Μια μερίδα κουτόχορτο, με μπόλικη εικόνα από έκτροπα αντιεξουσιαστών, παρακαλώ!

Image result for television brainwashing"

 

… Α!Και μη ρίξεις αντικειμενικότητα. Μου βαραίνει το στομάχι!

 

Μια επαφή μου με την τηλεόραση μετά από ένα 10μερο που ήταν κλειστή(το Netflix εξαιρείται), με έφερε μπροστά σε μια συνηθισμένη  και για πολλά χρόνια παγιωμένη κατάσταση των ΜΜΕ που …ζυμώνουν, πλάθουν, αλλοιώνουν, κοιμίζουν, εξημερώνουν το κοινό. Όλες αυτές οι διεργασίες γίνονται γλυκά, έμμεσα και ύπουλα, για να καταλήξουν να πετύχουν τους στόχους τους χωρίς να «χυθεί αίμα», χωρίς να «ανοίξει ρουθούνι», χωρίς να θεωρηθεί ότι ασκούν βία στο πλήθος που κάθεται μπροστά στο γυάλινο σούπερ εργαλείο τους ή στο χάρτινο, αν πρόκειται για εφημερίδα.

Με αφορμή την επέτειο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου,  τα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών σταθμών ενημέρωσαν το κοινό για τα βίαια επεισόδια που σημειώθηκαν για μία ακόμα χρονιά από αντιεξουσιαστές. Τα ρεπορτάζ είχαν στο κάτω μέρος της οθόνης τη λέξη «αντιεξουσιαστές» συνοδευόμενη από τις πράξεις αυτών και ο εκάστοτε ρεπόρτερ ανέφερε την ίδια λέξη επαναλαμβανόμενα στη διάρκεια των περιγραφών του.

Αντιεξουσιαστής είναι «αυτός που αντιτίθεται σε κάποια μορφή εξουσίας, συνηθέστερα σε πολιτική ή εκτελεστική». Η λέξη αυτή καθαυτή λοιπόν, αυτό σημαίνει. Δεν έχει στην ερμηνεία της την απαραίτητη σύνδεσή της με σπασμένες βιτρίνες καταστημάτων, εμπρησμούς και ξεριζωμένα ΑΤΜ τραπεζών. Αυτές οι συμπεριφορές είναι μεν συχνά επιλογή αντιεξουσιαστών, ωστόσο ο ορισμός της λέξης, δεν είναι αυτά. Αντιεξουσιαστής μπορώ να χαρακτηριστώ κι εγώ, κι εσύ που διαβάζεις αυτή τη στιγμή το κείμενό μου και οποιοσδήποτε έχει μία στάση συγκεκριμένη απέναντι σε κάποια μορφή εξουσίας, μη αποδεχόμενος/-η ως θετικά όλα όσα αυτή κάνει/θεσπίζει/εφαρμόζει κ.λπ. και έχοντας το θάρρος να εκφράζει αυτή τη μη αποδοχή.

Αν εγώ είμαι ένα άτομο που διατηρώ ζωντανή την κριτική μου ικανότητα και δεν καταπίνω αμάσητα αυτά που κάποια μορφή εξουσίας μου σερβίρει, αν εκφράζω ελεύθερα την αντίθεσή μου ή τη διαφωνία μου με αυτήν όποτε νιώθω ότι πατάει κόκκινες γραμμές (ή μου πατάει τον κάλο) και αν αντιλαμβάνομαι πότε αδικούμαι από αυτήν και το δηλώνω, αυτό δε σημαίνει ότι ταυτόχρονα θα επιλέξω να βάζω φωτιές, να σπάω καταστήματα και να γκρεμίζω στάσεις λεωφορείων. Όταν όμως η λέξη «αντιεξουσιαστής» έρχεται συστηματικά μπροστά στα μάτια μου συνοδευόμενη απαραιτήτως από εικόνες λεηλασιών και καταστροφής, με ταυτόχρονη επανάληψη της λέξης για να γίνει καλή καταγραφή της σύνδεσής της με τις εικόνες ως αναπόσπαστο κομμάτι αυτών, τότε υφίσταμαι μία πλύση εγκεφάλου για να πειστώ ότι οποιαδήποτε στάση αντίθετη με την εξουσία, σημαίνει ταυτόχρονα και έκτροπα, εκτός ορίων συμπεριφορά, καταπάτηση των δικαιωμάτων άλλων και άλλα συναφή!

