Αναδόμηση

Photo by Featherstone Media on Unsplash

Από νωρίς δομείς ασυνείδητα και
σταδιακά εσένα·
ένα αντίστροφο παιχνίδι Jenga.
Κομμάτι, κομμάτι ο πύργος διαμορφώνεται,
με παρεμβολές πολλές·
πολυάριθμοι χτίστες.
Μια φωνή ψιθυρίζει κάποτε για τα
αταίριαστα κομμάτια εδώ κι εκεί·
αυτός ο πύργος δεν είναι ακριβώς εσύ.
Στην ώρα την κατάλληλη, αρχίζεις
την αποδόμηση·
αυθόρμητα ή από παρόρμηση.
Νέα παρτίδα Jenga ξεκινά, κανονικής κατεύθυνσης·
θυμωμένη, στιβαρή ή μουδιασμένη η αίσθηση.
Κάποια κομμάτια δεν είναι εύκολο
να τα αποχωριστείς·
μίξη πόνου και ανακούφισης.
Από θεοφάνεια σε θεοφάνεια, της ελευθερίας
ο δρόμος γίνεται μονός·
ολοκληρωτική κατεδάφιση η μόνη οδός.
Θρηνείς πάνω απ’ του κάποτε ναού
σου τα ερείπια·
ήταν εσύ για χρόνια πολλά.
Πίσω, σε ηλικίες μονές ψάχνεις
για τις αιτίες·
στους τότε χτίστες δίνεις τις ευθύνες.
Κάπου μεσ’ τα χαλάσματα, ένα έγγραφο με την
υπογραφή σου διακρίνεις·
σταματάς να επικρίνεις.
Γράφει πως και ως ενήλικας έδινες
συγκατάθεση·
γροθιά στα σωθικά σου η αποκάλυψη.
Μα ξάφνου η οπτική διευρύνεται και βλέπεις
πάλι τα χαλάσματα·
τέρμα τα φαντάσματα.
Συνειδητοποιείς ότι έχεις την ευκαιρία να
γίνεις ο μοναδικός σου χτίστης·
αυτόνομος, υπεύθυνος στοχαστής.
Η παρτίδα Jenga ξεκινά ξανά, συνειδητά
αντίστροφη αυτή τη φορά·
ένας εαυτοδημιουργός γεννιέται (ή θυμάται ξανά).



Κοινωνιοραντάρ

Photo by Stefan Widua on Unsplash

Πρόοδος και οπισθοδρόμηση βαδίζουν χέρι-χέρι.
Της νόησης το κέρμα δύο όψεις έχει.
Ανθρώπινο κι απάνθρωπο μοιάζει το τοπίο.
Της κοινωνίας η σκηνή, είναι σαν να έχει σκηνοθέτες δύο.
Ιοί αληθινοί, όπως και τα συμφέροντα που εξυπηρετούν.
Οι κρίσεις έχουν πάντα εκείνους που θησαυρίζουν.
Smartphone και laptop είναι βήματα προς τα εμπρός,
μα σύγχρονοι δούλοι στην Αφρική βγάζουν γι’ αυτά κοβάλτιο.
Καταρράκτες πληροφόρησης, πόρτες ορθάνοιχτες στο διαδίκτυο.
Μ’ ελευθερία του λόγου μοιάζει, μα να είσαι Ασάνζ είναι επικίνδυνο.
Ο δήμος κρατεί και επιλέγει εκπροσώπους
που μετασχηματίζονται σε έμμεσους τραμπούκους πρώτους.
Κάποιοι αστυνομίας εκπρόσωποι ξερνούν απωθημένα.
Αδυναμία διάκρισης ορίων, σπασμένα «φρένα».
Δεν είμαστε αμέτοχοι καημένοι παρατηρητές.
Η κοινωνία είμαστε εμείς, υπεύθυνοι συν-μετέχοντες.
Αν ένα δάχτυλο μου δείχνει πού θέλει να εστιάζω,
εγώ θα βλέπω το πιο ευρύ, το ανοιχτό το πλάνο.
Γύρω απ’ το δέντρο που καίγεται, υπάρχει κι ένα δάσος.
Επεκτείνοντας το πλαίσιο, πιο ψύχραιμα θα δράσω.
Το εύρος της αντίληψης, εγώ το καθορίζω,
όχι εκείνος που χαίρεται τη Σκέψη όταν κοιμίζω.
Ολιγαρχία, monopoly στον παγκόσμιο τον χάρτη.
Ξέρουμε τι χρειάζεται· να βγούμε από την πλάνη.
Κριτική σκέψη, ενδοσκόπηση, θέληση και ευθύνη,
συμβάλλουν σ’ επανάσταση που υπερβαίνει την οδύνη.
Χωρίς την έσω ανάταση, ο κόσμος δεν αλλάζει.
Μια μινιατούρα της κοινωνίας μες στον καθένα βράζει.
Πρώτα οφείλω να εργαστώ για διεύρυνση δική μου,
συμβάλλοντας σ’ επέκταση συνείδησης της φυλής μου.
Όσο με βλέπω ως αμέτοχο σε όσα εκτός συμβαίνουν
διχόνοια και σύγχυση την κοινωνία μαραίνουν.
Ένα είναι το συλλογικό, φτιαγμένο από μονάδες.
Εσύ κι εγώ είμαστε αυτές· εξελισσόμενες ενάδες.
Επιθυμίες και θυμικό δεν φέρνουν αρμονία.
Θέλουν και το λογιστικό να κρατάει τα ηνία.
Ας γίνει αυτό ο οδηγός, ας κρίνω τα στοιχεία
που ολημερίς σερβίρονται από οθόνες και ηχεία.
Ας διυλίσω, ας κρατώ μονάχα την ουσία,
ας ξεχωρίσω το χειριστικό γαρνίρισμα απ’την πληροφορία.
Της κοινωνίας το ραντάρ δεν είναι για απόσυρση.
Η γκρίνια κι η απαξίωση δεν φέρνουν την ανόρθωση.
Δεν είναι επισκευή αυτό που το είδος μας χρειάζεται,
η λύση που αλλού ζητά, στα μέλη του εδράζεται.
Κάθε ατομικό ραντάρ επεκτείνοντας το εύρος,
το σύνολο θα επουλωθεί ανιχνεύοντας πιο «έξω».
Μα αυτό το έξω είναι αλλιώς, δεν είναι κάτι ξένο·
είναι το άνω που μέσω γέφυρας συνδέεται με το έσω.



