Θα εκπαιδεύσουμε τα παιδιά στη φίμωση λοιπόν;

Πηγή φωτογραφίας: brainvsbook.wordpress.com (το «x» είναι δική μου παρέμβαση)

Πριν από μερικά χρόνια, όταν χρειάστηκε να κάνει η Cristie (γαλλικό μπουλντόκ και μεγάλη μου αγάπη που ταξιδεύει τώρα άυλη κάπου  στο σύμπαν) μία συγκεκριμένη εξέταση για την οποία πάντα εξέφραζε δυσφορία και θυμό, οι κτηνίατροι μου είπαν «θα χρειαστεί να την κρατήσετε αλλά αν φοβάστε ότι θα σας δαγκώσει, να της βάλουμε φίμωτρο για λίγο». Και εγώ απάντησα «ας με δαγκώσει όσο θέλει. Φίμωτρο δεν της βάζω με τίποτα». Ποιος θα μου το ‘λεγε λοιπόν ότι χρόνια αργότερα, θα επέβαλλαν κάποιοι να βάλω μάσκα/φίμωτρο στον γιο μου…

Η απόφαση ελήφθη από τις μεγάλες κεφαλές και εμείς -ως οι μικρές κεφαλές; – οφείλουμε να ακολουθήσουμε και μάλιστα σιωπηλά…

ΟΧΙ.

Δεν αρμόζει στην κατάσταση αυτό το «σιωπηλά».

Διότι, όχι μόνο επιβάλλεται ένα μέτρο με το οποίο διαφωνώ, αλλά αυτό σερβίρεται και με διάφορα συνοδευτικά χειριστικής συμπεριφοράς.

Η απόφαση για την υποχρεωτική χρήση μάσκας από παιδιά στα σχολεία, ακολουθήθηκε από ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ προτροπές -από ΜΜΕ και όχι μόνο- για μεθόδους με τις οποίες θα πείσουμε τα παιδικά μυαλά (που τα νομίζουν ορισμένοι ανενεργά) ότι «τα καλά παιδιά φορούν μάσκα» και θα παρουσιάσουμε ως παιχνίδι -και όχι ως αναγκαίο κακό λόγω ανετοιμότητας του Εθνικού Συστήματος Υγείας- τη χρήση μάσκας. Θα εξιδανικεύσουμε δηλαδή την αποπνικτική αυτή κατάσταση που βιώνει κάποιος με ανελεύθερο λόγο και κλειστές διόδους αναπνοής.

Θεωρώ τη χρήση μάσκας στα σχολεία άνευ νοήματος και λογικής βάσης.  Η μάσκα αγγίζεται από τα χέρια μας που -όσο συχνά και αν πλένονται- είναι αδύνατον να ελεγχθούν στο έπακρον και να προλάβει κάποιος -ειδικά ένα παιδί π.χ. έξι ετών- όλες τις ασυνείδητες κινήσεις του. Πιστεύω ότι μία θερμομέτρηση κάθε πρωί πριν την είσοδο στο σχολείο, τήρηση αποστάσεων, πλύσιμο χεριών, συχνή απολύμανση χώρων και αποφυγή -όσο το δυνατόν- στενής επαφής, θα ήταν αρκετά μέτρα για τη στοιχειώδη πρόληψη. Αντ’ αυτών -ή μάλλον, παράλληλα με κάποια από αυτά-, τα παιδιά υποχρεούνται να φορέσουν μάσκα για πολλές ώρες ημερησίως στο σχολείο.

Μπορεί να φανταστεί λοιπόν καθένας με στοιχειώδες επίπεδο ενσυναίσθησης, τη φόρτιση και τη συναισθηματική πίεση που θα βιώνουν. (Ας μη σχολιάσω εκτενώς τα άρθρα που ήδη έκαναν την εμφάνισή τους για το «πόσο συνεργάσιμα είναι τα παιδιά σχετικά με τη μάσκα» σε κάποιες από τις χώρες που ήδη έχουν σε λειτουργία τα σχολεία τους…).

Τι είναι τελικά Υγεία;

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας λοιπόν, ορίζει την υγεία ως «την κατάσταση της πλήρους σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας και όχι μόνο την απουσία ασθένειας ή αναπηρίας». Οπότε, όλοι όσοι καθημερινά παπαγαλίζουν τη φράση «η υγεία είναι το πολυτιμότερο αγαθό» ως επιχείρημα για τη χρήση μάσκας και την υιοθέτηση ψυχολογίας πανικού, ας στοχαστούν λίγο πάνω σε αυτό τον ορισμό. Η έννοια της υγείας συμπεριλαμβάνει -ή και προϋποθέτει κατά τη γνώμη μου- έννοιες όπως συναισθηματική ισορροπία, ελευθερία έκφρασης, κριτική σκέψη.