Ο μέσος τηλεθεατής λοιπόν, που θέλει να είναι ένας φιλήσυχος πολίτης, συνδέει στο μυαλό του αυτά τα δύο και –χωρίς να το συνειδητοποιεί– λέει «αυτά τα πράγματα εμένα δε μου αρέσουν-αυτά τα κάνουν αντιεξουσιαστές-άρα, το να εκφράζομαι αντίθετα με την εξουσία, σημαίνει αυτό. Οπότε, ας είμαι υπέρ»! (ή ας μη μιλάω καθόλου μπροστά σε ό,τι κάνει και μου κάνει)

Μη μιλάς καθόλου λοιπόν και κοίτα τι γίνεται καθημερινά πριν φας το βραδινό σου ενημερωτικό γεύμα.

Κάθε βράδυ, πριν αρχίσουν τα κεντρικά δελτία ειδήσεων, οι περισσότεροι καναλάρχες έχουν μπροστά τους μια τεράστια κατσαρόλα με κουτόχορτο που βράζει. Πολύ απλή συνταγή (και κάτσε εσύ Πετρετζίκη να κουράζεσαι με μαγειρικές πολυπλοκότητες!) που βρίσκει πάντα ουρανίσκους διαθέσιμους να την γευτούν και να απορροφήσουν τα θρεπτικά για την αποβλάκωσή τους συστατικά. Μόλις τελειώσουν με το βράσιμο και αφού έχουν προσθέσει το απαραίτητο αλατοπίπερο, σηκώνουν το κεφάλι και βλέπουν έτοιμους τους σερβιτόρους (παρουσιαστές δελτίων) που ξεκινούν τη βάρδιά τους. Εκείνοι με τη σειρά τους, φτάνουν μπροστά στον καναπέ σου, όπου έχεις βολευτεί -με την πετσέτα στη λαιμόκοψη της πιτζαμούλας σου και το πιρούνι στο χέρι- και περιμένεις να καταπιείς αντικειμενική περιγραφή γεγονότων. Αντ’ αυτής, μασάς την προωθητική των απόψεων του καναλάρχη καμπάνια και εξημερώνεσαι.

Το νιώθεις;

(Πώς τα έλεγε ο Τζιμάκος είπαμε; Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης;)

Η συγκινητική ιδιότητα του μη εφησυχασμένου ταπεινού ταλέντου

gifted-people

 

 

Ο κόσμος είναι γεμάτος από ταλαντούχους ανθρώπους. Καθένας έχει φυσικά χαρίσματα, μια κλίση προς κάτι συγκεκριμένο, δεξιότητες που τον καθιστούν ξεχωριστό. Η αξιοποίηση ή μη των ιδιαίτερων προσόντων που έχει κάποιος, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη γενικότερη εξέλιξή του, στην ανάπτυξή του και στον βαθμό της εσωτερικής του ικανοποίησης. Διευρύνοντας το πλαίσιο και επεκτείνοντας την εικόνα πέρα από το προσωπικό επίπεδο του ίδιου του έχοντα το χάρισμα, δε μπορεί να αγνοηθεί ο βαθμός και ο τρόπος που το ταλέντο του θα «αγγίξει» άλλους και θα επιδράσει στη ζωή τους. Η ύπαρξη και μόνο του ταλέντου όμως, δεν λέει κάτι. Το πώς θα το διαχειριστεί ο ταλαντούχος είναι που κάνει τη διαφορά. Φυσικά, σημαντικός είναι και ο λόγος για τον οποίο κάνει ό,τι κάνει ο άνθρωπος αυτός. Κινείται από τον διακαή πόθο να αυτοπροβάλλεται γιατί μόνο αν «φαίνεται» πολύ νιώθει άξιος ή κατά βάση απλώς θέλει να εκφράζεται, να βιώνει έτσι επαφή με τη ζωή και να διοχετεύει την ενέργειά του έτσι εξισορροπώντας όσα διαδραματίζονται εντός του;

