Το μήλο πέφτει κάτω απ’ τη μηλιά. Αλλά τι γίνεται μετά;

psomiadouanthi.com apple tree

πηγή φωτογραφίας: wikimedia.org

 

 

Η μηλιά απλώς ήταν όπως ήξερε να είναι. Μέχρι ενός σημείου είχε την ευθύνη για το μήλο. Το έθρεψε με τις λειτουργίες της και στην κατάλληλη ώρα, αυτό αποδεσμεύτηκε. Όμως εκείνο νόμιζε ότι πρέπει να γίνει ολόιδιο με τη μηλιά (Κάποιες φορές και η μηλιά είχε την ίδια άποψη γιατί κουβαλούσε κι εκείνη τα δικά της απωθημένα). Και στα δύσκολα, στις κακοκαιρίες, όταν η διάθεση της γης ήταν άστατη και αποτυπωνόταν στον καιρό της, το μήλο είτε ένιωθε ότι έπρεπε να αντιδράσει ομοίως με τη μηλιά, είτε πάταγε σ’ εκείνα της μηλιάς που είχε παρερμηνεύσει και πήγαινε σώνει και καλά να γίνει το άκρως αντίθετο (Και στις δύο περιπτώσεις, ανελεύθερο και καθόλου αυτοκυρίαρχο). Συχνά έριχνε στη μηλιά την ευθύνη γι’ αυτό στο οποίο το ίδιο είχε διαμορφωθεί. Η ευθύνη της μηλιάς όμως είχε προ πολλού τελειώσει. Το μήλο έπρεπε να είναι ελεύθερο κι αυτοπροαίρετο πια αλλά δεν μπορούσε να το δει.

Έψαχνε δικαιολογίες για το ένα και για το άλλο που είχε επιλέξει, καθησυχαζόταν στην ψευδαίσθηση ότι υπεύθυνη για εκείνο ήταν ακόμα η μηλιά. Ήταν παγιδευμένο στην πλάνη πως αν σταματούσε να λειτουργεί έτσι, αυτό θα σήμαινε ακύρωση ή απαξίωση της μηλιάς και παύση της αγάπης του για εκείνη. Φοβόταν επίσης την ανεξαρτητοποίηση. Γιατί έχει και η εξάρτηση μια ασφάλεια. Ψευδασφάλεια μεν, αλλά την έχει. Κι έχει η αυτοβουλία ένα ρίσκο. Έτσι δείχνει εξωτερικά για να τη φοβούνται πολλοί και να μην την τολμούν(Μη μασάς, μήλο. Γιατί εσένα μασάς επί της ουσίας και στο τέλος θα ψάχνεις να σε βρεις. Κι έτσι κρατάς και τη μηλιά δέσμια, κρατάει κι αυτή εσένα και διαιωνίζετε παρέα την ανελευθερία).

Αυτό το αγκίστρωμα από τη μηλιά, τα περισσότερα μήλα το κρατούν για καιρό. Ίσως για έναν ολόκληρο κύκλο τους. Κάποια όμως βρίσκουν τρόπο να αγαπούν την ουσία όσων η μηλιά τους πρόσφερε αλλά ταυτόχρονα να αυτονομούνται  υπάρχοντας ελεύθερα και υπεύθυνα, χωρίς να έχουν ακυρώσει την αγάπη τους για τη μηλιά. Έχοντας απλώς αποδεσμεύσει την αγάπη αυτή από άλλα -άσχετα αυτής- που της  είχαν φορτωθεί και την έπνιγαν, την έθαβαν, την αλλοίωναν.

Κάθε …μήλο έχει τη δυνατότητα αυτή. Κι όταν συνειδητοποιεί την κατάλληλη για εκείνο ώρα, βλέπει τον κόσμο αρένα και το «ζω» αθλεύω.

