από κορωνοϊό, είναι θάνατοι ανθρώπων με υποκείμενα νοσήματα (αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια καθοδήγηση πιο στοχευμένη και όχι π.χ. στο να φοράνε μάσκα στο σχολείο τα εξάχρονα)
  • Το γεγονός ότι η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα, δεν ασχολήθηκε με τη μελέτη των κορωνοϊών, μετά τον Sars και το Mers.   Θα ήταν μια καλή προετοιμασία της ανθρωπότητας απέναντι σε παραπλήσιους μεταγενέστερους κινδύνους, «αλλά πάρα πολύ συχνά, η αυξημένη προσοχή προς την έρευνα και τις επενδύσεις που προκαλούσε μία νέα επιδημία μειωνόταν σύντομα όταν η επιδημία περνούσε σε ύφεση», σύμφωνα με τον Jason Schwartz της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου του Yale.
  • Το γεγονός ότι η εσπευσμένη δημιουργία του εμβολίου, το καθιστά σαφώς πρόχειρο και χωρίς την απαραίτητη χρονική περίοδο δοκιμής του (Αλήθεια, πού δοκιμάζεται; Σε πόσους; Σε ποιους; Πώς και κινήθηκε τόσο γρήγορα ο σχετικός μηχανισμός τώρα; Γιατί τώρα; )
  • Τα δεδομένα από τις ετήσιες εκθέσεις (του ίδιου του ΕΟΔΥ) περί γρίπης. Γιατί δεν είχαμε …κατευθυνθεί σε τέτοιου μεγέθους πανικό, σε εγκλεισμό, σε υποχρεωτική χρήση μάσκας, όταν π.χ. ήταν σε έξαρση η γρίπη Η1Ν1 [προκύπτουσα από μεταλλαγμένο στέλεχος του ιού Α(Η1Ν1) ] το 2009; [Να σημειωθεί ότι και αργότερα, σύμφωνα με την Ετήσια Έκθεση Γρίπης του ΕΟΔΥ, οι θάνατοι από Α(Η1Ν1) ήταν 308 την περίοδο 2013-2014, 974 μεταξύ 2015-2016 και 1071 την περίοδο 2018-2019].

Όλα αυτά δεν καθιστούν ανύπαρκτο τον ιό COVID-19, δεν τον απαξιώνουν (ούτε όμως τα άλλα να τον «θεοποιούν). Τον θέτουν ή μάλλον, τον κάνουν να ιδωθεί, μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο και όχι στο επίκεντρο ως κυρίαρχο, ως αυτό στο οποίο χρειάζεται να εστιάσουμε. Όλα όσα παίζονται (καθόλου τυχαία και καθόλου «κορώνα-γράμματα») με αυτό τον κορωνο-ιό, θα έρθουν στο φως στο σύνολό τους σε 15-25 χρόνια, όπως γίνεται συχνά με μεγάλα θέματα που απασχολούν την ανθρωπότητα.

Όμως, με όσα βλέπουμε στο τώρα, υπάρχει ανάγκη ξεκάθαρης απόδοσης ευθυνών, ευθείας αναφοράς σε πολλούς άλλους παράγοντες που μας φέρνουν στην παρούσα καθημερινότητα και όχι να μένουμε σε αναφορά αριθμού κρουσμάτων και θανάτων, εστιάζοντας στον μόνο τάχα υπεύθυνο, κακό ιό.

Μέσα σε αυτό το πλάνο λοιπόν, το πιο ευρύ, μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε πιο καθαρά όσα συμβαίνουν και όχι μόνο να επικεντρώνουμε την προσοχή μας σε ένα κομμάτι του παζλ. Αυτό το κομμάτι που με μονομανία και συνειδητή επιλογή προβάλλεται από Μ.Μ.Ε και όχι μόνο, έχει στόχο να βρει έρεισμα σε μία από τις μεγαλύτερες δυνάμεις με τις οποίες έχει να παλέψει το ανθρώπινο ον στη διαδρομή του: στον φόβο.

Αν ο φόβος κυριαρχήσει και δεν ιδωθεί ως ένας από τους επιβάτες του εσωτερικού μας οχήματος, αν αφεθεί να γίνει ο οδηγός, τότε αυτή η συμβολική φίμωση της χρήσης μάσκας, θα μας φαίνεται σταδιακά όλο και πιο δικαιολογημένη, όλο και πιο ανώδυνη. Κι ύστερα, ευεργετική. Κι όταν τα παιδιά μας απειλούνται με απουσίες, αποβολές και άλλα συναφή που θα υποστούν αν δεν φοράνε μάσκα και συνηθίσουν παράλληλα τη φίμωση -κυριολεκτικά και μεταφορικά- αν και εμείς μένουμε παθητικά σιωπηλοί, συνηθίζουν στην ανελευθερία.