Με την κριτική σκέψη λοιπόν, αντί να μένουμε σε εκείνα από όσα ακούμε που στοχεύουν στο συναίσθημά μας («χιλιάδες νεκροί», «ομαδικοί τάφοι» κ.λπ), ξεθολώνουμε την «όραση» και διευρύνουμε την οπτική.

Δεν ισχυρίζομαι ότι πρέπει να πηγαίνουμε γυρεύοντας, να βήχουμε ο ένας στο πρόσωπο του άλλου ή να μη μας αγγίζει ο θάνατος ανθρώπων, αλλά ότι χρειάζεται να βλέπουμε ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΠΛΑΝΟ σε κάθε κατάσταση.

Ναι μεν υπάρχει ένας ιός ο οποίος έχει οδηγήσει σε θανάτους, ωστόσο ταυτόχρονα με αυτό το γεγονός και δίπλα σε αυτό υπάρχουν και τα εξής:

  • Η μεγάλη ευθύνη των Κυβερνήσεων που, ακολουθώντας τις διαταγές της Ε.Ε., μειώνουν εδώ και χρόνια τον προϋπολογισμό για τη δημόσια υγεία (Η ανετοιμότητα του συστήματος δημόσιας υγείας είναι συνεπακόλουθο αυτών των πολιτικών). Αν θέλουν να λέγονται υπεύθυνοι ενήλικες οι ιθύνοντες, ας έχουν το θάρρος να λένε ξεκάθαρα αυτό και όχι να εστιάζουν σε όλα τα του περίγυρου.
  • Η ενίσχυση που στα ίδια χρόνια προσφέρεται στο ιδιωτικό σύστημα υγείας, εξυπηρετώντας τα διάφορα σχετικά συμφέροντα
  • Η σύμβαση που έκανε το Δημόσιο με τις ιδιωτικές κλινικές στη διάρκεια του εγκλεισμού, με διπλασιασμό του κόστους που θα έχει για τα δημόσια οικονομικά η αξιοποίηση Μονάδων Εντατικής Θεραπείας του ιδιωτικού τομέα
  • Τα δισεκατομμύρια που θα κοστίσει η αγορά εμβολίων
  • Το γεγονός ότι οι περισσότεροι θάνατοι από κορωνοϊό, είναι θάνατοι ανθρώπων με υποκείμενα νοσήματα (αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια καθοδήγηση πιο στοχευμένη και όχι π.χ. στο να φοράνε μάσκα στο σχολείο τα εξάχρονα)
  • Το γεγονός ότι η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα, δεν ασχολήθηκε με τη μελέτη των κορωνοϊών, μετά τον Sars και το Mers.   Θα ήταν μια καλή προετοιμασία της ανθρωπότητας απέναντι σε παραπλήσιους μεταγενέστερους κινδύνους, «αλλά πάρα πολύ συχνά, η αυξημένη προσοχή προς την έρευνα και τις επενδύσεις που προκαλούσε μία νέα επιδημία μειωνόταν σύντομα όταν η επιδημία περνούσε σε ύφεση», σύμφωνα με τον Jason Schwartz της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου του Yale.
  • Το γεγονός ότι η εσπευσμένη δημιουργία του εμβολίου, το καθιστά σαφώς πρόχειρο και χωρίς την απαραίτητη χρονική περίοδο δοκιμής του (Αλήθεια, πού δοκιμάζεται; Σε πόσους; Σε ποιους; Πώς και κινήθηκε τόσο γρήγορα ο σχετικός μηχανισμός τώρα; Γιατί τώρα; )
  • Τα δεδομένα από τις ετήσιες εκθέσεις (του ίδιου του ΕΟΔΥ) περί γρίπης. Γιατί δεν είχαμε …κατευθυνθεί σε τέτοιου μεγέθους πανικό, σε εγκλεισμό, σε υποχρεωτική χρήση μάσκας, όταν π.χ. ήταν σε έξαρση η γρίπη Η1Ν1 [προκύπτουσα από μεταλλαγμένο στέλεχος του ιού Α(Η1Ν1) ] το 2009; [Να σημειωθεί ότι και αργότερα, σύμφωνα με την Ετήσια Έκθεση Γρίπης του ΕΟΔΥ, οι θάνατοι από Α(Η1Ν1) ήταν 308 την περίοδο 2013-2014, 974 μεταξύ 2015-2016 και 1071 την περίοδο 2018-2019].

