Εσύ ο κυνηγός, εσύ και το θήραμα.

πηγή φωτογραφίας: publicdomainpictures.net

Σε διάφανη γυάλα διάλεξες να ζεις.
Ως φρούριο την έφτιαξες για να προστατευτείς.
Μέσα στον άκαμπτο θόλο σου θαυμάζεις την πυγμή σου·
αφού όλοι είναι έξω εκεί, δεν θες πια το σπαθί σου.
Τέλος οι μάχες, ο κίνδυνος, ο πόνος κι οι απειλές.
Τα τέρατα που σε έψαχναν, εμπόδιο τα κόβει λες.
Ομοίως με τις λήψεις σου κι η εκπομπή δυσχεραίνει.
Η επικοινωνία σου είναι διαστρεβλωμένη.
Πώς να γνωρίσει κάποιος το αληθινό «εγώ» σου;
Έχεις ξεχάσει πια κι εσύ ποιος είναι ο εαυτός σου.
Μα λίγο λίγο, διαυγής γίνεται η ενατένιση
και βλέπεις πως ο δράκος δεν δήλωσε παραίτηση.
Το γυάλινο το κέλυφος δεν του ‘κοψε τη φόρα,
γιατί μέσα του ήτανε από την πρώτη ώρα.
Και πριν το ψευδο-οχύρωμα οι έξω αντίπαλοί σου
μια προβολή ήταν του νου, του φόβου αντίλαλοί σου.
Καμιά κρυψώνα δεν μπορεί να σώσει τον εαυτό σου.
Το τέρας που σε ορέγεται, έγκλειστο είναι εντός σου.
Αφού τον φέρεις μέσα σου λοιπόν τον κυνηγό σου,
μόνο εσύ είσαι ο λυτρωτής, η σωτηρία, το φως σου.


Αλίμονο

Δικαιώματα φωτογραφίας: Eurokinissi

Αλίμονο σ’ εκείνους που ζουν τρέφοντας την επιθυμία τους για εξουσία. Όσο πιο πολύ την ταΐζουν, τόσο περισσότερο πεινάει.

Αλίμονο σ’αυτούς που δε συνειδητοποιούν ποτέ με ποιους τρόπους αντιδρούν στην έλλειψη.

Αλίμονο σ’ εκείνους που έχουν το μαύρο κουτί του υποσυνείδητού τους ως έναυσμα για εκδίκηση, αντί για ενδοσκόπηση.

Αλίμονο στους μη αυτο-κυρίαρχους. Η παρουσία αυτού του «μη», πάντα δημιουργεί την ανάγκη να κυριαρχήσουν σε άλλους ή να κυριαρχηθούν από άλλους.

Αλίμονο σ’ εκείνους που συγχέουν την αυτοπεποίθηση με την αλαζονεία (ή και τη βία) κάποιου αισθήματος κατωτερότητας.

Αλίμονο σ’ αυτούς που κάνουν κατάχρηση της εξουσίας που τους προσφέρθηκε και προδίδουν την εμπιστοσύνη που τους δηλώθηκε.

Αλίμονο σ’ εκείνους που δε μαθαίνουν ποτέ να διακρίνουν ποιος αξίζει την εμπιστοσύνη τους.

Αλίμονο σε όσους σφυρίζουν αδιάφορα  μπροστά στα σημάδια που η σπειροειδής  πορεία των ανθρώπινων εκδηλώσεων στην ιστορία, έχει δείξει τι προμηνύουν.

«Ιθάκες» αθλητικές…

Φωτογραφία από Sammie Vasquez , στο Unsplash

Έφτασε κάθιδρη στη γραμμή τερματισμού.
Καρδιά και αναπνοή ηχούσαν ρυθμικά, προσμένοντας μια φωνή να τις ακολουθήσει.

Είχε κερδίσει το χρυσό μετάλλιο. Χαρά. Ικανοποίηση. Κι ένας ιδρώτας μόχθου που σαν να μην είχε σταματήσει σε όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας. Τέσσερα χρόνια ιδρωμένη.

