Το μήλο πέφτει κάτω απ’ τη μηλιά. Αλλά τι γίνεται μετά;

    Η μηλιά απλώς ήταν όπως ήξερε να είναι. Μέχρι ενός σημείου είχε την ευθύνη για το μήλο. Το έθρεψε με τις λειτουργίες της και στην κατάλληλη ώρα, αυτό αποδεσμεύτηκε. Όμως εκείνο νόμιζε ότι πρέπει να γίνει ολόιδιο με τη μηλιά (Κάποιες φορές και η μηλιά είχε την ίδια άποψη γιατί κουβαλούσε κι εκείνη […]

Βαρύ «θηλυκαθήκον»: Το βάρος του καθήκοντος της ομορφιάς που βάζουμε στους ώμους των μικρών κοριτσιών.

  Οι γυναίκες εκπαιδεύονται από την παιδική τους ηλικία να ενδιαφέρονται για την εξωτερική τους εμφάνιση σε μεγάλο βαθμό. «Τα διαμάντια είναι ο καλύτερος φίλος ενός κοριτσιού» λέει ένα jazz τραγούδι των Jule Styne και Leo Robin, με τη λέξη «κορίτσι» να αναφέρεται στη γυναίκα γενικά. Αν τα διαμάντια είναι ο καλύτερος φίλος μιας γυναίκας, […]

Όταν οι ανήλικοι δάσκαλοί μας, φτιάχνουν σενάρια με χαρακτήρες-παιχνίδια…

Συχνά οι ενήλικες λένε -με μια μίξη μελαγχολίας και νοσταλγίας να υποβόσκει- ότι θα ήταν ωραίο να είχαν μείνει παιδιά. Μια τέτοια συζήτηση συνήθως καταλήγει στη διαπίστωση ότι αν είχαν μείνει παιδιά, δεν θα διαχειρίζονταν τη ζωή ώριμα. Αυτό που δεν «βλέπουν» οι περισσότεροι είναι ότι έχουν παραμείνει παιδιά αλλά μόνο εκεί που τους βολεύει, […]

Ελευθερ(ι)ος

Μια φορά κι έναν (τωρινό αλλά και παντοτινό ταυτόχρονα) καιρό, υπήρχε ένα παιδί που όλοι το φώναζαν «Τέρη». Είχαν συντομεύσει το «Λευτέρης» που με τη σειρά του είχε προκύψει από συντόμευση του «Ελευθέριος». Ο Ελευθέριος λοιπόν, ένιωθε συχνά κουρασμένος -όχι τόσο σωματικά όσο ψυχολογικά- παρόλο που ήταν μόνο έξι ετών. Έχοντας πολλή επαφή με τον […]

Εαυτευθύνη

    Προ ημερών, την ώρα που έφτασα στο σχολείο του γιου μου και ενόσω τον περίμενα να βγει από το αυτοκίνητο, συζητούσαμε. Μια άλλη μαμά δίπλα, μου είπε «Συγνώμη που παίρνω το θάρρος αλλά ήθελα να σου πω ότι σε έχω προσέξει πολλές φορές την ώρα που φτάνεις εδώ με τον γιο σου και […]