Αλίμονο

Δικαιώματα φωτογραφίας: Eurokinissi

Αλίμονο σ’ εκείνους που ζουν τρέφοντας την επιθυμία τους για εξουσία. Όσο πιο πολύ την ταΐζουν, τόσο περισσότερο πεινάει.

Αλίμονο σ’αυτούς που δε συνειδητοποιούν ποτέ με ποιους τρόπους αντιδρούν στην έλλειψη.

Αλίμονο σ’ εκείνους που έχουν το μαύρο κουτί του υποσυνείδητού τους ως έναυσμα για εκδίκηση, αντί για ενδοσκόπηση.

Αλίμονο στους μη αυτο-κυρίαρχους. Η παρουσία αυτού του «μη», πάντα δημιουργεί την ανάγκη να κυριαρχήσουν σε άλλους ή να κυριαρχηθούν από άλλους.

Αλίμονο σ’ εκείνους που συγχέουν την αυτοπεποίθηση με την αλαζονεία (ή και τη βία) κάποιου αισθήματος κατωτερότητας.

Αλίμονο σ’ αυτούς που κάνουν κατάχρηση της εξουσίας που τους προσφέρθηκε και προδίδουν την εμπιστοσύνη που τους δηλώθηκε.

Αλίμονο σ’ εκείνους που δε μαθαίνουν ποτέ να διακρίνουν ποιος αξίζει την εμπιστοσύνη τους.

Αλίμονο σε όσους σφυρίζουν αδιάφορα  μπροστά στα σημάδια που η σπειροειδής  πορεία των ανθρώπινων εκδηλώσεων στην ιστορία, έχει δείξει τι προμηνύουν.

«Ιθάκες» αθλητικές…

Φωτογραφία από Sammie Vasquez , στο Unsplash

Έφτασε κάθιδρη στη γραμμή τερματισμού.
Καρδιά και αναπνοή ηχούσαν ρυθμικά, προσμένοντας μια φωνή να τις ακολουθήσει.

Είχε κερδίσει το χρυσό μετάλλιο. Χαρά. Ικανοποίηση. Κι ένας ιδρώτας μόχθου που σαν να μην είχε σταματήσει σε όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας. Τέσσερα χρόνια ιδρωμένη.

Η φωνή του νου ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα των παλμών και της αναπνοής, επαναλαμβάνοντας:

Γι’ αυτή τη στιγμή έγιναν όλα λοιπόν;

Οι παλάμες άφησαν τα γόνατα, το σώμα ευθυγραμμίστηκε και βυθίστηκε σε αγκαλιές.

Λεκτικά και μη λεκτικά σήματα, μετέδιδαν ατόφια χαρά. Μάτια υγρά, χαμόγελα ειλικρινή και περηφάνια.
Οι φωνές ακούγονταν σαν από τα έγκατα της γης. Η προσοχή της είχε στραφεί εντός. Ήταν συγκινημένη από κάτι δυνατότερο των εξωτερικών εκδηλώσεων· από κάτι μη ξεκάθαρο ακόμα.

Η στιγμή της απονομής έφτασε. Ο εθνικός ύμνος συνόδευσε τον χορό της ενέργειας στον χώρο του σταδίου.

Και η φωνή διερωτήθηκε ξανά…

Γι’ αυτό που κρέμεται στο στήθος μου έγιναν όλα λοιπόν;
Γι’ αυτό ο ιδρώτας τεσσάρων χρόνων;

Γιατί οι πρόγονοί μου έστεφαν απλώς με κλαδί ελιάς τους νικητές των Ολυμπιακών αγώνων; Γιατί μόνο αυτό;
-Επειδή η ουσιαστική επιβράβευση είχε έρθει ήδη ενόσω ο αθλητής προετοιμαζόταν και αγωνιζόταν, εαυτέ μου. Αυτό ήταν το έπαθλο· ο ίδιος ο «ιδρώτας» και η υπέρβαση των ορίων των δυνατοτήτων που ο αθλητής θεωρούσε ανυπέρβλητα για εκείνον ως τότε. Μια νίκη είχε συντελεστεί ήδη κατά τη διάρκεια της συνειδητής εργασίας του για ανύψωση. Το κλαδί ήταν απλώς ο συμβολισμός.
Ένας συμβολισμός· το επιστέγασμα του άθλου που είχε φέρει εις πέρας.