Αν οι ενήλικες δεν μάθουν να παρατηρούν με προσοχή τον εαυτό τους και τον κόσμο γύρω με ευρεία οπτική και όχι με ασυνείδητη εστίαση σε ένα μέρος του όλου, αν δεν βάζουν τον νου να χειρίζεται το θυμικό τους και αφήνονται στο αντίστροφο,  τότε θα γίνονται πάντα τηλεκατευθυνόμενα αυτοκινητάκια με το κοντρόλ χειρισμού στα χέρια άλλων. Και τα παιδιά βλέπουν, αντιλαμβάνονται, απορροφούν, αντιγράφουν.

Ο κύριος Τσιόδρας δήλωσε ότι χρειάζεται να επιβραβεύουμε τα παιδιά όταν φοράνε μάσκα και ότι «η μάσκα θα έχει εκπαιδευτικό χαρακτήρα». Αντί να παρουσιαστεί ως αναγκαίο κακό (και μάλιστα, όχι και τόσο αναγκαίο και επίσης, επιβληθέν από καταστάσεις στις οποίες οδηγηθήκαμε με υπαιτιότητα άλλων και όχι μόνο του ιού), θα προωθηθεί χειριστικά ως μέρος του «τα καλά παιδιά έτσι κάνουν». Θα είναι -τάχα- και ο τρόπος με τον οποίο θα τα μάθουμε να σέβονται το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο δρουν.

Άκου κοινωνικό σύνολο, ακολούθησα και ακολουθώ στοιχειωδώς και ψύχραιμα τα βασικά μέτρα πρόληψης τόσον καιρό, αλλά έχουμε άλλους τρόπους με τους οποίους μαθαίνουμε στο παιδί μας τον σεβασμό στο κοινωνικό πλαίσιο. Δεν αποδέχομαι να εκπαιδευτεί ο γιος μου στη φίμωση. Και θα δράσω -σε συνεργασία μαζί του- όπως αρμόζει στην κατάσταση, λαμβάνοντας υπόψη την άποψή του και τον τρόπο που βιώνει όσα συμβαίνουν, σεβόμενη ένα στοιχειώδες πλαίσιο ΑΛΛΑ με το λογιστικό μέρος της ψυχής ενεργό. (Διότι θέλω αρμονία, έτσι Πλάτωνα; )

Από τον ιό της α-νοησίας, αρνούμαι να προσβληθώ.

Παρουσιάστε τα πράγματα όπως θέλετε. Εγώ θα βλέπω παράλληλα και την άλλη όψη του νομίσματος που πάντα υπάρχει ταυτόχρονα με αυτή που ελκύει αρχικά την προσοχή μας.

Μεταμορφώνεσαι ή απλώς μετακινείσαι;

Photo by Chris Barbalis on Unsplash

Photo by Chris Barbalis on Unsplash

Ως προς τη δυάδα κίνηση-ακινησία, οι περισσότεροι άνθρωποι θα χαρακτήριζαν ως θετική την πρώτη και αρνητική τη δεύτερη. Αυτό συμβαίνει γιατί συγχέουν την ακινησία με την έλλειψη δράσης ή την παθητικότητα, ενώ δεν είναι ταυτόσημες έννοιες.

Στα διάφορα δίπολα που υπάρχουν στη ζωή μας, συνήθως διαλέγουμε -συνειδητά ή ασυνείδητα- έναν πολο και δρούμε με μια μονομανία για καιρό. Το θέμα δεν είναι να επιλέξω ένα από τα δύο άκρα αλλά να ξέρω να επιλέγω κάθε φορά όποιο σημείο της ευθείας ανάμεσά τους είναι τη δεδομένη στιγμή το κατάλληλο, ώστε να ανταποκριθώ όπως αρμόζει στην εκάστοτε κατάσταση και να λειτουργήσω αποτελεσματικά. Και το κατάλληλο, δεν μπορεί να είναι το ίδιο για όλες τις περιστάσεις, γιατί δεν είναι όλες οι περιστάσεις ίδιες.

Στην καθημερινή ζωή οι άνθρωποι συνήθως τρέχουν -μεταφορικά και κυριολεκτικά- ώστε να διεκπεραιώσουν όσο το δυνατόν περισσότερες υποθέσεις τους. Έτσι νιώθουν ικανοί και άξιοι. Όμως,

κατά πόσον είναι πράγματι αποτελεσματικός και ταυτόχρονα σε ευδαιμονία κάποιος που, κινούμενος συνέχεια, δεν προλαβαίνει να αντιληφθεί τι κάνει, πώς νιώθει, τι σκέφτεται, πώς δρα, πώς αντιδρά, ποιος είναι, τι μαθαίνει από τα βιώματά του;

Είμαστε συνηθισμένοι να καταπίνουμε αμάσητα πολλά από αυτά που μας σερβίρονται. Πληροφορίες, απόψεις, τάσεις και άλλα, διαπερνούν  συχνά τον «οισοφάγο» χωρίς να έχουν διασπαστεί από τα «δόντια» της κριτικής σκέψης. Έτσι έχουμε καταπιεί χωρίς επεξεργασία και το «ο επιτυχημένος είναι ο δραστήριος» και το «δραστήριος είναι αυτός που κινείται συνέχεια». Αν η ατέρμονη μηχανική κινητικότητα ήταν αυτό που τάχα έκανε κάποιον άξιο και αποτελεσματικό, τότε θα ήταν εύκολα όλοι αποτελεσματικοί.

