Απ’ το «εγώ» στον εαυτό.

Εκείνη η λασπωμένη ηχώ που έρχεται από μέσα σου,υποσυνείδητος ψίθυρος έγκλειστος μέσ’ το δέρμα σου,συγχίζει όλες τις φωνές που ζουν στον νου τον υλικόκι όλα διαστρεβλώνονται, χτίζοντας ένα μπερδεμένο «εγώ».Το υλικό που μάζεψες από παρερμηνείες,από ποικίλα ερεθίσματα και γονέων αστοχίες,πλάθει ένα φίλτρο μέσα σου που όλα επηρεάζει.Δρας σαν αυτό να είσαι εσύ, έρχεται και σε […]

Εκ μέρους του Πινόκιο

Ψεύδομαι και αυτό είναι προφανές.Η μύτη μου προδίδει του λόγου το μη αληθές.Θέλω να γίνω σαν τα άλλα παιδιά·όχι από ξύλο, μα με σάρκα και οστά.Όχι επειδή το υλικό μου δεν έχει αξία,αλλά γιατί το «είμαι» έχει ευρύτερη σημασία.Όπως οι άνθρωποι, έτσι κι εγώτον εαυτό μου κοροϊδεύω, σαν να ‘ναι ό,τι πιο εύκολο.Έχει κι αυτό […]

Εσύ ο κυνηγός, εσύ και το θήραμα.

Σε διάφανη γυάλα διάλεξες να ζεις.Ως φρούριο την έφτιαξες για να προστατευτείς.Μέσα στον άκαμπτο θόλο σου θαυμάζεις την πυγμή σου·αφού όλοι είναι έξω εκεί, δεν θες πια το σπαθί σου.Τέλος οι μάχες, ο κίνδυνος, ο πόνος κι οι απειλές.Τα τέρατα που σε έψαχναν, εμπόδιο τα κόβει λες.Ομοίως με τις λήψεις σου κι η εκπομπή δυσχεραίνει.Η […]

«Ιθάκες» αθλητικές…

Έφτασε κάθιδρη στη γραμμή τερματισμού.Καρδιά και αναπνοή ηχούσαν ρυθμικά, προσμένοντας μια φωνή να τις ακολουθήσει. Είχε κερδίσει το χρυσό μετάλλιο. Χαρά. Ικανοποίηση. Κι ένας ιδρώτας μόχθου που σαν να μην είχε σταματήσει σε όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας. Τέσσερα χρόνια ιδρωμένη. Η φωνή του νου ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα των παλμών και της αναπνοής, επαναλαμβάνοντας: Γι’ […]

Εγώ, η κοινωνία

Τέρας τρέφεις εντός, τερατώδεις αναπαραστάσεις θα αντικρίζεις.Αγάπη καλλιεργείς εντός, αγάπης φυτείες θα φουντώνουν γύρω σου.Σύγκρουση των δύο μέσα, πεδίο μάχης το έξω σου.Εσύ ο γεωργός, εσύ και η σοδειά του κόσμου. Την ώρα που φωνάζεις συνθήματα σε πορείες,την ώρα που ο λάρυγγάς σου γίνεται σάλπιγγα για ειρήνηκαι οι διογκωμένες φλέβες στους κροτάφους σου ηχούν άσβεστο […]