Δεν έχει αξία το μετάλλιο;
-Όσα συντελέστηκαν ως αυτό τού προσδίδουν αξία. Ήταν βέβαια και η αφορμή για την εκκίνηση. Όμως, αν καταστραφεί, αν το χάσεις ή το χαρίσεις, αυτό δεν θα ανατρέψει την εξέλιξη που έχει ήδη σημειωθεί μέσα σου. Αυτής η πορεία είναι στο δικό σου χέρι.
Το μετάλλιο είναι απλώς ένα αντικείμενο. «Κι αν πτωχική τη βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε«.

Και κάπως έτσι, όλα ήταν ξεκάθαρα και στη θέση τους. 

Σιγοψιθύρισε «Χαίρε, ω χαίρε λευτεριά»,  άγγιξε εν μέσω χειροκροτημάτων το χρυσό σύμβολο που κρεμόταν απ’ τον λαιμό της και κοίταξε ψηλά χαμογελώντας, αφού είχε καταλάβει πια «οι Ιθάκες τι σημαίνουν».

Εγώ, η κοινωνία

Πηγή φωτογραφίας: Unsplash/ Youssef Naddam

Τέρας τρέφεις εντός, τερατώδεις αναπαραστάσεις θα αντικρίζεις.
Αγάπη καλλιεργείς εντός, αγάπης φυτείες θα φουντώνουν γύρω σου.
Σύγκρουση των δύο μέσα, πεδίο μάχης το έξω σου.
Εσύ ο γεωργός, εσύ και η σοδειά του κόσμου.

Την ώρα που φωνάζεις συνθήματα σε πορείες,
την ώρα που ο λάρυγγάς σου γίνεται σάλπιγγα για ειρήνη
και οι διογκωμένες φλέβες στους κροτάφους σου ηχούν άσβεστο πάθος,
θυμήσου πως η μάχη είναι πρώτα στο απλό «κάθε μέρα».

Εκεί επένδυσε τη φλόγα,
στο «κάθε μέρα» το απλό, το ελεύθερο επετείων.
Στο «κάθε μέρα» το ατομικό, το δικό σου, το οικείο.
Αυτή είν’ η δική σου συμβολή στην άρση του συνόλου.

Όσο δεν αγωνίζεσαι για ανύψωση δική σου,
καμία μεταρσίωση δε θα ‘βρει τη φυλή σου.
Όσο δε βάζεις στον φακό όσα εντός κοχλάζουν,
κανένα ξεκαθάρισμα δε θα συμβεί στον κόσμο.

Όσο το ασυνείδητο νικά το συνειδητό σου,
αβάσταχτη θα ‘ναι η ζωή, ψευδασφάλεια το εύκολό σου.
Το αυτόματο και βολικό, αν δεν κατεδαφίσεις,
καμία απελευθέρωση δε μένει να γνωρίσεις.

Ένας τυφώνας άγριος θα ‘ρθει αν επιλέξεις
το οικείο οικοδόμημα να πας να αποσυνθέσεις.
Μα είναι πάνω εκεί –ενόσω εν γνώσει γκρεμίζεις–
που εξέλιξη θα σημειωθεί, για ανώτερα να χτίσεις.

Το μέσα είν’ η ευθύνη σου, κι όχι πρώτα το έξω.
Του έξω η μεταμόρφωση, θα βγει απ’ τη δική σου.
Μόνο οι προσκολλήσεις σου, διχάζουν το ένα και το όλον.
Ταυτόχρονα με τον εαυτό, θ’ ανυψωθούν οι «άλλοι».

Ατόφια γνώση έχεις εντός, μα είναι καλυμμένη.
Το πέπλο αναπόλησης κουκούλωσε τη Μνήμη.
Διόλου ακατόρθωτες δεν είν’ οι απο-καλύψεις.
Δράσε ορθά, συνειδητά, με άφοβη ευθύνη.

Έτσι θα δεις ειρήνη εκτός· μόνο αν εντός τη φέρεις.
Τότε αγαπάς το συλλογικό· όταν τα βρεις μ’ εσένα.
Μια ακόμα ταύτιση αναδύεται: του «πάντα» και του «τώρα».
Κι έτσι ορίζεις τόπο σου του αιώνιου τη χώρα.