Hercules New Picture

Δράση ασάλευτη

Στης καθημερινότητας τα πελάγη, ρεύματα πάνε κι έρχονται και κάποιοι παν’ μαζί τους. Αφήνονται σαν έρμαια στην τάση των Μουσώνων. Δεν βλέπουν ό,τι γίνεται, μονάχα κάτι ώρες που η σπίθα αίφνης φώτισε, κι έτσι για λίγο είδαν. Μια σπίθα μόνη δεν αρκεί το πλάνο να διευρύνει. Θέλει κι ευθύνη, μόχθο, θέληση να ανάψει το φυτίλι.

Άλλοι πάλι, με πείσμα κύματα χτυπούν και άσκεφτα ξοδεύονται. Κάτι βαθιά -ανερμήνευτο ή παρερμηνευμένο- είναι εκείνο που κινεί το σώμα τους στη μάχη. Η όρασή τους στένεψε, στην πλάνη της δεμένη. Έχουν εκείνη που κοιτά, όχι αυτή που βλέπει.

Και είναι κάποιοι που -για δες!- ρεύματα δεν τους πιάνουν. Πατάνε στον πυθμένα αυτοί, κι ας είν’ πολύ το βάθος. Σε τρία σημεία ακουμπούν και να η ισορροπία. Ο άξονάς τους είναι αυτός που πόδια συμπληρώνει. Στέκουν σχεδόν ασάλευτοι στου κύματος τη λύσσα, με τη ματιά τους καθαρή και σε μεγάλη ακτίνα. Κι αν κάποτε το σώμα τους πέφτει σαν λαβωμένο, πάλι στέκει ατάραχος ο άξονας εκείνος. Δεν είναι αυτών η όραση ψευδαίσθησης γεννήτρα, μα λεύτερη από προβολές και ξέρει την αλήθεια.

 

 

 

Ο τολμών νικά, ήδη ενόσω τολμά.

Photo by Hatham on Unsplash

Photo by Hatham on Unsplash

 

Η Ευαγγελία τόλμησε να πει στη δασκάλα της «Εγώ έτσι βλέπω τον ήλιο. Μη διορθώνετε συνέχεια τις ζωγραφιές μου».

Η Γιώτα τόλμησε να καταγγείλει τον σύζυγό της για ενδο-οικογενειακή βία.

Ο Σταύρος τόλμησε να πει στον καθρέφτη του «Τελικά, και οι άντρες κλαίνε. Και δεν χρειάζεται να ντρέπονται γι’ αυτό».

Η Νίκη τόλμησε να εκφράσει την άποψή της σε ένα meeting της ανδροκρατούμενης εταιρείας στην οποία εργάζεται, μετά από εφτά χρόνια προσβολών και υποτίμησης που δεχόταν.

Ο Πέτρος τόλμησε να δηλώσει στον πλούσιο επιχειρηματία πατέρα του ότι δεν θέλει να γίνει επιχειρηματίας.

Η Άρτεμις τόλμησε να παραδεχτεί στον εαυτό της ότι η υπερφαγία της είναι συναισθηματική και ότι τρώει για να καταπιεί μαζί με το φαγητό όλα αυτά που δεν εκφράζει με λέξεις ή δεν κάνει πράξη.

Η Μάρθα τόλμησε να πει στη μητέρα της «θα είμαι αυτό που είμαι εγώ και όχι αυτό που θες εσύ να είμαι».

Ο Ορφέας τόλμησε να αναλάβει μια υπόθεση έχοντας «απέναντί» του 20 μεγαλοδικηγόρους του εργοστασίου Τάδε που μολύνει το πόσιμο νερό μιας περιοχής με τα απόβλητά του.

Για κάποιους από αυτούς, η έκβαση της μάχης τους χαρακτηρίστηκε ως ήττα, γιατί αυτό που ακολούθησε δεν ήταν αυτό που προσδοκούσαν. Ήταν κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα θεωρούσαν νίκη. Ομοίως και οι ίδιοι.

Ίσως γιατί δεν γνωρίζουν ότι, επί της ουσίας, αυτό που ακολούθησε εξωτερικά δεν έχει καμία σημασία. Έχουν νικήσει αλλά δεν το έχουν συνειδητοποιήσει. Γιατί, η νίκη δεν εξαρτιόταν από το τι θα προκαλούσε η δράση τους εξωτερικά αλλά από αυτό που είχε ήδη συντελεστεί εντός τους.