Όταν παρακολουθούμε την πορεία ενός καλλιτέχνη που μας αρέσει, συνήθως -εκτός από το αμιγώς καλλιτεχνικό του έργο- συνδεόμαστε και με την προσωπικότητά του ή άλλες του επιλογές. Μας ταιριάζει ή δε μας ταιριάζει και το υπόλοιπο πακέτο στοιχείων που συνοδεύει την εν λόγω ιδιότητά του. Συμβαίνει ενίοτε να υπάρχει σύγκρουση των δύο και να δυσκολευόμαστε αν μας αρέσουν π.χ. οι πίνακες ενός σεξιστή ζωγράφου αλλά σε γενικές γραμμές, «αγοράζουμε» ή δεν «αγοράζουμε» όλο το συνονθύλευμα των χαρακτηριστικών του, γιατί οι απόψεις του για τη ζωή κάπως αποτυπώνονται συνήθως και στα δημιουργήματά του. Οι περιπτώσεις της σύγκρουσης και των αιτίων της, είναι θέμα με μεγάλες προεκτάσεις και δεν θα επικεντρωθώ σ’ αυτό τώρα.

Παρατηρώντας τη διαδρομή ταλαντούχων ανθρώπων, είτε είναι διάσημοι είτε όχι, διαπιστώνω ότι υπάρχει μια διαφορά ως προς το πώς με «αγγίζουν» τα δημιουργήματά τους -υλικά ή άυλα. Σίγουρα ενίοτε κάτι που μου αρέσει, μου αρέσει. Έτσι απλά. Δεν είναι ανάγκη πάντα να συνοδεύεται από μια λίστα με «χειροπιαστά» στοιχεία ως προς το γιατί μου αρέσει. Δεν είναι ο νους αυτός που βγάζει το πόρισμα πάντα. Συχνά κάτι στο οποίο νιώθουμε θετικά προσκείμενοι, δεν έχει ως επιχειρήματα γι’ αυτό συγκεκριμένα στοιχεία. Απλώς, μας αρέσει. Κάτι «λέει» μέσα μας. Όμως παρακολουθώντας τον εαυτό μου, διαπιστώνω την ύπαρξη διαβαθμίσεων ακόμα και στις θετικές αντιδράσεις μου. Τα στοιχεία που προσθέτουν λοιπόν «πόντους» σε κάποιο δημιούργημα ή στη δράση κάποιου είναι ο τρόπος με τον οποίο βλέπει τον εαυτό του ο ίδιος ο δημιουργός αλλά και το αν είναι ή όχι επαναπαυμένος …στις δάφνες του.

Ένας χαρισματικός άνθρωπος που δεν νιώθει μέσα του τον αναβρασμό της επιθυμίας για περαιτέρω εξέλιξη ή διεύρυνση των ικανοτήτων του, μένει στάσιμος, «βαδίζει» σημειωτόν. Επιπροσθέτως, αυτή η έλλειψη δίψας για αυτοβελτίωση, ενδέχεται να έχει ρίζα στη συνειδητή ή ασυνείδητη πεποίθησή του ότι δεν χρειάζεται να μετασχηματίσει τίποτα ως προς αυτό που κάνει ή είναι και ότι έχει ήδη φτάσει στην κατάκτηση του απόλυτου. Αυτό πολλές φορές επηρεάζει φυσικά και τη στάση του απέναντι στους άλλους. Η αλαζονεία είναι ένα διόλου σπάνιο χαρακτηριστικό πετυχημένων ανθρώπων (και μη πετυχημένων βέβαια).

Έχω γνωρίσει ανθρώπους που θεωρούν εαυτούς ανώτερους άλλων λόγω ταλέντου, οικονομικής άνεσης, κοινωνικής θέσης, μόρφωσης, αυξημένης δημοτικότητας κ.λπ. και κάθε τους συνομιλία ή επαφή αντανακλά αυτή τους την πεποίθηση. Η αλαζονική τους συμπεριφορά άλλοτε πηγάζει από την υπέρμετρη αυτοπεποίθησή τους και άλλοτε από ένα κόμπλεξ κατωτερότητας που ασυνείδητα τους  κινεί. (Αλλιώς γιατί να έχουν τόση ανάγκη να βροντοφωνάζουν διαρκώς τη μεγάλη τους αξία; ).