Όλα αυτά δεν καθιστούν ανύπαρκτο τον ιό COVID-19, δεν τον απαξιώνουν (ούτε όμως τα άλλα να τον «θεοποιούν). Τον θέτουν ή μάλλον, τον κάνουν να ιδωθεί, μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο και όχι στο επίκεντρο ως κυρίαρχο, ως αυτό στο οποίο χρειάζεται να εστιάσουμε. Όλα όσα παίζονται (καθόλου τυχαία και καθόλου «κορώνα-γράμματα») με αυτό τον κορωνο-ιό, θα έρθουν στο φως στο σύνολό τους σε 15-25 χρόνια, όπως γίνεται συχνά με μεγάλα θέματα που απασχολούν την ανθρωπότητα.

Όμως, με όσα βλέπουμε στο τώρα, υπάρχει ανάγκη ξεκάθαρης απόδοσης ευθυνών, ευθείας αναφοράς σε πολλούς άλλους παράγοντες που μας φέρνουν στην παρούσα καθημερινότητα και όχι να μένουμε σε αναφορά αριθμού κρουσμάτων και θανάτων, εστιάζοντας στον μόνο τάχα υπεύθυνο, κακό ιό.

Μέσα σε αυτό το πλάνο λοιπόν, το πιο ευρύ, μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε πιο καθαρά όσα συμβαίνουν και όχι μόνο να επικεντρώνουμε την προσοχή μας σε ένα κομμάτι του παζλ. Αυτό το κομμάτι που με μονομανία και συνειδητή επιλογή προβάλλεται από Μ.Μ.Ε και όχι μόνο, έχει στόχο να βρει έρεισμα σε μία από τις μεγαλύτερες δυνάμεις με τις οποίες έχει να παλέψει το ανθρώπινο ον στη διαδρομή του: στον φόβο.

Αν ο φόβος κυριαρχήσει και δεν ιδωθεί ως ένας από τους επιβάτες του εσωτερικού μας οχήματος, αν αφεθεί να γίνει ο οδηγός, τότε αυτή η συμβολική φίμωση της χρήσης μάσκας, θα μας φαίνεται σταδιακά όλο και πιο δικαιολογημένη, όλο και πιο ανώδυνη. Κι ύστερα, ευεργετική. Κι όταν τα παιδιά μας απειλούνται με απουσίες, αποβολές και άλλα συναφή που θα υποστούν αν δεν φοράνε μάσκα και συνηθίσουν παράλληλα τη φίμωση -κυριολεκτικά και μεταφορικά- αν και εμείς μένουμε παθητικά σιωπηλοί, συνηθίζουν στην ανελευθερία.

Αν οι ενήλικες δεν μάθουν να παρατηρούν με προσοχή τον εαυτό τους και τον κόσμο γύρω με ευρεία οπτική και όχι με ασυνείδητη εστίαση σε ένα μέρος του όλου, αν δεν βάζουν τον νου να χειρίζεται το θυμικό τους και αφήνονται στο αντίστροφο,  τότε θα γίνονται πάντα τηλεκατευθυνόμενα αυτοκινητάκια με το κοντρόλ χειρισμού στα χέρια άλλων. Και τα παιδιά βλέπουν, αντιλαμβάνονται, απορροφούν, αντιγράφουν.

Ο κύριος Τσιόδρας δήλωσε ότι χρειάζεται να επιβραβεύουμε τα παιδιά όταν φοράνε μάσκα και ότι «η μάσκα θα έχει εκπαιδευτικό χαρακτήρα». Αντί να παρουσιαστεί ως αναγκαίο κακό (και μάλιστα, όχι και τόσο αναγκαίο και επίσης, επιβληθέν από καταστάσεις στις οποίες οδηγηθήκαμε με υπαιτιότητα άλλων και όχι μόνο του ιού), θα προωθηθεί χειριστικά ως μέρος του «τα καλά παιδιά έτσι κάνουν». Θα είναι -τάχα- και ο τρόπος με τον οποίο θα τα μάθουμε να σέβονται το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο δρουν.