Μετουσίωση

Photo by Austin Ban on Unsplash

Τοπίο μουντό κι ανήσυχο.
Πρόσωπα μουδιασμένα.
Σαν κάποιος να πασπάλισε το σφαιρικό νησί
με σκόνη ανασφάλειας
παλιά όσο κι εσύ.

Νέες συνθήκες, αλλαγές,
ειδικές διαδικασίες.
Αξεσουάρ, συμβολισμοί
με σημασίες πολλές.
Γνώμες ηχούν από παντού.
Όλες υποκειμενικές.

Κι εσύ στέκεις ανήμπορος
στο κέντρο του κυκλώνα,
με μια πυξίδα ανάστατη
που ψάχνει προορισμό.
Μα, είσαι πράγματι αυτό;
Εκδήλωση ανημπόριας;
Ή μήπως είσαι ολόκληρος
μια δύναμη, όταν θες;

Το έξω δεν ελέγχεται,
τίποτα δεν ορίζεις.
Η στάση σου όμως μέσα σου,
αυτή είναι το κλειδί.
Έχεις εκεί επιλογή,
εσύ θα καθορίσεις
ποιες θα ‘ναι οι συνέπειες
απ’ ό,τι εκτός σου ηχεί.

Θες να το δεις καταστροφη;
Μονίμως να ωρύεσαι 
ή και να παραιτείσαι;
Είναι κι αυτό μια εκδοχή, η ίδια και τα δυο.


Μα είναι κι η άλλη η οπτική,
αν θες αλλιώς να «δεις».
Στο φως της όλα γίνονται
ευκαιρία για ανύψωση.
Όλα μετουσιώνονται
σε έσω απογείωση.
Κάνει το κάθε «μακροβούτι» εντός,
του «δύτη» μεταρσίωση.

Για όσο και αν σε κλείσουνε στο σπίτι,
εσένα-εμένα,
μην είσαι λέων σε κλουβί,
κάνε το σπίτι αρένα·
αρένα για τη μάχη σου
όχι με άλλα, ξένα.
Μα για να βρεις τι γίνεται
εδώ, μέσα σε σένα.

Όσο κι αν μοιάζει με κελί
από κράτος κλειδωμένο,
εσύ κραταιά μεταμόρφωσε
το τοπίο σε ανθισμένο.
Όση επιβολή κι αν κάνουν οι συνθήκες έξω,
κανείς δεν εξουσιάζει
αυτό που είσαι έσω.

Μια μάσκα, είτε ραμμένη με κλωστή χρυσή
είτε με την απλή σου,
είτε έχει σχέδιο πλουμιστό
είτε λιτό, θυμήσου:
μάσκα είναι για σένανε
όχι η φυσική κατάστασή σου.