Πολλοί από αυτούς έχουν πράγματι ικανότητες στο αντικείμενό τους. Η έλλειψη θάρρους για την ευθεία αντιμετώπιση του εαυτού τους όμως θολώνει την «όρασή» τους και αφήνει αδάμαστη την συνηθισμένη αυτόματη συμπεριφορά τους, κρατώντας σε δεσμά τη συνειδητότητα που θα μπορούσε να τους απελευθερώσει αληθινά. Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι έχουν ταλέντο. Αλλάζει όμως -για μια μερίδα ανθρώπων- τον τρόπο που θα βιωθεί το δημιούργημά τους. Γιατί το θέμα δεν είναι να εντυπωσιάσει αυτό  που θα δημιουργήσεις. Αυτό ενίοτε είναι εύκολο. Το θέμα είναι τι παραπάνω μπορεί να κάνει, πόσο «παραπέρα» μπορεί να πάει τον αποδέκτη/θεατή κ.λπ.

Ένας ταλαντούχος άνθρωπος εντυπωσιάζει. Ένας μη εφησυχασμένος ταπεινός(και όχι χαμηλής αυτοεκτίμησης) ταλαντούχος άνθρωπος όμως, συγκινεί (συν+κινεί) κιόλας. Η διά βίου εξέλιξη του εαυτού και των φυσικών του  κλίσεων, συνδυαζόμενη με την έλλειψη αλαζονείας, ανάγει τη δράση του σε ένα πιο υψηλό και με πιο βαθιά επιρροή έργο.

Με ή χωρίς σχήμα, συνεχίζεται…

www.psomiadouanthi.com

 

Έβλεπε το σώμα της γάτας πολτοποιημένο στη μέση του δρόμου κάθε μέρα για μια βδομάδα περίπου. Ίδια διαδρομή, ίδιο σώμα, στην ίδια θέση.

Θα μπορούσε να αποφύγει ο οδηγός την πρόκληση εκείνου του θανάτου; Ίσως ναι, ίσως και όχι. Ίσως αυτό ήταν να γίνει γιατί τόσος ήταν ο χρόνος που είχε γι’ αυτό τον κόσμο η συγκεκριμένη μορφή που είχε πάρει η ύπαρξη.

Μερικά χρόνια νωρίτερα, η εικόνα θα έμενε καρφωμένη στο μυαλό της για δέκα λεπτά τουλάχιστον, θα προξενούσε δάκρυα και πόνο, θα οδηγούσε σε θλίψη και θρήνο, θα έφερνε ταύτιση, θα επηρέαζε τις κινήσεις της για ώρα πολλή.

Τώρα, η εικόνα είναι απλώς μια υπενθύμιση ότι αυτή είναι η φυσική κατάληξη της ύλης. Φθείρεται και χάνεται. Δεν ισχύει το ίδιο για την ύπαρξη που είχε κατοικήσει για λίγο μέσα σ’ εκείνη την ύλη.

Δεν είναι απονιά και σκληρότητα η νέα αυτή στάση της απέναντι στην κατάσταση. Είναι αποδοχή της πραγματικότητας και σύμπλευση με τη ροή της ζωής.

Και η ζωή δεν ταυτίζεται με την ύλη. Η ύπαρξη δεν ταυτίζεται με τη μορφή. Δεν περιγράφεται και δεν οπτικοποιείται. Μόνο βιώνεται. Και συνεχίζεται ακόμα κι όταν οι υλικές δομές στις οποίες μπαίνει, αποδομούνται και διαλύονται.

Στην αγκαλιά της σιγής

www.psomiadouanthi.com

 

Όταν η θλίψη γιγαντώνεται και δρα στρυμωγμένη στο στήθος του, όταν η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνικτική, μια λυτρωτική ικανότητα αναδύεται από μέσα του· η ικανότητα να εστιάζει στη σιωπή, στην ησυχία που υπάρχει δίπλα στους ήχους, στο άηχο που αιωρείται παράλληλα με την οχλαγωγία.

Κι όταν η έλλειψη θορύβου μέσα του διαρκεί, ντύνεται ο κόσμος γαλήνη. Ξέρει ότι όλα είναι όπως πρέπει να είναι, ότι η ζωή γνωρίζει, ότι το νόημα βρίσκεται στο «είμαι», χωρίς κάτι να το ακολουθεί. Ότι το «είμαι» υπερνικά το «κάνω», το «έχω», το «σκέφτομαι», το «επιθυμώ», το «φοβάμαι».

Ό,τι «βλέπει» τότε, δε χωρά σε λέξεις. Όταν μιλά η σιωπή, κανένα κοινό λεξικό δεν αναγνωρίζει τον λόγο της. Μόνο εκείνο της καρδιάς που λίγοι έχουν στη «βιβλιοθήκη» τους.