Άκου κοινωνικό σύνολο, ακολούθησα και ακολουθώ στοιχειωδώς και ψύχραιμα τα βασικά μέτρα πρόληψης τόσον καιρό, αλλά έχουμε άλλους τρόπους με τους οποίους μαθαίνουμε στο παιδί μας τον σεβασμό στο κοινωνικό πλαίσιο. Δεν αποδέχομαι να εκπαιδευτεί ο γιος μου στη φίμωση. Και θα δράσω -σε συνεργασία μαζί του- όπως αρμόζει στην κατάσταση, λαμβάνοντας υπόψη την άποψή του και τον τρόπο που βιώνει όσα συμβαίνουν, σεβόμενη ένα στοιχειώδες πλαίσιο ΑΛΛΑ με το λογιστικό μέρος της ψυχής ενεργό. (Διότι θέλω αρμονία, έτσι Πλάτωνα; )

Από τον ιό της α-νοησίας, αρνούμαι να προσβληθώ.

Παρουσιάστε τα πράγματα όπως θέλετε. Εγώ θα βλέπω παράλληλα και την άλλη όψη του νομίσματος που πάντα υπάρχει ταυτόχρονα με αυτή που ελκύει αρχικά την προσοχή μας.

Μεταμορφώνεσαι ή απλώς μετακινείσαι;

Photo by Chris Barbalis on Unsplash

Photo by Chris Barbalis on Unsplash

Ως προς τη δυάδα κίνηση-ακινησία, οι περισσότεροι άνθρωποι θα χαρακτήριζαν ως θετική την πρώτη και αρνητική τη δεύτερη. Αυτό συμβαίνει γιατί συγχέουν την ακινησία με την έλλειψη δράσης ή την παθητικότητα, ενώ δεν είναι ταυτόσημες έννοιες.

Στα διάφορα δίπολα που υπάρχουν στη ζωή μας, συνήθως διαλέγουμε -συνειδητά ή ασυνείδητα- έναν πολο και δρούμε με μια μονομανία για καιρό. Το θέμα δεν είναι να επιλέξω ένα από τα δύο άκρα αλλά να ξέρω να επιλέγω κάθε φορά όποιο σημείο της ευθείας ανάμεσά τους είναι τη δεδομένη στιγμή το κατάλληλο, ώστε να ανταποκριθώ όπως αρμόζει στην εκάστοτε κατάσταση και να λειτουργήσω αποτελεσματικά. Και το κατάλληλο, δεν μπορεί να είναι το ίδιο για όλες τις περιστάσεις, γιατί δεν είναι όλες οι περιστάσεις ίδιες.

Στην καθημερινή ζωή οι άνθρωποι συνήθως τρέχουν -μεταφορικά και κυριολεκτικά- ώστε να διεκπεραιώσουν όσο το δυνατόν περισσότερες υποθέσεις τους. Έτσι νιώθουν ικανοί και άξιοι. Όμως,

κατά πόσον είναι πράγματι αποτελεσματικός και ταυτόχρονα σε ευδαιμονία κάποιος που, κινούμενος συνέχεια, δεν προλαβαίνει να αντιληφθεί τι κάνει, πώς νιώθει, τι σκέφτεται, πώς δρα, πώς αντιδρά, ποιος είναι, τι μαθαίνει από τα βιώματά του;

Είμαστε συνηθισμένοι να καταπίνουμε αμάσητα πολλά από αυτά που μας σερβίρονται. Πληροφορίες, απόψεις, τάσεις και άλλα, διαπερνούν  συχνά τον «οισοφάγο» χωρίς να έχουν διασπαστεί από τα «δόντια» της κριτικής σκέψης. Έτσι έχουμε καταπιεί χωρίς επεξεργασία και το «ο επιτυχημένος είναι ο δραστήριος» και το «δραστήριος είναι αυτός που κινείται συνέχεια». Αν η ατέρμονη μηχανική κινητικότητα ήταν αυτό που τάχα έκανε κάποιον άξιο και αποτελεσματικό, τότε θα ήταν εύκολα όλοι αποτελεσματικοί.

Το θέμα δεν είναι το αυτόματο και μηχανικό 24ωρο …sprint αλλά το περιεχόμενο που δίνουμε στη δράση μας και το κατά πόσον ξέρουμε να διακρίνουμε πότε είναι απαραίτητη επιλογή η «ακινησία» για λίγο.