Κι αν οι συνθήκες επιβάλλουν
μ’ αυτή το πρόσωπο να ντύσεις,
μπορείς πάντα να επιλέγεις
να μην τη συνηθίσεις.
Εσύ θα αποφασίσεις
με σένα αν θα την ταυτίσεις.


Όταν όλα τα στηρίγματα
τριγύρω τρεμοπαίζουν,
δεν φταίνε τα εδάφη
τα τάχα ασταθή.
Μια υπεύθυνη απόφαση χρειάζεται να πάρεις
που μόνο στου ελεύθερου τον χώρο οδηγεί.

Μόνο εντός έχεις έρεισμα,
εσύ είσαι η κιβωτός σου.
Αυτός που τα όλα σου κινεί,
είναι ο εαυτός σου.
Η τρικυμία εκδηλώνεται, εκφράζεται, κοπάζει.
Κάνε εσύ τον κύκλο της
μια ευκαιρία για άρση.

Απ’ το «εγώ» στον εαυτό.

Photo by Elia Pellegrini on Unsplash

Εκείνη η λασπωμένη ηχώ που έρχεται από μέσα σου,
υποσυνείδητος ψίθυρος έγκλειστος μέσ’ το δέρμα σου,
συγχίζει όλες τις φωνές που ζουν στον νου τον υλικό
κι όλα διαστρεβλώνονται, χτίζοντας ένα μπερδεμένο «εγώ».
Το υλικό που μάζεψες από παρερμηνείες,
από ποικίλα ερεθίσματα και γονέων αστοχίες,
πλάθει ένα φίλτρο μέσα σου που όλα επηρεάζει.
Δρας σαν αυτό να είσαι εσύ, έρχεται και σε αλλάζει.
Όμως τα αντίθετα πάντοτε πηγαίνουν χέρι χέρι.
Έτσι, εκτός από σκότος εντός έχεις και φως που ξέρει
ποιος είναι ο αληθινός εαυτός, τι ειδους ουσία φέρει.
Μ’ αυτού τα χέρια πιάσε λοιπόν της λάσπης το περιεχόμενο.
Στον αέρα σήκωσε, φώτισε ό,τι απώθησες εκεί μικρός.
Γονείς κατάλαβε καλά, εξήγησε και μάθε,
συγχώρα ό,τι ως γήινοι κι αυτοί είχαν στις δικές τους λάσπες.
Για χάρη σου συγχώρεσε, γιατί αλλιώς μπροστά σου
σαν φαντασμα θα έρχεται η εκκρεμότητά σου.
Ελεύθερα κι υπεύθυνα βάδισε γιατί είσαι ο μόνος
αρμόδιος για σένα πια και στέκεσαι έτσι όρθιος.
Αυτόνομος από το «πριν», ανάλαφρος, χωρίς βαρη.
Με δύναμη αληθινή, όχι από φόβου ψευτο-καμάρι.
Ξέροντας γιατί συγχώρησες άλλους κι εσένα για εκείνα
που δεν έβλεπες παλαιότερα μη έχοντας τα «εργαλεία»,
χειρίζεσαι τη δύναμη μόνο εκεί που χρειάζεται.
Δεν την κάνεις κακοποίηση προς ό,τι διαφορετικό εκφράζεται.
Όλα γύρω εκδηλώνονται γιατί σκοπό τους έχουν
να «ανοίξεις» την αντίληψη· διεύρυνση ενέχουν.
Για να ‘ρθει εκείνη η στιγμή που το εδώ πρόσωπο σου
θα έχει πια επεκταθεί στον όλο εαυτό σου.