Όταν οι λέξεις σοκάρουν κάποιους περισσότερο από την πραγματικότητα…

 

self observationπηγή φωτογραφίας : gnosticwarriorcom

 

Προ ημερών, ο κύριος Γιώργος Παραδείσης, ψυχοθεραπευτής και ιδρυτής του Εργαστηρίου Συστημικής ψυχολογίας και παιδαγωγικής «Ροδάκινο», δημοσίευσε στο προφίλ του στο facebook -απευθυνόμενος σε ενήλικες- την άποψή του για την έννοια της σεξουαλικής επαφής και τον τρόπο που οι άνθρωποι μπορούν να την αντιμετωπίζουν ώστε να μην επηρεάζει τη σχέση με τον εαυτό τους, την αυτοπεποίθηση ή την αυτοεκτίμησή τους, να μην καθορίζει το πώς βλέπουν τους άλλους ανθρώπους, να μην εμπορευματοποιείται, να μην «ταμπελοποιείται» αλλά απλώς να βιώνεται. Να είναι αυτό που είναι· μια φυσική λειτουργία και ανάγκη του ανθρώπου.

Η γλώσσα του κειμένου του σόκαρε κάποιους και έσπευσαν να διαμαρτυρηθούν σε  site που ζήτησε άδεια από τον ίδιο και αναδημοσίευσε το κείμενό του, κάτω από το οποίο διάβασα σχόλια πολλών  …επαναστατών και αυτο-αποκαλούμενων υπερασπιστών της ηθικής.

Δεν εξεπλάγην. Η ευθύτητα είναι κάτι που πονάει. Η υποκρισία και η στρογγυλοποίηση των πραγμάτων είναι κάτι πιο βατό και φυσικά η πλειοψηφία προτιμά τα εύκολα. Εκείνα τα εύκολα που μας απομακρύνουν από το ειλικρινές κοίταγμα του εαυτού και της κατάστασης της κοινωνίας στα μάτια. Εκείνα τα εύκολα που κάθονται αναπαυτικά στην πολυθρόνα της πλάνης, σ’ έναν τόπο τόσο μακριά από την τροχιά προς την αυτογνωσία και τη συνειδητότητα, σ’ έναν τόπο που το δάσος κρύβεται από το δέντρο, σ’ έναν τόπο που η τυπολατρεία και οι ηθικολογίες, κατασπαράζουν την ουσία.

Θέλω να εκφράσω κάποια σχόλιά μου που γεννήθηκαν από τη σφοδρή αντίδραση όσων προσβλήθηκαν από το λεξιλόγιο του κειμένου αλλά δεν προσβάλλονται από το όλο κοινωνικο-εμπορικο-καταναλωτικό σύστημα που ωθεί τα παιδιά τους να βλέπουν το σώμα τους ως «εργαλείο, ως θέλγητρο, ως διαφήμιση προσέλκυσης δυνητικών εραστών» όπως πολύ ωραία ανέφερε και ο κύριος Παραδείσης.  Οι νέοι παρακινούνται -άμεσα ή ύπουλα και έμμεσα- να βλέπουν το σώμα τους ως προϊόν ανταλλακτικού εμπορίου αντί να το νιώθουν ως την κατοικία της Ύπαρξής τους και αυτό δεν προκαλεί καμία αναταραχή στην κοινωνία( ή στη διαδικτυακή κοινότητα)!

Καμία «επανάσταση» δεν σημειώνεται για το γεγονός ότι τα μικρά κοριτσάκια μαθαίνουν από νωρίς πως η εικόνα και το «έξω» τους είναι αυτό που πρωτίστως χρειάζεται να φροντίζουν, για το ότι βάφουν τα νύχια τους από τα 3 τους χρόνια, φοράνε σκουλαρίκια από τα 2, εθίζονται στο να φωτογραφίζονται πριν καν σταθούν όρθια στα πόδια τους και τους φυτεύεται η έγνοια να ταιριάζει το φόρεμα με το κοκκαλάκι στα μαλλιά. (Θαρρείτε πως αυτά δε συμβάλλουν στη διαμόρφωση χαρακτήρα; Δεν απομακρύνουν το άτομο από το να έρθει σε σύνδεση με τον εσωτερικό του κόσμο και να τον γνωρίσει;)

Δεν βλέπω τέτοιο μένος για τον διαρκή βομβαρδισμό των κοριτσιών (και των γυναικών) με διαφημιστικά μηνύματα και προβολή δήθεν «ειδώλων» που σκοπό έχουν να τα υποδουλώσουν αιωνίως στο κυνήγι συγκεκριμένου είδους και ορισμού ομορφιάς, στη συστηματική ανακατασκευή της εξωτερικής τους εμφάνισης, με απώτερο στόχο μια «τελειότητα» (ΜΟΝΟ επιφανειακή) όπως κάποιοι την έχουν ορίσει γιατί έτσι τους συμφέρει.