Αναζητώντας το Λογιστικό …μέρος μας. (Εσύ τι λες, Πλάτωνα; Θα τα καταφέρουμε; )

Πηγή φωτογραφίας: Unsplash / Ryoji Iwata

Τι απέγινε η κριτική μας Σκέψη;
Την έχουμε βάλει για ύπνο
να ξεκουραστεί για μια ζωή;
Την υποχρεώσαμε να πέσει σε μόνιμη «χειμερία νάρκη»;

Έχουμε ξεχάσει τη σοφία μας;
Πώς τολμήσαμε να θάψουμε
την κουκουβάγια της Αθηνάς
σε ένα ασφυκτικό υπόγειο κλουβί;

Γιατί έχουμε γίνει βαρκούλες
που ανεμοδέρνονται από το θυμοειδές μέρος της ψυχής
και γίνονται έρμαια των υπόγειων ρευμάτων του επιθυμητικού;
Υπάρχει και πανδημία εθελοτυφλίας;

Μπορούμε να «δούμε» ξανά
αντί να κοιτάζουμε απλώς;
Μπορούμε να υπερβούμε την ψευδαίσθηση της άγνοιας
και να χρησιμοποιήσουμε τη βάση δεδομένων αιώνιας γνώσης που φέρουμε;

Θα διευρύνουμε την αντίληψή μας;
Θα επεκτείνουμε την οπτική μας, ώστε να ενταχθεί η αναστάτωση του θώρακά μας
μέσα στο πεδίο της παρατήρησής μας;
Έχουμε το θάρρος να (δια)χειριστούμε το όλον μας;

Θα καταφέρουμε να δώσουμε τα ηνία
στο λογιστικό μέρος της ψυχής
και να το αφήσουμε να ηγείται,
με τη συγκατάθεση του θυμοειδούς και του επιθυμητικού μέρους μας;

Εσύ τι λες, Πλάτωνα; Θα αυτο-διευρυνθούμε; Θα εν-αρμονιστούμε;

Πηγή φωτογραφίας: wikimedia.org / Leonidas Drosis

Τί είναι Ασάνζ; Όπως λέμε ντεκαπάζ;

πηγή φωτογραφίας: The Real News Network

Συνομιλώ στην παιδική χαρά με μια μητέρα και -αναφερόμενη σε κάτι σχετικό με τον Covid 19 –  επειδή αντιδρά με έκπληξη σε μια πληροφορία, καταλήγω στο πικρο-χιουμοριστικό σχόλιο «Ε, δεν έχει διαδοθεί ακόμα. Άλλωστε δεν είναι εποχές να αποκαλύπτονται στο ευρύ κοινό αλήθειες. Μην τρέχουμε σε δίκες τώρα σαν τον Ασάνζ». Παύση. Συλλαμβάνω ότι το όνομα που ανέφερα, δεν ακούμπησε  καμία σχετική πληροφορία στη βάση δεδομένων της κυρίας. Συνεχίζω κάπως έτσι «Τζούλιαν Ασάνζ; Υπόθεση Wikileaks;». Τίποτα και πάλι. Την αμηχανία σπάει ο γιος μου που καταφθάνει κάθιδρος και θέλει νερό.

Στη συνέχεια το ύφος της μαρτυρούσε ότι περίμενε να συνεχίσω αυτό που έλεγα νωρίτερα. Δίνω επιγραμματικά μια εικόνα για την υπόθεση και εισπράττω το «α, ναι, κάτι θυμάμαι τώρα» , με ένα ύφος που σαν να συνέχιζε μη λεκτικά τα λόγια της κάπως έτσι «…αλλά δεν έχω ασχοληθεί με το θέμα».

Στάδιο 1: ύφος Τι είναι Ασάνζ; Όπως λέμε ντεκαπάζ; Δε μου έχει πει κάτι η κομμώτριά μου. Στάδιο 2: ύφος Κάτι μου θυμίζει ο κύριος, αλλά είχα πιει πολλή σαμπάνια εκείνο το βράδυ και δεν πρόσεχα τι έλεγε…

Δε θα επικρίνω την κυρία που δεν είχε ιδέα για την υπόθεση Wikileaks, δε θα επικεντρωθώ καν στη συγκεκριμένη κυρία. Έχω όμως δικαίωμα να κρίνω -ως έχουσα κρίση, κριτική σκέψη κ.λπ- την κατάσταση, το γεγονός ότι ένα τέτοιο θέμα δεν άπτεται των ενδιαφερόντων της. Αυτή η κατάσταση, είναι απόρροια μιας στάσης -συνειδητής ή ασυνείδητης- των περισσότερων ανθρώπων που συναντώ και λέγεται «Δε με αφορά». Είναι εκείνη η νοοτροπία του «αφού δεν έχει γεμίσει η δική μου αυλή ποντίκια, γιατί να ασχοληθώ με την επιδρομή των ποντικιών στην αυλή του γείτονα;». (Μήπως επειδή αργά ή γρήγορα θα έρθουν και στη δική σου; )

