Αναζητώντας το Λογιστικό …μέρος μας. (Εσύ τι λες, Πλάτωνα; Θα τα καταφέρουμε; )

Τι απέγινε η κριτική μας Σκέψη;Την έχουμε βάλει για ύπνο να ξεκουραστεί για μια ζωή;Την υποχρεώσαμε να πέσει σε μόνιμη «χειμερία νάρκη»; Έχουμε ξεχάσει τη σοφία μας;Πώς τολμήσαμε να θάψουμετην κουκουβάγια της Αθηνάςσε ένα ασφυκτικό υπόγειο κλουβί; Γιατί έχουμε γίνει βαρκούλεςπου ανεμοδέρνονται από το θυμοειδές μέρος της ψυχήςκαι γίνονται έρμαια των υπόγειων ρευμάτων του επιθυμητικού;Υπάρχει […]

Το μήλο πέφτει κάτω απ’ τη μηλιά. Αλλά τι γίνεται μετά;

    Η μηλιά απλώς ήταν όπως ήξερε να είναι. Μέχρι ενός σημείου είχε την ευθύνη για το μήλο. Το έθρεψε με τις λειτουργίες της και στην κατάλληλη ώρα, αυτό αποδεσμεύτηκε. Όμως εκείνο νόμιζε ότι πρέπει να γίνει ολόιδιο με τη μηλιά (Κάποιες φορές και η μηλιά είχε την ίδια άποψη γιατί κουβαλούσε κι εκείνη […]

Όταν η «ουρά» στην τράπεζα μετατρέπεται σε δώρο

Photo by Cristian Newman on Unsplash   Μεσημέρι Παρασκευής. Μπαίνω στην τράπεζα για μια δουλειά που θα χρειαζόταν περίπου τρία λεπτά παραμονής μου μπροστά στο ταμείο. Έχω τον αριθμό 258 στη σειρά εξυπηρέτησης και ο ηλεκτρονικός πίνακας με ενημερώνει ότι εκείνη τη στιγμή εξυπηρετείται το 222. Έχω δύο επιλογές: Να νευριάσω ή να αξιοποιήσω τον […]

Ένα smartphone μονολογεί: «Απορώ μ’ εσένα, Άνθρωπε»!

Ειλικρινά, απορώ μ’ εσένα, Άνθρωπε! Είτε είσαι ετυμολογικά ὁ άνω θρώσκων είτε ο ὁ ἀναθρῶν ά όπωπε ή -τέλος πάντων- απλώς αυτός που έχει την όψη ανδρός (άνδρ-ωπός ), υποτίθεται ότι είσαι διαφορετικός από τα άλλα ζώα, έχεις νου και τον χρησιμοποιείς. Σε παρακολουθώ καθημερινά, όπως ξέρεις, αφού αποτελώ προέκταση του χεριού σου και περνάμε […]

Εαυτευθύνη

    Προ ημερών, την ώρα που έφτασα στο σχολείο του γιου μου και ενόσω τον περίμενα να βγει από το αυτοκίνητο, συζητούσαμε. Μια άλλη μαμά δίπλα, μου είπε «Συγνώμη που παίρνω το θάρρος αλλά ήθελα να σου πω ότι σε έχω προσέξει πολλές φορές την ώρα που φτάνεις εδώ με τον γιο σου και […]