Απ’ το «εγώ» στον εαυτό.

Εκείνη η λασπωμένη ηχώ που έρχεται από μέσα σου,
υποσυνείδητος ψίθυρος έγκλειστος μέσ’ το δέρμα σου,
συγχίζει όλες τις φωνές που ζουν στον νου τον υλικό
κι όλα διαστρεβλώνονται, χτίζοντας ένα μπερδεμένο «εγώ».
Το υλικό που μάζεψες από παρερμηνείες,
ποικίλα ερεθίσματα και γονέων αστοχίες,
πλάθει ένα φίλτρο μέσα σου που όλα επηρεάζει.
Δρας σαν αυτό να είσαι εσύ· έρχεται και σε αλλάζει.
Όμως πάντοτε τα αντίθετα βαδίζουν χέρι χέρι.
Έτσι, σκότος έχεις εντός μα κι ένα φως που ξέρει
ποιος είναι ο αληθινός εαυτός, ο πιο διευρυμένος
που στέκει και παρατηρεί, με υπομονή οπλισμένος.
Της λάσπης το περιεχόμενο μ’ αυτού τα χέρια πιάσε.
Ό,τι απώθησες μικρός, δες το ψηλά στο φως και δράσε.
Γονείς ερμήνευσε σοφά, με δίχως αυταπάτες.
Συγχώρα ό,τι ως γήινοι κι αυτοί είχαν στις δικές τους λάσπες.
Για χάρη σου συγχώρεσε, γιατί αλλιώς μπροστά σου
σαν φαντασμα θα έρχεται η εκκρεμότητά σου.
Ελεύθερα κι υπεύθυνα βάδισε· είσαι ο μόνος
αρμόδιος για σένα πια και στέκεσαι έτσι όρθιος.
Αυτόνομος κι ανάλαφρος από του “πριν” τα βαρη,
με δύναμη αληθινή, όχι φόβου ψευδο-καμάρι.
Ξέροντας γιατί συγχώρησες άλλους κι εσένα για ό,τι
ως άλλοι εαυτοί δεν βλέπατε στην ανάγνωση την πρώτη,
χειρίζεσαι τη δύναμη μόνο εκεί που χρειάζεται,
όχι ως κακοποίηση προς ό,τι αλλότριο εκφράζεται.
Όλα γύρω εκδηλώνονται γιατί σκοπό τους έχουν
να «ανοίξεις» την αντίληψη· διεύρυνση ενέχουν.
Για να ‘ρθει εκείνη η στιγμή που το εδώ “εγώ” σου
θα έχει πια επεκταθεί στον όλο Εαυτό σου.