Η φωνή του νου ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα των παλμών και της αναπνοής, επαναλαμβάνοντας:

Γι’ αυτή τη στιγμή έγιναν όλα λοιπόν;

Οι παλάμες άφησαν τα γόνατα, το σώμα ευθυγραμμίστηκε και βυθίστηκε σε αγκαλιές.

Λεκτικά και μη λεκτικά σήματα, μετέδιδαν ατόφια χαρά. Μάτια υγρά, χαμόγελα ειλικρινή και περηφάνια.
Οι φωνές ακούγονταν σαν από τα έγκατα της γης. Η προσοχή της είχε στραφεί εντός. Ήταν συγκινημένη από κάτι δυνατότερο των εξωτερικών εκδηλώσεων· από κάτι μη ξεκάθαρο ακόμα.

Η στιγμή της απονομής έφτασε. Ο εθνικός ύμνος συνόδευσε τον χορό της ενέργειας στον χώρο του σταδίου.

Και η φωνή διερωτήθηκε ξανά…

Γι’ αυτό που κρέμεται στο στήθος μου έγιναν όλα λοιπόν;
Γι’ αυτό ο ιδρώτας τεσσάρων χρόνων;

Γιατί οι πρόγονοί μου έστεφαν απλώς με κλαδί ελιάς τους νικητές των Ολυμπιακών αγώνων; Γιατί μόνο αυτό;
-Επειδή η ουσιαστική επιβράβευση είχε έρθει ήδη ενόσω ο αθλητής προετοιμαζόταν και αγωνιζόταν, εαυτέ μου. Αυτό ήταν το έπαθλο· ο ίδιος ο «ιδρώτας» και η υπέρβαση των ορίων των δυνατοτήτων που ο αθλητής θεωρούσε ανυπέρβλητα για εκείνον ως τότε. Μια νίκη είχε συντελεστεί ήδη κατά τη διάρκεια της συνειδητής εργασίας του για ανύψωση. Το κλαδί ήταν απλώς ο συμβολισμός.
Ένας συμβολισμός· το επιστέγασμα του άθλου που είχε φέρει εις πέρας.

Δεν έχει αξία το μετάλλιο;
-Όσα συντελέστηκαν ως αυτό τού προσδίδουν αξία. Ήταν βέβαια και η αφορμή για την εκκίνηση. Όμως, αν καταστραφεί, αν το χάσεις ή το χαρίσεις, αυτό δεν θα ανατρέψει την εξέλιξη που έχει ήδη σημειωθεί μέσα σου. Αυτής η πορεία είναι στο δικό σου χέρι.
Το μετάλλιο είναι απλώς ένα αντικείμενο. «Κι αν πτωχική τη βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε«.

Και κάπως έτσι, όλα ήταν ξεκάθαρα και στη θέση τους. 

Σιγοψιθύρισε «Χαίρε, ω χαίρε λευτεριά»,  άγγιξε εν μέσω χειροκροτημάτων το χρυσό σύμβολο που κρεμόταν απ’ τον λαιμό της και κοίταξε ψηλά χαμογελώντας, αφού είχε καταλάβει πια «οι Ιθάκες τι σημαίνουν».

Εγώ, η κοινωνία

Πηγή φωτογραφίας: Unsplash/ Youssef Naddam

Τέρας τρέφεις εντός, τερατώδεις αναπαραστάσεις θα αντικρίζεις.
Αγάπη καλλιεργείς εντός, αγάπης φυτείες θα φουντώνουν γύρω σου.
Σύγκρουση των δύο μέσα, πεδίο μάχης το έξω σου.
Εσύ ο γεωργός, εσύ και η σοδειά του κόσμου.

Την ώρα που φωνάζεις συνθήματα σε πορείες,
την ώρα που ο λάρυγγάς σου γίνεται σάλπιγγα για ειρήνη
και οι διογκωμένες φλέβες στους κροτάφους σου ηχούν άσβεστο πάθος,
θυμήσου πως η μάχη είναι πρώτα στο απλό «κάθε μέρα».

Εκεί επένδυσε τη φλόγα,
στο «κάθε μέρα» το απλό, το ελεύθερο επετείων.
Στο «κάθε μέρα» το ατομικό, το δικό σου, το οικείο.
Αυτή είν’ η δική σου συμβολή στην άρση του συνόλου.