Εκ μέρους του Πινόκιο

Πηγή φωτογραφίας: Pixabay — Victoria Borodinova



Ψεύδομαι και αυτό είναι προφανές.
Η μύτη μου προδίδει του λόγου το μη αληθές.
Θέλω να γίνω σαν τα άλλα παιδιά·
όχι από ξύλο, μα με σάρκα και οστά.
Όχι επειδή το υλικό μου δεν έχει αξία,
αλλά γιατί το «είμαι» έχει ευρύτερη σημασία.
Όπως οι άνθρωποι, έτσι κι εγώ
τον εαυτό μου κοροϊδεύω, σαν να ‘ναι ό,τι πιο εύκολο.
Έχει κι αυτό το κόστος του, ε;
Τίποτα δεν έχει μόνο κέρδος, έτσι Θεέ;
Ξέρω ότι είμαι αφελής πολύ συχνά.
Κάποτε πίστευα ότι όλα είναι ευχάριστα ή δυσάρεστα.
Εν τέλει αυτά απλώς είναι, μόνο εκδηλώνονται,
μα η θαμπωμένη μου ματιά ρούχο τα κάνει να φορτώνονται.
Προσπαθώ σκληρά για τον τίτλο «καλό παιδί».
Πολύ απαιτητικός. Έχω εξαντληθεί!
Είναι ασαφής, θολός και ασταθής.
Αν δεν τον ορίσεις μόνος, μπορεί να τρελαθείς.
Σαν από άμμο το σχήμα που του δίνει κάθε ένας,
φυσάει ενός άλλου ο άνεμος κι οι κόκκοι αλλάζουνε με μιάς.
Αλλάζουν θέση πλάθοντας το νέο μου καθήκον
και τρέχω πάλι ο δύσμοιρος με άλματα δώδεκα ίππων!
Μάλλον δεν είναι εκεί ο σκοπός, άλλος να μου ορίζει
τι είναι να γίνω ή να «δω» σ’ αυτό το μετερίζι.
Μάλλον εδώ σε εμένα πρέπει να εστιάσω,
εδώ να είναι το κέντρο μου και ο άξονας: το έσω.
Όταν δένω τη γλώσσα μου και δεν ηχώ άνευ λόγου,
τότε σαν να αφουγκράζομαι τους ψίθυρους του Όλου.
Σαν καταλάβω το όλον μου, αν συνειδητοποιήσω
τι είμαι πέρα απ’ το σώμα μου, τι μένει όταν τ’ αφήσω
και πάω πιο έξω απ’ το υλικό που διάλεξε ο Τζεπέτο,
τότε θα δω ότι εξ αρχής δεν ήμουν ξύλο σκέτο.
Μα σαν κάτι απ’ την προσπάθεια να μην πάει χαμένο,
σαν η ευθύνη κι ο μόχθος μου να γράφουν πεπρωμένο.
Σταδιακά αποκαλύπτεται τι είχε κρύψει η πλάνη,
μαθαίνω τι είναι το «είναι» μου την ψευδαίσθηση όταν χάνει.
Και δείτε! Όσο μάχομαι να μάθω τον εαυτό μου,
μια μετεξέλιξη σημειώνεται, οδεύω προς το αιώνιό μου.
Τι άλλο είναι λοιπόν η ιστορία μου,
αν όχι μια ακόμα ωδή στη μεταμόρφωση;
Η βούλησή μου ανέδειξε τη δύναμη για ανόρθωση.
Μα είχε και για σύμμαχο ουσία αξεπέραστη·
η αγάπη του Τζεπέτο παρούσα και αγέραστη.
Για να αρθεί κάποιος εκεί που μέσω της αγάπης
γίνεται δάδα φωτεινή, το μάννα όλης της πλάσης,
χρειάζεται να αγαπά χωρίς να περιμένει
αντάλλαγμα, επιβράβευση και κάποιον να ‘χει να «δένει».
Πρώτα για μένα αγαπώ, για την ίδια την ιδέα
που το είδωλό της βλέπω εδώ στο κάτοπτρο, στη «σφαίρα».
Μ’ αυτό τον τρόπο είν’ υγιής η τροφή αλλού που δίνω,
μόνο αν δαμάζω το «εγώ», πιο ευρύς απ’ αυτό αν γίνω.
Και να που κάτι έκανα, πήγα πέρα απ’ το ξύλο.
Σάρκα με ντύνει τώρα πια και είμαι άρρεν φύλο.
Μα βλέπω ότι και ως άνθρωπος, δεν είμαι δίχως έγνοιες.
Δεν έληξε η ιστορία μου, έχει διευρύνσεις νέες·
νέες μα με πολλά κοινά μ’ όσες έχουν περάσει.
Ω, κυκλικές πορείες και σπείρες, πού εν τέλει αυτό θα φτάσει;
Λέω ν’ αφήσω τις γκρίνιες μου και να βουτήξω πάλι
μέσα στον νέο ωκεανό να δω πού θα με βγάλει.
Μπορεί να μείνω στον βυθό, να τελειώσω στον πυθμένα,
μπορεί όμως και από εκεί να βγω σε ουράνια λημέρια.
Κι έτσι σαν έρθει η ώρα μου όλα να τα «συλλάβω»,
δεν θα υπάρχει δίλημμα σε ποια αγκαλιά να εισβάλλω.
Είναι μάλλον η μοίρα μου μετά το χώμα που πατώ
αιθέριο να ‘ναι το σπίτι μου, σ’ αιώνια παρέα να μπω.
Ίσως να μάθω όσο είμαι εδώ οι κύκλοι τι προσφέρανε.
Οπότε, έτσι Ουρανέ, ίσως και να πω το «ναι».