Όταν έρχεται η εποχή που τα δέντρα σταματούν να παράγουν καρπούς, το διάστημα αυτό τούς είναι απαραίτητο για να ξεκουραστούν, να συγκεντρώσουν πάλι «δυνάμεις», να κάνουν άλλες διεργασίες, αποσυνθέσεις, αναδομήσεις και να επανέλθουν στην …παραγωγικότητα μέσα σε ένα νέο πλαίσιο. Η φύση ξέρει ότι η κυκλική πορεία των διαδικασιών, καταλήγει σε ανάπαυλα/κλείσιμο/τέλος, για να φτάσει ξανά σε αρχή με τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις. Αυτή η περιοδικότητα, η αρμονική εναλλαγή, αποτελούν κανόνα. Ο άνθρωπος είναι μέρος της φύσης και οι λειτουργίες του, τα βιώματά του -εξωτερικά και εσωτερικά- κάνουν -αναλογικά- κύκλους επίσης. Οι φάσεις του εναλλάσσονται και καθετί που αρχίζει, χρειάζεται φυσικά να κλείσει τον κύκλο του για να δώσει αυτό το «τέλος» το χέρι σε μια επόμενη αρχή. Δεν είναι φυσικό λοιπόν να θέλει πεισματικά να κρατήσει π.χ. μια μόνιμη κινητικότητα χωρίς ανάσα. Γιατί θα έρθει από μόνη της η φύση να φέρει με άλλο τρόπο εκείνο το απαραίτητο στάδιο ακινησίας, είτε το θέλουμε είτε όχι. Γιατί η φύση ξέρει και εξισορροπεί και γνωρίζει τη μεγάλη αξία αυτού.

Η καθημερινή δράση των περισσοτέρων δεν είναι συνειδητή. Δεν παρατηρούμε αυτά που κάνουμε. Αν παρακολουθούσαμε στ’ αλήθεια εμάς καθώς δρούμε, θα καταλαβαίναμε πότε είναι ώρα να μείνουμε στην ακινησία (και στη σιωπή) και να επεξεργαστούμε πληροφορίες, αντιδράσεις, συναισθήματα, σκέψεις, βιώματα. Λειτουργώντας αυτόματα στο μεγαλύτερο μέρος της δραστηριότητάς μας, δεν προλαβαίνουμε να «δούμε». Αυτό συνήθως οδηγεί σε ταραχή, άγχος, συγκρούσεις εντός και εκτός και μια ατμόσφαιρα αποπνικτική, με το θυμικό να κρατά τα ηνία.

Κι ύστερα καθόμαστε και διαβάζουμε τρόπους να μειώνουμε το άγχος, ψάχνοντας σε άρθρα και βιβλία. Αντί να ψάξουμε εντός. Αντί να στρέψουμε την προσοχή στο μέσα  μας. Αντί να ακούσουμε πραγματικά τον Εαυτό μας που, αν τον αφουγκραζόμαστε,  θα ξέρουμε σε κάθε στάδιο τη στάση που αρμόζει να κρατήσουμε.

Συνήθως στο τέλος καταλήγουμε μοιρολατρικά σε ένα «Τι να κάνουμε; Έτσι είναι η ζωή». Ε, δεν είναι έτσι η ζωή. Έτσι είναι αυτό που νομίζεις ως ζωή, Συνταξιδιώτη. Παρατήρησέ την απροκατάληπτα και ίσως τη δεις πραγματικά.

Η δραστηριότητα απλώς μετακινεί. Η πραγματική δράση -που μπορεί να υπάρχει ακόμα και σε δημιουργική ακινησία-, μεταμορφώνει.

Αντί να τρέχεις ασταμάτητα και να δρας μηχανικά, μόχθησε να γίνεις συνειδητός.

Αντί να μετακινείσαι, μεταμορφώσου.