Η νίκη είχε ήδη επιτευχθεί καθώς τολμούσαν. Νίκη απέναντι στον φόβο που είχαν πριν αρθούν στο σημείο να τολμήσουν. Νίκη απελευθέρωσης από τη σκλαβιά του «δεν πιστεύω ότι μπορώ». Μια ήττα όντως σημειώθηκε παράλληλα με αυτή τη νίκη. Ήταν η ήττα του άτολμου και φοβισμένου προηγούμενου εαυτού τους, που πια δεν είναι ακριβώς ίδιος.

Μια αλλαγή έχει ήδη συντελεστεί. Κι αν τους φαίνεται λίγη και βλέπουν αυτό το τόλμημα ως μια σταγόνα στον ωκεανό της τεράστιας τόλμης που νιώθουν ότι δεν έχουν κατακτήσει ακόμα, είναι γιατί ξεχνούν ότι τα συστατικά αυτής της σταγόνας τόλμης είναι τα ίδια με εκείνα του ωκεανού της. Έχοντας γευτεί τη σταγόνα, έχουν γευτεί και τον ωκεανό. Και τώρα πια, γνωρίζουν.

Photo by Roman Voronin on Unsplash

 

Σπάσε τα μοτίβα και δες τι θα συμβεί.

 

psomiadouanthi

 

Έξις δευτέρα φύσις (εστί). Γιατί να εξουσιάζεσαι όμως από τη δεύτερη φύση και να μην είσαι ελεύθερος ως η πρώτη;

 Οι συνήθειές σου είναι η βολή σου. Και τίποτα βολικό δεν οδηγεί σε εξέλιξη. Γιατί το βολικό, είναι από τη φύση του έτσι που δε θες να το αφήσεις. Οπότε, δεν πας πέρα από αυτό. Δεν βλέπεις πέρα από αυτό και δεν βλέπεις τι είσαι πέρα από αυτό που (θεωρείς ότι) είσαι τώρα.

Σήκω από τη βολική πολυθρόνα και σπάσ’ τα όλα.(Τα μοτίβα)

Ξεκίνα από απλά και καθημερινά.

Κάνε με διαφορετική από τη συνηθισμένη σειρά κάποιες ασχολίες σου. Ξέρεις, εκείνες που είναι σαν ιεροτελεστία π.χ. κάθε πρωί ή κάθε βράδυ, στις χαλαρές σου στιγμές. Εκείνες που γίνονται μηχανικά.

Πήγαινε στη δουλειά σου από άλλη διαδρομή. Όχι από εκείνη που τα χέρια σου ξέρουν και στρίβουν την κατάλληλη στιγμή το τιμόνι, πριν ακόμα προλάβεις να δεις ποιος είναι ο δρόμος.

Ξεσκόνισε με το αριστερό αν είσαι δεξιόχειρας ή με το δεξί αν είσαι αριστερόχειρας. Ανακάτεψε το φαγητό κάνοντας την ίδια αλλαγή.

Μην κάνεις εκείνο το δεύτερο συνεχόμενο τσιγάρο που καπνίζεις όταν νιώθεις θυμό ή λύπη.

Κοιμήσου στην άλλη απ’ τη συνηθισμένη σου πλευρά στο κρεβάτι. Κοιμήσου νωρίς αν συνήθιζες να κοιμάσαι αργά. Κοιμήσου αργά αν η κανονικότητά που σου είχες επιβάλλει ήταν να κοιμάσαι νωρίς (ακόμα κι όταν δεν νυστάζεις ιδιαίτερα).

Δοκίμασε να μην κάνεις τίποτα στο ρεπό σου, αν συνήθιζες να το γεμίζεις.

Σπάσε τα μοτίβα. Όχι για μία φορά ή για μια μέρα αλλά για περισσότερες. Και παρατήρησε τον εαυτό σου. Καν’ το σαν παιχνίδι. Με μοναδικό σκοπό να δεις τι θα συμβεί.