Δε θυμάμαι καμιά εξέγερση από την εποχή που κοριτσάκια 12 και 13 χρόνων, αγόραζαν ανελλιπώς τα τεύχη γνωστού «νεανικού» περιοδικού με τίτλους άρθρων όπως «πώς να τον κάνετε τούρμπο στο κρεβάτι με τρεις κινήσεις», «ποιες είναι οι καλύτερες στάσεις για να τον εντυπωσιάσεις στο σεξ» και περίμεναν αντιγράφοντας αυτούς τους …οδηγούς, να γευτούν τη σεξουαλική επαφή για την οποία δεν είχαν το θάρρος να μιλήσουν στους γονείς τους(που φοβόντουσαν τέτοιες συζητήσεις και τις απέφευγαν, στα πλαίσια μιας -δικού τους ορισμού- ευπρέπειας).

Δε βλέπω τέτοιας έντασης αντίδραση για το γεγονός ότι τα αγόρια υφίστανται πλύση εγκεφάλου -άμεση ή έμμεση- σιγά σιγά ώστε να πιστέψουν πως η αξία τους αποδεικνύεται από την απόδοσή τους στον σεξουαλικό τομέα (μαζί με την επαγγελματική καταξίωση), από το μέγεθος του πέους τους, από το πόσο «άντρακλες» είναι, χωρίς να τους δίνεται ο «χώρος» να μάθουν να ακούν το «μέσα» τους και να ανακαλύψουν άλλα υπέροχα πράγματα που περιλαμβάνονται σε αυτό που λέγεται «εαυτός τους».

Προφανώς, όλα αυτά όμως και άλλα συναφή, δεν είναι επικίνδυνα -κατά τη γνώμη κάποιων γονέων- για τα παιδιά και για τους νέους. Ο μεγάλος κίνδυνος και το «κακό παράδειγμα» είναι το κείμενο του κυρίου Παραδείση!

Μού είναι σαφές εδώ και χρόνια πως οι περισσότεροι άνθρωποι εθελοτυφλούν, υποκρίνονται, νομίζουν ότι έχουν κατανοήσει εαυτούς -ενώ ουσιαστικά φέρουν ένα πλαστό δημιούργημα, υποδουλωμένο αιωνίως στον κόσμο των φαινομένων- και εξεγείρονται τελικά όταν κάποιος περιγράψει μια κατάσταση στην ουσία της με τρόπο που τους ξεβολεύει από όλο αυτό το πλαίσιο που χρειάζονται για να νιώθουν ασφαλείς.

 

Ζήτησα την άδεια του κυρίου Παραδείση για να δημοσιεύσω το κείμενό του στο blog μου ως «φιλοξενούμενο» post και μπορείτε να το διαβάσετε παρακάτω, αφού πρώτα φορέσετε «κράνος», αν αυτά που περιέγραψα λίγο πριν, σας θυμίζουν τον εαυτό σας.

“Μάθε στην κόρη σου να γαμιέται. Ασύστολα. Σε οποία στάση φανταστεί, με όποιον άνθρωπο την καυλώσει, τον θέλει και τη θέλει, μάθε της να γαμιέται μόνο και μόνο επειδή έτσι της ήρθε και αυτό γουστάρει αυτή τη στιγμή.

Μάθε στο γιο σου να γαμιέται. Ασύστολα. Σε οποία στάση φανταστεί με όποιον άνθρωπο τον καυλώσει, τον θέλει και τον θέλει κι αυτός, μάθε του να γαμιέται μόνο και μόνο επειδή έτσι του ήρθε και αυτό γουστάρει αυτή τη στιγμή.

Μάθε στο έφηβο παιδί σου να μαλακίζεται όταν έχει καύλες και να γαμιέται όταν συντονίζεται με άλλους που έχουν καύλες και θέλουν κι αυτοί. Χωρίς σκέψη, αναστολή, κουβέντα, πίεση, δισταγμούς, ρητορική. Μάθε στο παιδί σου να γαμιέται επειδή, και μόνο επειδή, εκείνη τη στιγμή θέλει να γαμηθεί.

Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, όταν του μαθαίνεις να κάνει σεξ μόνο σε σχέση, να κάνει σεξ αν αγαπάει, να κάνει σεξ επειδή κατέκτησε κάποιον η κάποια, να κάνει σεξ αν το ένα και αν το άλλο, του μαθαίνεις ότι το σεξ είναι ΝΟΜΙΣΜΑ.

Του μαθαίνεις ότι το σεξ είναι κάτι που δίνουμε ή παίρνουμε για να πάρουμε ή να αποδείξουμε αγάπη, αφοσίωση, μαγκιά, θελκτικότητα.

Του μαθαίνεις να κάθεται επειδή του είπαν ότι το αγαπούν και να ζητάει μετά αγάπη γιατί έδωσε σεξ. Να ξοδεύεται έτσι επειδή του είπαν ότι είναι μαγκιά και να ζητάει αναγνώριση.

Μάθε στο παιδί σου να γαμιέται επειδή γουστάρει να γαμηθεί. Μάθε του την αξία τού να επιτρέψει στον εαυτό του φρέσκο ζεστό φαγητό την ώρα που πεινάει, ένα ποτήρι δροσερό νερό την ώρα που διψάει, την αξία μιας σεξουαλικής συνεύρεσης την ώρα που ο πόθος του συντονίζεται με τον πόθο κάποιου άλλου.

Μάθε του ότι αυτή η αξία σταματάει εκεί. Ότι σταματάμε να σκεφτόμαστε πως φάγαμε και να συζητάμε το φαγητό όταν δεν πεινάμε, ότι σταματάμε να σκεφτόμαστε πως ήπιαμε και να συζητάμε το νερό όταν δεν διψάμε, ότι σταματάμε να σκεφτόμαστε πως γαμηθήκαμε και να συζητάμε το σεξ όταν δεν έχουμε καύλες. Μάθε του ότι το σεξ είναι ένα υπέροχο κομμάτι και όχι το επίκεντρο της ζωής.

Μάθε στο παιδί σου ότι όταν ένας άνθρωπος μας προσεγγίζει ερωτικά, δεν «θέλει εμάς», έχει καύλες και θέλει αυτή τη στιγμή να τις μοιραστεί και να τις χαρεί «με εμάς» και είμαστε απόλυτα ελεύθεροι να κάνουμε το ίδιο ή να αρνηθούμε, χωρίς να χτίζουμε φαντασιώσεις μεγαλείου για το πώς τον κατακτήσαμε ή πως οι καύλες του οφείλονται σε μας ή πως μόνο εμείς μπορούμε να του δώσουμε αυτό που θέλει.

Μάθε στο παιδί σου να γαμιέται επειδή θέλει και όχι επειδή «αγαπάει», «κατακτά», «δίνεται», αποδεικνύει κάτι.

Μάθε του ότι δεν υπάρχει «γαμάω ή γαμιέμαι καλά». Το είδος μας υπάρχει εδώ και εκατομμύρια χρόνια ακριβώς επειδή το σεξ είναι κάτι που μπορεί να το κάνει οποιοσδήποτε, είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο μαζί με το κατούρημα.

Υπάρχει ίσως «γαμιέμαι ειλικρινά» και σημαίνει ότι κάνω σεξ τη στιγμή που θέλω, χωρίς να ψάχνω ανταλλάγματα, με κάποιον άνθρωπο που θέλει το ίδιο εκείνη τη στιγμή χωρίς να ψάχνει ανταλλάγματα. Δε με αφορά να κοινοποιήσω, να υπονοήσω, να αντλήσω οποιασδήποτε μορφής υπεραξία από αυτό.

Μάθε στο παιδί σου ότι δεν έχει σημασία ποσό μεγάλο ή σκληρό είναι το πουλί του, ποσό μεγάλο ή σφιχτό είναι το στήθος του. Το σώμα μας δεν είναι «θέλγητρο», ούτε «εργαλείο», το σώμα μας είμαστε εμείς και έχει σημασία να ακούμε τις ανάγκες του να το σεβόμαστε, να το αγαπάμε και όχι να το χρησιμοποιούμε σαν διαφήμιση για να προσελκύσουμε «δυνητικούς/ες εραστές».

