Δράση ασάλευτη

Στης καθημερινότητας τα πελάγη, ρεύματα πάνε κι έρχονται και κάποιοι παν’ μαζί τους. Αφήνονται σαν έρμαια στην τάση των Μουσώνων. Δεν βλέπουν ό,τι γίνεται, μονάχα κάτι ώρες που η σπίθα αίφνης φώτισε, κι έτσι για λίγο είδαν. Μια σπίθα μόνη δεν αρκεί το πλάνο να διευρύνει. Θέλει κι ευθύνη, μόχθο, θέληση να ανάψει το φυτίλι. […]

Tο μηδέν δεν είναι μια άδεια έννοια.

Είναι πολλές οι καταστάσεις που οι άνθρωποι χαρακτηρίζουν ως αποτυχίες, ήττες, δυσκολίες. Άλλες πάλι τις βιώνουν ως επιτυχίες, νίκες, ευχάριστες εμπειρίες. Η πραγματικότητα είναι πως οτιδήποτε συμβαίνει, απλώς συμβαίνει. Δεν έχει κανέναν χαρακτηρισμό από μόνο του. Χρωματίζεται μόνο από τη δική μας ματιά. Την ίδια στιγμή που εσύ θεωρείς κάτι ως θετικό, κάποιος άλλος πιστεύει […]

Ελευθερ(ι)ος

Μια φορά κι έναν (τωρινό αλλά και παντοτινό ταυτόχρονα) καιρό, υπήρχε ένα παιδί που όλοι το φώναζαν «Τέρη». Είχαν συντομεύσει το «Λευτέρης» που με τη σειρά του είχε προκύψει από συντόμευση του «Ελευθέριος». Ο Ελευθέριος λοιπόν, ένιωθε συχνά κουρασμένος -όχι τόσο σωματικά όσο ψυχολογικά- παρόλο που ήταν μόνο έξι ετών. Έχοντας πολλή επαφή με τον […]

Με ή χωρίς σχήμα, συνεχίζεται…

  Έβλεπε το σώμα της γάτας πολτοποιημένο στη μέση του δρόμου κάθε μέρα για μια βδομάδα περίπου. Ίδια διαδρομή, ίδιο σώμα, στην ίδια θέση. Θα μπορούσε να αποφύγει ο οδηγός την πρόκληση εκείνου του θανάτου; Ίσως ναι, ίσως και όχι. Ίσως αυτό ήταν να γίνει γιατί τόσος ήταν ο χρόνος που είχε γι’ αυτό τον […]

Στην αγκαλιά της σιγής

  Όταν η θλίψη γιγαντώνεται και δρα στρυμωγμένη στο στήθος του, όταν η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνικτική, μια λυτρωτική ικανότητα αναδύεται από μέσα του· η ικανότητα να εστιάζει στη σιωπή, στην ησυχία που υπάρχει δίπλα στους ήχους, στο άηχο που αιωρείται παράλληλα με την οχλαγωγία. Κι όταν η έλλειψη θορύβου μέσα του διαρκεί, ντύνεται ο κόσμος […]