Μετά δοκίμασε και σε άλλα, λίγο πιο σύνθετα πράγματα.

Στείλε ένα μήνυμα και μην κρέμεσαι πάνω από το τηλέφωνο περιμένοντας την απάντηση, αν αυτό έκανες ως τώρα. Στείλε ένα μήνυμα και ζήτα ξεκάθαρα απάντηση, αν δεν το έχεις κάνει ποτέ ως τώρα.

Δοκίμασε να πεις όχι σε κάποια χάρη που σου ζητούν, αν «ναι» ήταν η μόνιμη απάντησή σου ως τώρα. Πες «ναι», αν σπανίως απαντούσες έτσι σε αίτημα για βοήθεια.

Μη βιαστείς να απογοητευτείς, αν αυτή είναι η αυτόματη αντίδρασή σου όταν κάτι δεν έρχεται όπως προσδοκούσες.

Κάνε παύση, αν ως τώρα «έτρεχες» χωρίς σταματημό ξεπερνώντας καθημερινά τα όρια των σωματικών σου αντοχών. Πες «σε κάτι τέτοια συνήθως εδώ σταματούσες, εαυτέ. Σήμερα πήγαινέ το παραπέρα», αν συνήθως κόλλαγες σε μια συγκεκριμένη «γραμμή» των αντοχών σου.

Απάντησε άμεσα σε κάτι που συνήθως σκεφτόσουν πάρα πολύ για όμοιά του. Σκέψου πριν απαντήσεις σε κάτι που συνήθως ανταποκρινόσουν παρορμητικά.

Όχι απαραίτητα για να κρατήσεις μετά τη νέα κατάσταση. Αλλά για να δεις τι θα συμβεί.

Σπάσε τα μοτίβα και δες πώς είσαι μέσα στο πρωτόγνωρο αυτό πεδίο. Παρατήρησε τον εαυτό σου έξω από τη ζώνη άνεσης. Πώς επιδρά αυτή η έξοδος στον νου σου, στο σώμα σου, στο περιβάλλον; Τι ερωτήματα γεννά; Έχεις το θάρρος να τα απαντήσεις;

Ποιος (εαυτός) θα σε κάνει να νιώσεις ασφαλής έξω από τη ζώνη άνεσης; Έχεις το θάρρος να τον αντικρίσεις;

Βγες από τη ζώνη άνεσής σου και δες πώς είσαι εκεί. «Βγες» και «δες».

Έξις δευτέρα φύσις (εστί). Αλλά η ελευθερία είναι στην Πρώτη, στην Αρχική.

 

Νηστεία: Μια δοκιμασία εξάσκησης στην αυτοκυριαρχία (Eσύ για ποιον λόγο νήστεψες;)

Photo by Garidy Sanders on Unsplash

Photo by Garidy Sanders on Unsplash

Ο βασικότερος λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι νηστεύουν, είναι συνήθως η ανάγκη τους να αποδείξουν στον εαυτό τους και στους άλλους (κάποιοι και στον Θεό) ότι είναι συνεπείς με τα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Κάποιο παράπλευρο επιχείρημα είναι συχνά και το «με την ευκαιρία, ας κάνω κάτι σαν αποτοξίνωση». Έπειτα τρώνε όσα υπάρχουν στη λίστα με τα «επιτρεπόμενα», μη παρακολουθώντας τους εαυτούς τους, αγνοώντας το πόσο και κυρίως, το πώς τρώνε. Η ενδιαφέρουσα πρόκληση που υποβόσκει λοιπόν στη διαδικασία της νηστείας, καταπατάται από το σαρωτικό πέρασμα της λαιμαργίας.