Όσο δεν αγωνίζεσαι για ανύψωση δική σου,
καμία μεταρσίωση δε θα ‘βρει τη φυλή σου.
Όσο δε βάζεις στον φακό όσα εντός κοχλάζουν,
κανένα ξεκαθάρισμα δε θα συμβεί στον κόσμο.

Όσο το ασυνείδητο νικά το συνειδητό σου,
αβάσταχτη θα ‘ναι η ζωή, ψευδασφάλεια το εύκολό σου.
Το αυτόματο και βολικό, αν δεν κατεδαφίσεις,
καμία απελευθέρωση δε μένει να γνωρίσεις.

Ένας τυφώνας άγριος θα ‘ρθει αν επιλέξεις
το οικείο οικοδόμημα να πας να αποσυνθέσεις.
Μα είναι πάνω εκεί –ενόσω εν γνώσει γκρεμίζεις–
που εξέλιξη θα σημειωθεί, για ανώτερα να χτίσεις.

Το μέσα είν’ η ευθύνη σου, κι όχι πρώτα το έξω.
Του έξω η μεταμόρφωση, θα βγει απ’ τη δική σου.
Μόνο οι προσκολλήσεις σου, διχάζουν το ένα και το όλον.
Ταυτόχρονα με τον εαυτό, θ’ ανυψωθούν οι «άλλοι».

Ατόφια γνώση έχεις εντός, μα είναι καλυμμένη.
Το πέπλο αναπόλησης κουκούλωσε τη Μνήμη.
Διόλου ακατόρθωτες δεν είν’ οι απο-καλύψεις.
Δράσε ορθά, συνειδητά, με άφοβη ευθύνη.

Έτσι θα δεις ειρήνη εκτός· μόνο αν εντός τη φέρεις.
Τότε αγαπάς το συλλογικό· όταν τα βρεις μ’ εσένα.
Μια ακόμα ταύτιση αναδύεται: του «πάντα» και του «τώρα».
Κι έτσι ορίζεις τόπο σου του αιώνιου τη χώρα.

Αναζητώντας το Λογιστικό …μέρος μας. (Εσύ τι λες, Πλάτωνα; Θα τα καταφέρουμε; )

Πηγή φωτογραφίας: Unsplash / Ryoji Iwata

Τι απέγινε η κριτική μας Σκέψη;
Την έχουμε βάλει για ύπνο
να ξεκουραστεί για μια ζωή;
Την υποχρεώσαμε να πέσει σε μόνιμη «χειμερία νάρκη»;

Έχουμε ξεχάσει τη σοφία μας;
Πώς τολμήσαμε να θάψουμε
την κουκουβάγια της Αθηνάς
σε ένα ασφυκτικό υπόγειο κλουβί;

Γιατί έχουμε γίνει βαρκούλες
που ανεμοδέρνονται από το θυμοειδές μέρος της ψυχής
και γίνονται έρμαια των υπόγειων ρευμάτων του επιθυμητικού;
Υπάρχει και πανδημία εθελοτυφλίας;

Μπορούμε να «δούμε» ξανά
αντί να κοιτάζουμε απλώς;
Μπορούμε να υπερβούμε την ψευδαίσθηση της άγνοιας
και να χρησιμοποιήσουμε τη βάση δεδομένων αιώνιας γνώσης που φέρουμε;

Θα διευρύνουμε την αντίληψή μας;
Θα επεκτείνουμε την οπτική μας, ώστε να ενταχθεί η αναστάτωση του θώρακά μας
μέσα στο πεδίο της παρατήρησής μας;
Έχουμε το θάρρος να (δια)χειριστούμε το όλον μας;

Θα καταφέρουμε να δώσουμε τα ηνία
στο λογιστικό μέρος της ψυχής
και να το αφήσουμε να ηγείται,
με τη συγκατάθεση του θυμοειδούς και του επιθυμητικού μέρους μας;

Εσύ τι λες, Πλάτωνα; Θα αυτο-διευρυνθούμε; Θα εν-αρμονιστούμε;

Πηγή φωτογραφίας: wikimedia.org / Leonidas Drosis