Το θέμα δεν είναι το αυτόματο και μηχανικό 24ωρο …sprint αλλά το περιεχόμενο που δίνουμε στη δράση μας και το κατά πόσον ξέρουμε να διακρίνουμε πότε είναι απαραίτητη επιλογή η «ακινησία» για λίγο.

Όταν έρχεται η εποχή που τα δέντρα σταματούν να παράγουν καρπούς, το διάστημα αυτό τούς είναι απαραίτητο για να ξεκουραστούν, να συγκεντρώσουν πάλι «δυνάμεις», να κάνουν άλλες διεργασίες, αποσυνθέσεις, αναδομήσεις και να επανέλθουν στην …παραγωγικότητα μέσα σε ένα νέο πλαίσιο. Η φύση ξέρει ότι η κυκλική πορεία των διαδικασιών, καταλήγει σε ανάπαυλα/κλείσιμο/τέλος, για να φτάσει ξανά σε αρχή με τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις. Αυτή η περιοδικότητα, η αρμονική εναλλαγή, αποτελούν κανόνα. Ο άνθρωπος είναι μέρος της φύσης και οι λειτουργίες του, τα βιώματά του -εξωτερικά και εσωτερικά- κάνουν -αναλογικά- κύκλους επίσης. Οι φάσεις του εναλλάσσονται και καθετί που αρχίζει, χρειάζεται φυσικά να κλείσει τον κύκλο του για να δώσει αυτό το «τέλος» το χέρι σε μια επόμενη αρχή. Δεν είναι φυσικό λοιπόν να θέλει πεισματικά να κρατήσει π.χ. μια μόνιμη κινητικότητα χωρίς ανάσα. Γιατί θα έρθει από μόνη της η φύση να φέρει με άλλο τρόπο εκείνο το απαραίτητο στάδιο ακινησίας, είτε το θέλουμε είτε όχι. Γιατί η φύση ξέρει και εξισορροπεί και γνωρίζει τη μεγάλη αξία αυτού.

Η καθημερινή δράση των περισσοτέρων δεν είναι συνειδητή. Δεν παρατηρούμε αυτά που κάνουμε. Αν παρακολουθούσαμε στ’ αλήθεια εμάς καθώς δρούμε, θα καταλαβαίναμε πότε είναι ώρα να μείνουμε στην ακινησία (και στη σιωπή) και να επεξεργαστούμε πληροφορίες, αντιδράσεις, συναισθήματα, σκέψεις, βιώματα. Λειτουργώντας αυτόματα στο μεγαλύτερο μέρος της δραστηριότητάς μας, δεν προλαβαίνουμε να «δούμε». Αυτό συνήθως οδηγεί σε ταραχή, άγχος, συγκρούσεις εντός και εκτός και μια ατμόσφαιρα αποπνικτική, με το θυμικό να κρατά τα ηνία.

Κι ύστερα καθόμαστε και διαβάζουμε τρόπους να μειώνουμε το άγχος, ψάχνοντας σε άρθρα και βιβλία. Αντί να ψάξουμε εντός. Αντί να στρέψουμε την προσοχή στο μέσα  μας. Αντί να ακούσουμε πραγματικά τον Εαυτό μας που, αν τον αφουγκραζόμαστε,  θα ξέρουμε σε κάθε στάδιο τη στάση που αρμόζει να κρατήσουμε.

Συνήθως στο τέλος καταλήγουμε μοιρολατρικά σε ένα «Τι να κάνουμε; Έτσι είναι η ζωή». Ε, δεν είναι έτσι η ζωή. Έτσι είναι αυτό που νομίζεις ως ζωή, Συνταξιδιώτη. Παρατήρησέ την απροκατάληπτα και ίσως τη δεις πραγματικά.

Η δραστηριότητα απλώς μετακινεί. Η πραγματική δράση -που μπορεί να υπάρχει ακόμα και σε δημιουργική ακινησία-, μεταμορφώνει.

Αντί να τρέχεις ασταμάτητα και να δρας μηχανικά, μόχθησε να γίνεις συνειδητός.

Αντί να μετακινείσαι, μεταμορφώσου.