Η λαιμαργία στη ζωή μας δεν εμφανίζεται μόνο στο πεδίο της διατροφής. Βρίσκει έδαφος και επιβιώνει (σαν τους ιούς…) επίσης, στο περιβάλλον των υπόλοιπων τομέων της καθημερινότητάς μας. Αν της το επιτρέψουμε. Ο άνθρωπος μπορεί να είναι αδηφάγος ως προς το κυνήγι της επιτυχίας, του πλούτου, της εξουσίας, του ελέγχου πάνω σε άλλους, της χωρίς διάκριση εκτόνωσης των σεξουαλικών του ορμών. Η αχόρταγη τάση για ικανοποίηση επιθυμιών αλλά και η ικανοποίησή τους εν τέλει όταν συμβαίνει, γεννά ακόμα περισσότερες επιθυμίες. Είναι -για να επανέλθουμε στο διατροφικό- σαν να «ανοίγει» το στομάχι και να ξεχειλώνει τα σύνορά του. Μετά, έρχεται η νηστεία λοιπόν και το ίδιο στομάχι συνεχίζει να είναι ακόρεστο αλλά αυτή τη φορά με την τροφή να είναι νηστίσιμη. Οπότε, καταβροχθίζουμε με ήσυχη συνείδηση…

Ο απώτερος σκοπός της νηστείας, δεν είναι να μη φας π.χ. αυγό γιατί είναι «αμαρτωλό» ή να φας τα νηστίσιμα γιατί είναι «αγνά» και «αθώα», αλλά να εξασκηθείς στον αυτοέλεγχο και να μπορείς σταδιακά να δαμάσεις και τις άλλες σου επιθυμίες. Όχι να τις δαιμονοποιήσεις, να τις καλύψεις ή να τις εξαφανίσεις. Αλλά να δαμάσεις εκείνη τη ζωώδη πλευρά του είδους μας και να ελέγχεις εσύ τα ένστικτα, αντί να σε κοντρολάρουν εκείνα σαν να είσαι τηλεκατευθυνόμενο αυτοκινητάκι. Να έχεις επίγνωση της ανάγκης σου για φαγητό, για σεξ, για επιτυχία, για επαγγελματική ανέλιξη, αλλά να επιλέγεις εσύ πότε, πώς και σε ποιες περιπτώσεις θα δράσεις προς αυτή την κατεύθυνση ή αν θα διοχετεύσεις την ενέργεια αυτή σε κάτι άλλο.

Οι περισσότεροι εκπρόσωποι της Εκκλησίας και πολλοί πιστοί, θεωρούν το σώμα αμαρτωλό, άνευ αξίας, υποδεέστερο του πνεύματος και άλλα. Το θέμα δεν είναι να καταδικάσουμε το υλικό μας μέρος. Έχει σκοπό η ύπαρξή του και έχει τη δική του συμβολή στον αγώνα εξέλιξης της ανθρώπινης φυλής. Το θέμα είναι να μπορέσουμε να το χειριζόμαστε εμείς και όχι να χειρίζεται αυτό εμάς. Να λαμβάνουμε εμείς αποφάσεις και όχι οι ενορμήσεις μας, οι φόβοι του μυαλού για την εξάλειψη του σώματος(θάνατος), η κλίση μας προς τη μόνιμη επιδίωξη της ευχαρίστησης μόνο κ.λπ.

Όταν η νηστεία συνοδεύεται από λαιμαργία, ακυρώνεται. Η ουσία της είναι η δοκιμασία. Η πρόκληση είναι στην αύξηση του αυτοελέγχου. Και σταδιακά, ο αυτοέλεγχος αυτός να μη γίνεται καταπιεστικά, να μη συνοδεύεται από «σκάσιμο» και δυσφορία(γιατί έτσι, απλώς θα φέρνει ένα ξέσπασμα μετά), αλλά να συνυπάρχει με αυτοκυριαρχία και συνειδητοποίηση των δυνάμεων που αποκαλύπτονται εντός.

Αυτές τις δυνάμεις μας καλούμαστε να ανακαλύψουμε, με όποια νηστεία ή/και με όποιους άλλους τρόπους επιλέγει καθένας μας. Και να μάθουμε -στη συνέχεια της διαδρομής- να διαχειριζόμαστε αυτές τις δυνάμεις ορθά.

suzanne-d-williams-VMKBFR6r_jg-unsplash

Photo by Suzanne Williams on Unsplash

Photo by Suzanne Williams on Unsplash