Το μήλο πέφτει κάτω απ’ τη μηλιά. Αλλά τι γίνεται μετά;

psomiadouanthi.com apple tree

πηγή φωτογραφίας: wikimedia.org

 

 

Η μηλιά απλώς ήταν όπως ήξερε να είναι. Μέχρι ενός σημείου είχε την ευθύνη για το μήλο. Το έθρεψε με τις λειτουργίες της και στην κατάλληλη ώρα, αυτό αποδεσμεύτηκε. Όμως εκείνο νόμιζε ότι πρέπει να γίνει ολόιδιο με τη μηλιά (Κάποιες φορές και η μηλιά είχε την ίδια άποψη γιατί κουβαλούσε κι εκείνη τα δικά της απωθημένα). Και στα δύσκολα, στις κακοκαιρίες, όταν η διάθεση της γης ήταν άστατη και αποτυπωνόταν στον καιρό της, το μήλο είτε ένιωθε ότι έπρεπε να αντιδράσει ομοίως με τη μηλιά, είτε πάταγε σ’ εκείνα της μηλιάς που είχε παρερμηνεύσει και πήγαινε σώνει και καλά να γίνει το άκρως αντίθετο (Και στις δύο περιπτώσεις, ανελεύθερο και καθόλου αυτοκυρίαρχο). Συχνά έριχνε στη μηλιά την ευθύνη γι’ αυτό στο οποίο το ίδιο είχε διαμορφωθεί. Η ευθύνη της μηλιάς όμως είχε προ πολλού τελειώσει. Το μήλο έπρεπε να είναι ελεύθερο κι αυτοπροαίρετο πια αλλά δεν μπορούσε να το δει.

Έψαχνε δικαιολογίες για το ένα και για το άλλο που είχε επιλέξει, καθησυχαζόταν στην ψευδαίσθηση ότι υπεύθυνη για εκείνο ήταν ακόμα η μηλιά. Ήταν παγιδευμένο στην πλάνη πως αν σταματούσε να λειτουργεί έτσι, αυτό θα σήμαινε ακύρωση ή απαξίωση της μηλιάς και παύση της αγάπης του για εκείνη. Φοβόταν επίσης την ανεξαρτητοποίηση. Γιατί έχει και η εξάρτηση μια ασφάλεια. Ψευδασφάλεια μεν, αλλά την έχει. Κι έχει η αυτοβουλία ένα ρίσκο. Έτσι δείχνει εξωτερικά για να τη φοβούνται πολλοί και να μην την τολμούν(Μη μασάς, μήλο. Γιατί εσένα μασάς επί της ουσίας και στο τέλος θα ψάχνεις να σε βρεις. Κι έτσι κρατάς και τη μηλιά δέσμια, κρατάει κι αυτή εσένα και διαιωνίζετε παρέα την ανελευθερία).

Αυτό το αγκίστρωμα από τη μηλιά, τα περισσότερα μήλα το κρατούν για καιρό. Ίσως για έναν ολόκληρο κύκλο τους. Κάποια όμως βρίσκουν τρόπο να αγαπούν την ουσία όσων η μηλιά τους πρόσφερε αλλά ταυτόχρονα να αυτονομούνται  υπάρχοντας ελεύθερα και υπεύθυνα, χωρίς να έχουν ακυρώσει την αγάπη τους για τη μηλιά. Έχοντας απλώς αποδεσμεύσει την αγάπη αυτή από άλλα -άσχετα αυτής- που της  είχαν φορτωθεί και την έπνιγαν, την έθαβαν, την αλλοίωναν.

Κάθε …μήλο έχει τη δυνατότητα αυτή. Κι όταν συνειδητοποιεί την κατάλληλη για εκείνο ώρα, βλέπει τον κόσμο αρένα και το «ζω» αθλεύω.

Hercules New Picture

Δράση ασάλευτη

Στης καθημερινότητας τα πελάγη, ρεύματα πάνε κι έρχονται και κάποιοι παν’ μαζί τους. Αφήνονται σαν έρμαια στην τάση των Μουσώνων. Δεν βλέπουν ό,τι γίνεται, μονάχα κάτι ώρες που η σπίθα αίφνης φώτισε, κι έτσι για λίγο είδαν. Μια σπίθα μόνη δεν αρκεί το πλάνο να διευρύνει. Θέλει κι ευθύνη, μόχθο, θέληση να ανάψει το φυτίλι.

Άλλοι πάλι, με πείσμα κύματα χτυπούν και άσκεφτα ξοδεύονται. Κάτι βαθιά -ανερμήνευτο ή παρερμηνευμένο- είναι εκείνο που κινεί το σώμα τους στη μάχη. Η όρασή τους στένεψε, στην πλάνη της δεμένη. Έχουν εκείνη που κοιτά, όχι αυτή που βλέπει.

