Tο μηδέν δεν είναι μια άδεια έννοια.

Είναι πολλές οι καταστάσεις που οι άνθρωποι χαρακτηρίζουν ως αποτυχίες, ήττες, δυσκολίες. Άλλες πάλι τις βιώνουν ως επιτυχίες, νίκες, ευχάριστες εμπειρίες. Η πραγματικότητα είναι πως οτιδήποτε συμβαίνει, απλώς συμβαίνει. Δεν έχει κανέναν χαρακτηρισμό από μόνο του. Χρωματίζεται μόνο από τη δική μας ματιά. Την ίδια στιγμή που εσύ θεωρείς κάτι ως θετικό, κάποιος άλλος πιστεύειΣυνεχίστε να διαβάζετε «Tο μηδέν δεν είναι μια άδεια έννοια.».

Οι εγκληματικές συμπεριφορές υπό το πρίσμα του COVID-19

  Η δράση του ανθρώπου σε κάθε τομέα, αποτελεί μία έκφραση όσων συμβαίνουν εντός του. Οι συμπεριφορές και οι αντιδράσεις του, αποτυπώνουν την προσωπικότητα που έχει δημιουργήσει και καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό από τις πεποιθήσεις του, τα βιώματα στα οποία αυτές έχουν πατήσει για να δημιουργηθούν αλλά και τον τρόπο -διαστρεβλωμένο ή μη- με τονΣυνεχίστε να διαβάζετε «Οι εγκληματικές συμπεριφορές υπό το πρίσμα του COVID-19».

Η άλλη όψη του …Κορωνομίσματος

Κάθε νόμισμα, ως γνωστόν, έχει δύο όψεις. Και οι όψεις αυτές, υπάρχουν ταυτόχρονα. Όπως η κορυφή του παγόβουνου και το κομμάτι του που είναι κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το ίδιο ισχύει και για τις καταστάσεις, τα ερεθίσματα, τις δράσεις, τα συμβάντα, τις επιλογές, τις περιόδους κρίσεων. Αυτό που -ανώριμα και παιδιάστικα- επιλέγουν συχνάΣυνεχίστε να διαβάζετε «Η άλλη όψη του …Κορωνομίσματος».

Βαρύ «θηλυκαθήκον»: Το βάρος του καθήκοντος της ομορφιάς που βάζουμε στους ώμους των μικρών κοριτσιών.

  Οι γυναίκες εκπαιδεύονται από την παιδική τους ηλικία να ενδιαφέρονται για την εξωτερική τους εμφάνιση σε μεγάλο βαθμό. «Τα διαμάντια είναι ο καλύτερος φίλος ενός κοριτσιού» λέει ένα jazz τραγούδι των Jule Styne και Leo Robin, με τη λέξη «κορίτσι» να αναφέρεται στη γυναίκα γενικά. Αν τα διαμάντια είναι ο καλύτερος φίλος μιας γυναίκας,Συνεχίστε να διαβάζετε «Βαρύ «θηλυκαθήκον»: Το βάρος του καθήκοντος της ομορφιάς που βάζουμε στους ώμους των μικρών κοριτσιών.».

Όταν οι ανήλικοι δάσκαλοί μας, φτιάχνουν σενάρια με χαρακτήρες-παιχνίδια…

Συχνά οι ενήλικες λένε -με μια μίξη μελαγχολίας και νοσταλγίας να υποβόσκει- ότι θα ήταν ωραίο να είχαν μείνει παιδιά. Μια τέτοια συζήτηση συνήθως καταλήγει στη διαπίστωση ότι αν είχαν μείνει παιδιά, δεν θα διαχειρίζονταν τη ζωή ώριμα. Αυτό που δεν «βλέπουν» οι περισσότεροι είναι ότι έχουν παραμείνει παιδιά αλλά μόνο εκεί που τους βολεύει,Συνεχίστε να διαβάζετε «Όταν οι ανήλικοι δάσκαλοί μας, φτιάχνουν σενάρια με χαρακτήρες-παιχνίδια…».