Αυτό που θα κάνει τους ανθρώπους να γαμηθούν μαζί μας είναι οι ανάγκες του δικού τους σώματος και μια υπάρχουσα σεξουαλική χημεία, και όχι κάτι που κάνουμε εμείς.

Αν πιστεύεις ότι μπορείς εσύ να αποπλανήσεις, να σαγηνεύσεις, να γοητεύσεις κάποιον γίνεσαι χειριστικός για να πάρεις σεξ.

Το σεξ δεν είναι νόμισμα, στο ξαναλέω.

Οι άνθρωποι γαμιόμαστε επειδή μας αρέσει να γαμιόμαστε, όχι επειδή μας «έκανες κούκου» ή κάτι ιδιαίτερο εσύ, που δε μπορεί εξίσου πανεύκολα να το κάνει ο διπλανός άνθρωπος. Να το μάθεις στο παιδί σου αυτό, αλλιώς θα αγχώνεται γιατί θα νομίζει ότι το σεξ είναι κάτι που πρέπει να καταφέρει κι όχι κάτι που πρέπει να επιτρέψει στον εαυτό του να χαρεί.

Μάθε στο παιδί σου να γαμιέται για τη χαρά που του προσφέρει το γαμήσι και για τίποτα άλλο πέρα από αυτό.

Αλλά μη δουλευόμαστε.

Δεν μπορείς.

Κανένας δεν μπορεί να μάθει στο παιδί του να γαμιέται. Το μόνο που μπορείς είναι να μάθεις στον εαυτό σου να γαμιέται. Χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς περιστροφές, χωρίς βαυκαλίσμους πως είσαι δήθεν κάτι ιδιαίτερο και γαμιέσαι καλά ή κατακτάς συντρόφους. Χωρίς ενοχές και χωρίς επάρσεις. Όπως ακριβώς όταν κάνεις οτιδήποτε άλλο που το θεωρείς νορμάλ.

Τα παιδιά μαθαίνουν από το παράδειγμά μας, όποτε, σε παρακαλώ παρά πολύ, να πας να γαμηθείς.

Άντε γαμήσου τη στιγμή που θα έχεις καύλες, με κάποιον/α που το αντιμετωπίζει εξίσου ειλικρινά και σταματά να το σκέφτεσαι μετά. Και καν’ το ξανά και ξανά και ξανά, μέχρι να περάσει παρά πολύ βαθιά μέσα σου:

Ότι το άντε γαμήσου δεν είναι βρισιά.
Ότι το άντε γαμήσου δεν είναι ευχή.
Ότι το άντε γαμήσου δεν είναι μαγκιά
Ότι το άντε γαμήσου δεν πρέπει να προξενεί ταραχή.

Άντε γαμήσου σα σκυλί,
Δηλαδή καν’ το σωστά,
χωρίς μαγκιά ή ενοχή,
Μα μετά άσε το θέμα να λήξει εκεί.

Και τότε, όταν θα έχεις μάθει να αντιμετωπίζεις πραγματικά το σεξ σαν κάθε άλλο κομμάτι της ζωής χωρίς να του δίνεις ανταλλακτική αξία, θα αλλάξει η στάση σου, θα αλλάξει το λεξιλόγιο στην καθημερινότητα σου, θα αλλάξει το περιεχόμενο των βρισιών σου (που τώρα είναι κατά κύριο λόγο σεξουαλικές αναφορές), θα αλλάξει ο τρόπος που κοιτάς τους ανθρώπους όπως κι αν είναι ντυμένοι, θα αλλάξουν τα πάντα σε σένα. Γιατί θα έχει αλλάξει η τρομερή ισχύς που δίνεις σε μια απλή φυσιολογική, όμορφη ή πολλές φορές ίσως και άσχημη διαδικασία.

Αυτές οι αλλαγές, οι μη παρατηρήσιμες από το ανυποψίαστο μάτι, του πώς κινείσαι μέσα στη μέρα σου, οι αλλαγές στην καθημερινή σου γλώσσα και στο βλέμμα, είναι αυτές που θα μάθουν στα παιδιά ότι το σεξ είναι σεξ: Τίποτα περισσότερο, μα και τίποτα λιγότερο από αυτό”.

 Μπορείτε να συμφωνήσετε ή να διαφωνήσετε αλλά όχι να φιμώσετε όποιον βλέπει τα πράγματα από μια διαφορετική της δικής σας οπτική.