Και είναι κάποιοι που -για δες!- ρεύματα δεν τους πιάνουν. Πατάνε στον πυθμένα αυτοί, κι ας είν’ πολύ το βάθος. Σε τρία σημεία ακουμπούν και να η ισορροπία. Ο άξονάς τους είναι αυτός που πόδια συμπληρώνει. Στέκουν σχεδόν ασάλευτοι στου κύματος τη λύσσα, με τη ματιά τους καθαρή και σε μεγάλη ακτίνα. Κι αν κάποτε το σώμα τους πέφτει σαν λαβωμένο, πάλι στέκει ατάραχος ο άξονας εκείνος. Δεν είναι αυτών η όραση ψευδαίσθησης γεννήτρα, μα λεύτερη από προβολές και ξέρει την αλήθεια.

 

 

 

Ο τολμών νικά, ήδη ενόσω τολμά.

Photo by Hatham on Unsplash

Photo by Hatham on Unsplash

 

Η Ευαγγελία τόλμησε να πει στη δασκάλα της «Εγώ έτσι βλέπω τον ήλιο. Μη διορθώνετε συνέχεια τις ζωγραφιές μου».

Η Γιώτα τόλμησε να καταγγείλει τον σύζυγό της για ενδο-οικογενειακή βία.

Ο Σταύρος τόλμησε να πει στον καθρέφτη του «Τελικά, και οι άντρες κλαίνε. Και δεν χρειάζεται να ντρέπονται γι’ αυτό».

Η Νίκη τόλμησε να εκφράσει την άποψή της σε ένα meeting της ανδροκρατούμενης εταιρείας στην οποία εργάζεται, μετά από εφτά χρόνια προσβολών και υποτίμησης που δεχόταν.

Ο Πέτρος τόλμησε να δηλώσει στον πλούσιο επιχειρηματία πατέρα του ότι δεν θέλει να γίνει επιχειρηματίας.

Η Άρτεμις τόλμησε να παραδεχτεί στον εαυτό της ότι η υπερφαγία της είναι συναισθηματική και ότι τρώει για να καταπιεί μαζί με το φαγητό όλα αυτά που δεν εκφράζει με λέξεις ή δεν κάνει πράξη.

Η Μάρθα τόλμησε να πει στη μητέρα της «θα είμαι αυτό που είμαι εγώ και όχι αυτό που θες εσύ να είμαι».

Ο Ορφέας τόλμησε να αναλάβει μια υπόθεση έχοντας «απέναντί» του 20 μεγαλοδικηγόρους του εργοστασίου Τάδε που μολύνει το πόσιμο νερό μιας περιοχής με τα απόβλητά του.

Για κάποιους από αυτούς, η έκβαση της μάχης τους χαρακτηρίστηκε ως ήττα, γιατί αυτό που ακολούθησε δεν ήταν αυτό που προσδοκούσαν. Ήταν κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα θεωρούσαν νίκη. Ομοίως και οι ίδιοι.

Ίσως γιατί δεν γνωρίζουν ότι, επί της ουσίας, αυτό που ακολούθησε εξωτερικά δεν έχει καμία σημασία. Έχουν νικήσει αλλά δεν το έχουν συνειδητοποιήσει. Γιατί, η νίκη δεν εξαρτιόταν από το τι θα προκαλούσε η δράση τους εξωτερικά αλλά από αυτό που είχε ήδη συντελεστεί εντός τους.

Η νίκη είχε ήδη επιτευχθεί καθώς τολμούσαν. Νίκη απέναντι στον φόβο που είχαν πριν αρθούν στο σημείο να τολμήσουν. Νίκη απελευθέρωσης από τη σκλαβιά του «δεν πιστεύω ότι μπορώ». Μια ήττα όντως σημειώθηκε παράλληλα με αυτή τη νίκη. Ήταν η ήττα του άτολμου και φοβισμένου προηγούμενου εαυτού τους, που πια δεν είναι ακριβώς ίδιος.

Μια αλλαγή έχει ήδη συντελεστεί. Κι αν τους φαίνεται λίγη και βλέπουν αυτό το τόλμημα ως μια σταγόνα στον ωκεανό της τεράστιας τόλμης που νιώθουν ότι δεν έχουν κατακτήσει ακόμα, είναι γιατί ξεχνούν ότι τα συστατικά αυτής της σταγόνας τόλμης είναι τα ίδια με εκείνα του ωκεανού της. Έχοντας γευτεί τη σταγόνα, έχουν γευτεί και τον ωκεανό. Και τώρα πια, γνωρίζουν.

Photo by Roman Voronin on Unsplash