Η δίκη του Ασάνζ για την έκδοσή του στις ΗΠΑ, διεξάγεται αυτές τις μέρες και το θέμα αυτό, είναι χαμηλού βαθμού προτεραιότητας ως ενημέρωση στα διάφορα ΜΜΕ. Δεν έχουμε χώρο και χρόνο για τέτοια, αφού τώρα εμείς χρειάζεται να είμαστε επικεντρωμένοι στο μοναδικό πράγμα που συμβαίνει σε ολάκερο τον πλανήτη. Τίποτα δεν είναι σε εξέλιξη δίπλα στον κορωνο-ιό. Τα έχει αφανίσει όλα. Λες και σταμάτησε η Γη να περιστρέφεται, σαν να έχει διακοπεί η περισσότερη δράση της ανθρωπότητας σε άλλους τομείς. Η πληροφόρηση περί αυτού, είναι πιο σαρωτική και από τον ίδιο τον ιό. Έχει φορέσει την κορώνα του και κάθεται σε θρόνο.

Παράλληλα, στο βασίλειο γύρω του, νόμοι ψηφίζονται, η ελευθερία μάχεται πληγωμένη από ακόντια, παίκτες παίζουν monopoly πάνω στον παγκόσμιο χάρτη, πράματα και θάματα λαμβάνουν χώρα αλλά εμείς είμαστε εστιασμένοι εκεί που μας βάζουν να εστιάσουμε.

Ο Ασάνζ κρατείται σε φυλακές υψίστης ασφαλείας της Αγγλίας, με παραβιάσεις των δικαιωμάτων του και σε ένα πλαίσιο αυστηρότερο ακόμα και από κάποιων περιπτώσεων  κράτησης εγκληματιών πολέμου και δικτατόρων στο παρελθόν. Παρακολουθεί τη δίκη μέσα από μια γυάλινη κατασκευή εντός της αίθουσας, από όπου δεν έχει δυνατότητα να κάνει αποτελεσματικά στοιχειώδεις συνεννοήσεις με τους δικηγόρους του.

Όμως, το θέμα και πάλι δεν είναι το πρόσωπο, αλλά η κατάσταση. Το ζήτημα δεν είναι ακριβώς αν θα εκδοθεί στις ΗΠΑ ο Ασάνζ και ποια θα είναι η ποινή του, αλλά το τι θα σημαίνει η -σχεδόν σίγουρη- καταδίκη του μετά, αν εκδοθεί στις ΗΠΑ. Τι θα σημάνει… Τι σήμα θα εκπέμψει…

Αυτά παθαίνουν όσοι αποκαλύπτουν στο ευρύ κοινό τις εγκληματικές πράξεις Κυβερνήσεων. Εκεί καταλήγουν όσοι πληροφορούν το κοινωνικό σύνολο για τις ύπουλες, απάνθρωπες, παράνομες στρατηγικές μεγάλων οργανισμών και στρατιωτικών δυνάμεων. Έτσι κινείται από κάποιους στο παρασκήνιο η πολιτική, την οποία με άλλο πρόσωπο βλέπουν οι πολίτες στο προσκήνιο. Αν ακολουθήσεις τον ίδιο δρόμο και θες να εκθέσεις στην ανθρωπότητα την αλήθεια, θα φτύσεις το γάλα της μάνας σου! Αν τολμάς, προχώρα.

Εμείς όμως, γιατί να αναστατωνόμαστε με τέτοια πράγματα; Γιατί να τα βάζουμε πάνω στο τραπέζι της κριτικής σκέψης και να βλέπουμε ολόκληρο το πλάνο όσων συμβαίνουν σ’ αυτή τη σφαίρα που κατοικούμε; Αφού στον Ασάνζ συμβαίνει. Όχι σε εμάς.

Εμείς τώρα να φροντίσουμε ΜΟΝΟ να μην κολλήσουμε κορωνο-ιό. Να προστατεύσουμε το σωματάκι μας, τη μυτούλα μας με τη μασκούλα μας, τη ζωούλα μας, τον μικροκοσμούλη μας και φυσικά, να συμπαρασταθούμε στο Σύστημα Υγείας της χώρας που χωρίς καμία δική μας ευθύνη, έφτασε να μην αντέχει τον …συνωστισμό. Να ακολουθούμε τις οδηγιούλες, να συμμορφωνόμαστε με τις -ντυμένες συγκινητική κοινωνική ευθύνη- διαταγούλες, να παρακολουθούμε μόνο τις σωστές ενημερωσούλες και να είμαστε φρόνιμοι.

