Πηγή φωτογραφίας: Pixabay — Victoria Borodinova Ψεύδομαι κι αυτό είναι σε όλους προφανές.Η μύτη μου προδίδει του λόγου μου το μη αληθές.Θέλω να γίνω κι εγώ σαν τα άλλα παιδιά·όχι από ξύλο, μα με σάρκα, συνείδηση κι οστά.Το υλικό μου το αισθητό έχει μεγάλη αξία,όμως το «είμαι» έχει ευρύτερη σημασία.Όπως οι φίλοι μου οι άνθρωποι,ΣυνέχειαΣυνέχεια ανάγνωσης «Εκ μέρους του Πινόκιο»
Αρχεία Ετικετών: ύπαρξη
«Ιθάκες» αθλητικές…
Φωτογραφία από Sammie Vasquez , στο Unsplash Έφτασε κάθιδρη στη γραμμή τερματισμού.Καρδιά και αναπνοή ηχούσαν ρυθμικά, προσμένοντας μια φωνή να τις ακολουθήσει. Είχε κερδίσει το χρυσό μετάλλιο. Χαρά. Ικανοποίηση. Κι ένας ιδρώτας μόχθου που σαν να μην είχε σταματήσει σε όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας. Τέσσερα χρόνια ιδρωμένη. Η φωνή του νου ανταποκρίθηκε στο κάλεσμαΣυνέχειαΣυνέχεια ανάγνωσης ««Ιθάκες» αθλητικές…»
Το μήλο πέφτει κάτω απ’ τη μηλιά. Αλλά τι γίνεται μετά;
Η μηλιά απλώς ήταν όπως ήξερε να είναι. Μέχρι ενός σημείου είχε την ευθύνη για το μήλο. Το έθρεψε με τις λειτουργίες της και στην κατάλληλη ώρα, αυτό αποδεσμεύτηκε. Όμως εκείνο νόμιζε ότι πρέπει να γίνει ολόιδιο με τη μηλιά (Κάποιες φορές και η μηλιά είχε την ίδια άποψη γιατί κουβαλούσε κι εκείνηΣυνέχειαΣυνέχεια ανάγνωσης «Το μήλο πέφτει κάτω απ’ τη μηλιά. Αλλά τι γίνεται μετά;»
Δράση ασάλευτη
Στης καθημερινότητας τα πελάγη, ρεύματα πάνε κι έρχονται και κάποιοι παν’ μαζί τους. Αφήνονται σαν έρμαια στην τάση των Μουσώνων. Δεν βλέπουν ό,τι γίνεται, μονάχα κάτι ώρες που η σπίθα αίφνης φώτισε, κι έτσι για λίγο είδαν. Μια σπίθα μόνη δεν αρκεί το πλάνο να διευρύνει. Θέλει κι ευθύνη, μόχθο, θέληση να ανάψει το φυτίλι.ΣυνέχειαΣυνέχεια ανάγνωσης «Δράση ασάλευτη»
Ο τολμών νικά, ήδη ενόσω τολμά.
Η Ευαγγελία τόλμησε να πει στη δασκάλα της «Εγώ έτσι βλέπω τον ήλιο. Μη διορθώνετε συνέχεια τις ζωγραφιές μου». Η Γιώτα τόλμησε να καταγγείλει τον σύζυγό της για ενδο-οικογενειακή βία. Ο Σταύρος τόλμησε να πει στον καθρέφτη του «Τελικά, και οι άντρες κλαίνε. Και δεν χρειάζεται να ντρέπονται γι’ αυτό». Η Νίκη τόλμησε ναΣυνέχειαΣυνέχεια ανάγνωσης «Ο τολμών νικά, ήδη ενόσω τολμά.»
Ανθή Ψωμιάδου 