Και θα μου πείτε Συνταξιδιώτες, «Δηλαδή τι; Να μην προσέχουμε σχετικά με τον ιό;». Να προσέχουμε. Αλλά να μην κάνουμε μόνο αυτό. «Δηλαδή τι; Να μην ενημερωνόμαστε σχετικά με τον ιό»; Να ενημερωνόμαστε, αλλά να μη στεκόμαστε εκεί. Να σκαλίζουμε λίγο την ενημέρωση αυτή. Να διερευνούμε. Να επεκτείνουμε το εύρος των πηγών μας. Να στοχαζόμαστε πάνω στην πληροφόρηση.

Και κυρίως, να παρακολουθούμε όσα εκτυλίσσονται παράλληλα με την πορεία του ιού, την ώρα που κάποιοι μας φωτίζουν μόνο μια συγκεκριμένη ζώνη, για να κοιτάζουμε εκεί και να μη βλέπουμε όσα είναι παραπλεύρως και τα αφήνουν στο σκοτάδι.

Να θυμηθούμε επίσης, ότι μπορει καθένας μας να είναι μονάδα αλλά αποτελεί μέρος συνόλου. Δεν είμαστε κρίκοι διάσπαρτοι σπασμένης αλυσίδας, αλλά κρίκοι ενωμένοι και αλληλοσυνδεόμενοι.

Εμείς όμως πιστεύουμε ότι δεν είναι δικό μας θέμα μια καταδίκη που καθορίζει την αν-ελευθερία στη ροή της πληροφόρησης. Όπως θεωρούμε ότι δε μας αφορά π.χ. το γεγονός ότι κάθε φορά που αγοράζουμε κάτι από το Amazon, ένας άνθρωπος στις αποθήκες του, έχει στη διάθεσή του μόνο μερικά δευτερόλεπτα να το βρει (με τον βούρδουλα των επιτηρητών να τον πιέζει να γίνει άνθρωπος-αστραπή), ώστε να ξεκινήσει η διαδικασία αποστολής πιο γρήγορα κι από γρηγορότερα!

«Παρακολουθείσαι από έναν υπολογιστή όσο χρόνο βρίσκεσαι στη δουλειά σου. Δεν λαμβάνεις γραπτές ειδοποιήσεις από κάποιον μάνατζερ, αλλά από έναν αλγόριθμο. Ξέρεις πάντα ότι υπάρχει ένας αλγόριθμος που καταγράφει κάθε σου κίνηση και ελέγχει αν δουλεύεις όσο πιο γρήγορα μπορείς. Αν υπάρχει μεγάλο κενό μεταξύ των πακέτων που θα δημιουργηθούν, ο υπολογιστής το ξέρει και σου στέλνει γραπτή ειδοποίηση και τότε απολύεσαι», εξηγεί ο Ίλια Γκέλερ που εργαζόταν στην Amazon ως επόπτης.

Να σημειωθεί ότι μία από τις εκδοχές τους για το «όσο πιο γρήγορα μπορείς», είναι να φορτώνεις 400 πακέτα/ ώρα, ήτοι να μην αφιερώνεις περισσότερα από 7 δευτερόλεπτα σε κάθε πακέτο…

Όπως θεωρούμε επίσης ότι δε μας αφορούν οι απάνθρωπες συνθήκες εντός των οποίων εργάζονται δουλεύουν άνθρωποι στα εργοστάσια της Apple στην Κίνα ή το γεγονός ότι φοιτητές υποχρεούνται να κάνουν εκεί την πρακτική τους (σε αντικείμενο άσχετο με τις σπουδές τους), δουλεύοντας νύχτα και υπό την απειλή ότι δε θα πάρουν πτυχίο αν δε συμμορφωθούν.

Δε νιώθουμε τι είναι αυτό που μας συνδέει με τη δολοφονία του George Floyd. Συνέβη μακριά κι αυτό, οπότε δεν κινδυνεύουμε από εκτόνωση καταπιεσμένων απωθημένων που βρίσκουν ως έρεισμα και μέσο εκδήλωσης την απόκτηση εξουσίας. Έχουν συγκεκριμένα εδάφη στα οποία εμφανίζονται αυτά τα φαινόμενα. Δε σχετίζονται με όλη την κοινωνία…

Αυτά που νομίζουμε ότι δε μας αφορούν, είναι τουβλάκια από ντόμινο. Πέφτοντας, προκαλούν μια σειρά από άλλες πτώσεις. Επηρεάζουν σταδιακά μια πορεία που θα φτάσει και σε εμάς.

Αλλά μπορεί να μη μας πνίξει το κύμα. Ίσως να είμαστε αμπαρωμένοι λόγω coron-o-lockdown.

πηγή φωτογραφίας: patrisnews